II SA/Sz 860/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę.

Wnioskiem z dnia 30 listopada 2017 r. A. C. zwrócił się do Urzędu Miasta S. o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w S. - "podział budynku na 2 lokale mieszkalne". Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta S. odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności dwóch lokali mieszkalnych w ww. budynku. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] r., numer [...], odmówił wnioskodawcy wydania zaświadczenia o samodzielności dwóch lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w S.. Organ stwierdził, że zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę, przedmiotowy budynek zawiera jeden lokal mieszkalny, posiadający oprócz pokoi, dwie kuchnie i dwie łazienki. Ponadto podniósł, że wyodrębnienie dwóch lokali mieszkalnych w budynku bliźniaczym zlokalizowanym na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Krzekowo-Żyzna-Szeroka" dla terenu elementarnego [...] jest niemożliwe. Ponieważ organ administracji budowlanej nie udzielił pozwolenia na budowę dwóch lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w S., a nadzór budowlany nie udzielił pozwolenia na użytkowanie dwóch lokali mieszkalnych w tym budynku, organ nie może zaświadczyć o samodzielności dwóch lokali mieszkalnych, gdyż w świetle obowiązującego prawa miejscowego, jak i udzielonych pozwoleń, w przedmiotowym budynku może istnieć tylko jeden lokal mieszkalny. Po rozpatrzeniu zażalenia strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] r., numer [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium stwierdziło, że z dniem 11 września 2017 r. weszła w życie zmiana ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2015 r., poz. 1892), którą w art. 2 po ust. 1 dodano ust. 1a w brzmieniu: "1a. Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy." Strona z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali wystąpiła 30 listopada 2017 r. stąd, zgodnie z art. 137 ustawy zmieniającej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1529), przy rozpatrywaniu jej wniosku należało zastosować art. 2 ustawy o własności lokali w brzmieniu uwzględniającym dokonaną zmianę. Kolegium stwierdziło, że z ustawy o własności lokali wynika, iż stwierdzenie przez organ w formie zaświadczenia, spełnienia wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy, oznacza dokonanie oceny w oparciu o dokumentację techniczną budynku (art. 2 ust. 5 ustawy), a w razie jej braku – zgodnie z wymogami Prawa budowlanego (art. 2 ust. 6 ustawy). Jest to związane z tym, iż dany budynek, bądź poszczególne lokale w budynku mogą zostać przebudowane i w związku z dokonaną przebudową może zmienić się charakter określonych lokali, sposób ich użytkowania i wyodrębnienia w budynku. Z tych względów ustawodawca w art. 2 ustawy o własności lokali przyznał kompetencje do oceny, czy dany lokal jest samodzielnym lokalem mieszkalnym oraz do wydawania stosownego zaświadczenia. Przedmiotem rozpatrzenia jest lokal mieszkalny w budynku jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej. Zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia 16 czerwca 2015 r. i zatwierdzonym projektem strona jako inwestor wzniosła dom jednorodzinny. Pojęcie domu jednorodzinnego jest zdefiniowane w art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Tak więc nie można w budynku jednorodzinnym wydzielić więcej niż dwóch lokali. Jak wynika z dokumentów przedłożonych w sprawie budynek przy ul. [...] w S. nie jest bliźniakiem. Jak bowiem wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 2016 r. sygn. akt II OSK 64/15: "nie budzi wątpliwości, że zabudowę bliźniaczą charakteryzuje między innymi to, że każdy obiekt posiada odrębne ściany zewnętrzne tak, aby każdy z budynków mógł w całości stanowić odrębny przedmiot własności. O ile zatem istnienie szczeliny dylatacyjnej nie jest elementem niezbędnym do uznania, że budynek jest "bliźniakiem", o tyle niewątpliwie dla takiego stwierdzenia niezbędne jest istnienie dwóch odrębnych ścian, np. przylegających do siebie". Zatem budynek w zabudowie bliźniaczej to faktycznie dwa odrębne budynki przylegające do siebie jedną ze ścian. Z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby warunek ten został spełniony. Organ administracji budowlanej nie udzielił pozwolenia na budowę dwóch lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...]. Kolegium stwierdziło ponadto, że zgodnie z art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., tj. gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać takie zaświadczenie na podstawie danych wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie w tej kwestii ma charakter uproszczony. Organ przeprowadza tylko niezbędne postępowanie wyjaśniające, polegające na badaniu zgodności żądanej treści zaświadczenia z posiadanymi w rejestrach lub ewidencji danymi. Uproszczony charakter postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń sprawia, ze nie można w tym postępowaniu stosować uregulowanej w art. 75 K.p.a. zasady dopuszczenia jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i ustalać treść zaświadczenia w oparciu o inne dowody np. w oparciu o oględziny. Konieczne postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 K.p.a. nie może bowiem zastępować danych wynikających z prowadzonych przez dany organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a wydane przez organ zaświadczenie nie może pozostawać w sprzeczności (niezgodności) z tymi danymi. Jeśli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie można dokonać na podstawie danych znajdujących się posiadaniu organu – organ winien w trybie art. 219 K.p.a. odmówić wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, jeżeli treść ta nie znajduje potwierdzenia w posiadanych przez organ danych. Zdaniem Kolegium, postępowanie z wniosku strony z dnia 26 maja 2017 r. o wydanie zaświadczenia zostało zakończone wydaniem zaświadczenia z dnia 20 października 2017 r. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez A. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący zarzucił: 1. wadę nieważności z przyczyny wymienionej w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., ponieważ postanowienia (z dnia [...] r. i z [...] r.) dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej postanowieniem tego samego organu pierwszej instancji, kończącym postępowanie i korzystającym z ochrony trwałości; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 219 K.p.a., poprzez niedochowanie formy postanowienia w razie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę (wydanie zaświadczenia niezgodnego z żądaniem strony stanowiło odmowę de facto); 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 9 i 10 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie rzeczywistego charakteru wniosku z dnia 30 listopada 2017 r.; 4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 218 § 2 K.p.a. w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali, poprzez uznanie, że organ ustala stan faktyczny jedynie w oparciu o posiadane przez siebie dokumenty; 5. naruszenie art. 124 § 2 K.p.a. w zw. z art. 140 i 144 K.p.a., poprzez błędne uzasadnienie; 6. naruszenie art. 7, 77 i 80 K.p.a. w zw. z art. 140, art. 144 i art. 218 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszystkich czynności mających wyjaśnić stan sprawy; 7. naruszenie art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali, poprzez błędne przyjęcie, że wniosek strony winien być rozpatrzony w świetle art. 2 ust. 1a o własności lokali. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia; 2. stwierdzenie bezprzedmiotowości ponownego postępowania ze względu na istnienie wydanego wcześniej postanowienia stanowiącego ostateczne załatwienie tej samej sprawy; 3. umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 ust. 3 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi; 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania; 5. przyznanie skarżącemu prawa pomocy w formie pełnomocnika z urzędu. Uzasadniając skargę skarżący dodał między innymi, że przy rozpatrywaniu pism strony z dnia 30 listopada 2017 r. organ pierwszej instancji pominął, że dotyczy ono ewidentnie sprawy, wszczętej na wniosek z dnia 26 maja 2017 r. i zakończonej postanowieniem z dnia [...] r., uwzględniającym w całości żądanie strony, i bez uprzedniej konsultacji ze stroną potraktował ww. pismo z dnia 30 listopada 2017 r. nie tak, jak było intencją strony, tzn. nie jako uzupełnienie dokumentacji do wcześniejszego postępowania w celu wydania zaświadczenia niewadliwego i obejmującego także drugi lokal, lecz jakby był to pierwszy w ogóle wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, wszczął na jego podstawie nowe (ponowne) postępowanie i dnia [...] r. wydał postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności dwóch lokali, utrzymane w mocy postanowieniem ostatecznym S.K.O. z dnia [...] r. Zdaniem skarżącego, w dniu [...] r. w obrocie prawnym zaistniały dwa postanowienia Prezydenta Miasta S. rozstrzygające co do istoty sprawę w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w S.: postanowienie z dnia [...] r., spełniające w całości żądanie strony (na które, co oczywiste, nie składał zażalenia) oraz postanowienie z dnia [...] r., utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem organu drugiej instancji z dnia [...] r., odmawiające spełnienia żądania strony. Organ administracji nadal jest związany wcześniejszym postanowieniem z dnia [...] r., skoro nie zostało ono skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego. Postanowienie to korzysta z ochrony trwałości. Zdaniem skarżącego, organ pierwszej instancji był zobligowany dyspozycjami przepisów artykułów 7, 9 i 10 K.p.a. do tego, aby – bez względu na oznaczenie pisma strony z 30 listopada 2017 r. – wyjaśnić rzeczywiste intencje strony: przeanalizować treść pisma i wyjaśnić ze stroną wątpliwości co do tego jaki ono ma charakter, w sposób umożliwiający stronie właściwe dochodzenie przysługujących jej praw, tak by nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, albo też organ powinien był odmówić wszczęcia postępowania. Natomiast organ odwoławczy, gdy dowiedział się o istnieniu wcześniejszego postanowienia kończącego sprawę, korzystającego z ochrony trwałości, powinien był, zdaniem skarżącego, stwierdzić z urzędu nieważność postanowienia z [...] r. i umorzyć postępowanie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano w pierwszej kolejności, iż z dniem 11 września 2017 r. wprowadzony został art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali i że w związku z tym wniosek skarżącego winien być rozpatrywany w świetle tego przepisu. Organ nie wskazał jednak, w jaki sposób treść tego przepisu regulującego kwestię ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego, tj. do czynności prawnej z zakresu prawa cywilnego, miałaby wpływać na kwestie z zakresu prawa administracyjnego jakim jest stwierdzenie samodzielności danego lokalu. Zauważyć w tym miejscu należy, iż treść art. 2 ust. 1a ustawy nie wpływa w żaden sposób na to, kiedy mamy do czynienia z samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu, gdyż kwestia ta jest w całości uregulowana w art. 2 ust. 2 tejże ustawy. Przepis ten zaś w żaden sposób nie wymaga, aby do stwierdzenia samodzielności lokalu mieszkalnego wymagane było, aby spełniał on jakiekolwiek kryteria, o których mowa w ust. 1a. W konsekwencji uznać należy, iż skoro wprowadzenie przepisu art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali w żaden sposób nie wpływa na kryteria ustalenia tego, jaki lokal jest samodzielnym lokalem mieszkalnym, jak również na obowiązek starosty do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego, który spełnia kryteria, o których mowa w art. 2 ust. 2 ww. ustawy, to przepis ten nie powinien być podstawą wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w ogóle nie wyjaśniono, jakie znacznie dla wydania przedmiotowego zaświadczenia ma to, czy mamy do czynienia z budynkiem w zabudowie bliźniaczej i jaki przepis prawa jest podstawą do tego, aby okoliczności tej jakiekolwiek znaczenie przypisać. Warunki jakie powinien spełniać lokal, aby można było go uznać za samodzielny lokal mieszkalny, zostały wyczerpująco wskazane w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Przepis ten w żaden sposób nie odnosi się do tego, czy budynek, w którym znajduje się lokal ma znajdować się w zabudowie bliźniaczej, czy też nie. Starosta zaś zobowiązany jest wydać zaświadczenie stwierdzające samodzielność danego lokalu w oparciu o kryteria wskazane w ww. art. 2 ust. 2. Skarżący przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 lutego 2018 r., II SA/Sz 53/18 w którego tezie wskazano: "Mimo, iż zaświadczenie wydane przez starostę polega na "urzędowym potwierdzeniu określonych faktów" – odmiennie, niż wynika to z art. 218 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – opiera się najczęściej na określeniu stanu samodzielności lokalu nie na podstawie materiałów znajdujących się w wyłącznym posiadaniu organu, lecz również na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ubiegającego się o wydanie zaświadczenia". Skarżący zwrócił także uwagę, iż organ który winien wydać zaświadczenie o samodzielności lokali, tj. Prezydent Miasta S., jest tym samym organem, który wydawał pozwolenie na budowę przedmiotowego lokalu. Oznacza to, iż w jego posiadaniu znajduje się pełna dokumentacja techniczna obrazująca rzeczywisty stan nieruchomości skarżącego, która stanowiła podstawę wydania pozwolenia na budowę oraz na podstawie której budynek został wykonany. Z treści tej dokumentacji jednoznacznie wynika, iż w budynku skarżącego de facto istnieją dwa niezależne zespoły izb, przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Do każdego zespołu przynależna jest łazienka oraz kuchnia (mieszkanie z dwoma kuchniami, jakie chciałyby widzieć organy obu instancji, stanowiłoby swoisty ewenement). Dokumentacja ta stanowi "inne dane" znajdujące się w posiadaniu organu, o których mowa w art. 218 § 1 K.p.a. Dokumenty załączone przez skarżącego do wniosku stanowią jedynie kopie dokumentacji posiadanej przez organ wydający zaświadczenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności sąd uznał, iż skarga nie może być uwzględniona, bowiem podejmując zaskarżone postanowienie organ prawa nie naruszył. W ocenie sądu, nie ulega wątpliwości, iż skarżący skierował do organu dwa wnioski w przedmiocie wydania zaświadczenia, tj. z dnia 26 maja 2017 r. oraz z dnia 30 listopada 2017 r. Dodać też należy, że wniosek z dnia 30 listopada 2017 r. jest jednoznaczny i nie wymagał doprecyzowania przez organ, o co skarżący rzeczywiście się ubiega. Z akt sprawy też wynika, że pierwszy z wymienionych wniosków został rozpatrzony i załatwiony, poprzez wydanie zaświadczenia, natomiast drugi z wniosków, poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia. Zaświadczenie jest czynnością materialnotechniczną, tworzącą określone skutki prawne w drodze faktów. Przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia jest wąski i ma specyficzny charakter. Nie obejmuje on kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, lecz sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie aktem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 K.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Postępowanie to ogranicza się jedynie do takich czynności, które pozwolą na urzędowe rozpoznanie wniosku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2527/17). Zaświadczenie nie wiąże organu. Jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i tylko wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego dotychczasowe zaświadczenie (postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia określonej treści) staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom. Do postanowień o odmowie wydania zaświadczenia czy zaświadczenia o określonej treści również nie ma zastosowania res iudicata. Może bowiem ulec zmianie stan faktyczny i prawny, m.in. organ może zacząć dysponować określonymi danymi czy też dane te mogą ulec zmianie (wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 24 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1488/10). Dodać należy, że art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali stanowiący podstawę prawną wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu został zmieniony z dniem 11 września 2017 r., stąd nastąpiła zmiana stanu prawnego umożliwiająca uznanie konieczności ponownego zbadania i załatwienia wniosku. Mając na uwadze powyższe, w ocenie sądu, w niniejszej sprawie nie można mówić o wadzie nieważności zaskarżonego postanowienia czy bezprzedmiotowości ponownego postępowania. Sposób sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego postanowienia zawiera minimum elementów określonych w art. 124 K.p.a. ( § 1. Postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. § 2. Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie.). Ponadto, w ocenie sądu, braki uzasadnienia nie miały i nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy, bowiem organ zebrał materiały dowodowe w sposób wystarczający do wydania postanowienia i w sposób prawidłowy zastosował obowiązujące przepisy prawa. Ustawa o własności lokali określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną (art. 1). W dacie wydawania zaskarżonego postanowienia art. 2 ust. 1-3 brzmiał następująco : 1. Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości. 1a. Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu mieszkalnego następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie. Odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. 2. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. 3. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Jakkolwiek art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali stanowił bezpośrednią podstawę do wydania zaświadczenia, zdaniem sądu, dokonując wykładni art. 2 ust. 2, nie można było pominąć ust. 1a ww. ustawy. Ust. 1a został bowiem dodany do art. 2 ustawy o własności lokali w określonym celu, a mianowicie by zaświadczenie o samodzielności lokali dotyczyło lokali powstałych zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo z treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę, albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie. Ocena w tym zakresie dotyczy prawa administracyjnego winna być więc dokonywana przez organy administracji publicznej, a nie przez notariuszy czy inne podmioty biorące udział w realizacji celu ustawy o własności lokali. Takie też brzmienie wskazanego art. 2 ustawy o własności lokali w efekcie zostało wprowadzone kolejnymi zmianami ustawy obowiązującymi od 22 sierpnia 2018 r. i 23 sierpnia 2018 r. Obecne brzmienie ust. 3, to: Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a - 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Krzekowo-Żyzna-Szeroka" przyjętego uchwałą Nr LII/1372/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 25 października 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Zacho. nr 116, poz. 2152) wynika, że na terenach MN, MN, U w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych bliźniaczych i szeregowych dopuszcza się nie więcej niż jeden lokal mieszkalny w każdym segmencie. Konsekwencją tego zapisu jest również decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę. W ocenie sądu, skoro w rzeczywistości w budynku przy ul. [...] – jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej – faktycznie wybudowano dwa lokale mieszkalne to doszło do naruszenia zapisu § 6 ust. 3 pkt 8 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd wydanie zaświadczenia o samodzielności dwóch lokali mieszkalnych w ww. budynku jednorodzinnym nie było możliwe. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.