II SA/Sz 859/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 30 września 2025 r. nr SKO.WD.470/1355/2025 w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w przedmiocie rejestracji pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Szczecin z dnia 20 marca 2025 r., nr WSO-IX.5410.1.41.2025.AM, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie na rzecz skarżącej K. P. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z 2 grudnia 2024 r., K. P., dalej jako "wnioskodawczyni", "skarżąca", zwróciła się do Prezydenta Miasta S. o rejestrację pojazdu m-ki [...], nr nadwozia [...], przedkładając zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz dokumenty związane z przeniesieniem własności pojazdu na jej rzecz, to jest m.in. umowę spółki cywilnej zawartą pomiędzy A. P. (obecnie S. ) i K. P. wraz z aneksami, fakturę wystawioną przez leasingodawcę [...] na rzecz M. S.C. A. i K. P., umowę przekazania pojazdu wspólnikowi K. P. na wyłączną własność oraz umowę darowizny zawartą pomiędzy K. P. i K. P.. Decyzją z 20 grudnia 2024 r., Prezydent Miasta S., na podstawie art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 – j.t. ze zm.), dalej jako "p.r.d." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – j.t. ze zm.), dalej jako "k.p.a." zarejestrował opisany wyżej pojazd, wydając dowód rejestracyjny serii [...] nr [...] oraz tablice rejestracyjne [...], zalegalizowane znakiem legalizacyjnym nr [...] W dniu 23 grudnia 2024 r., do Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w S. wpłynęło pismo A. S. informujące o tym, że pojazd był przedmiotem leasingu oraz, że na skutek zakończenia tej umowy leasingodawca wystawił fakturę na rzecz wspólników spółki cywilnej, która po rozwiązaniu spółki została skorygowana. Wskazano w niej, iż współwłaścicielami pojazdu są A. S. i K. P. w udziałach po 50%. W związku z tym K. P. nie mógł samodzielnie rozporządzić pojazdem i przekazać go umową darowizny na rzecz K. P.. W związku z powyższymi informacjami organ I instancji, postanowieniem z 17 stycznia 2025 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu, a następnie, po uzyskaniu dodatkowych wyjaśnień od K. P. i A. S., decyzją z 20 marca 2025 r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 149 § 2 i art. 104 § 1 k.p.a. orzekł o uchyleniu decyzji własnej z 20 grudnia 2024 r. i odmówił rejestracji pojazdu na wniosek z 2 grudnia 2024 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zasady rejestracji pojazdów określają przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz w przepisy wykonawcze do tej ustawy, do których należy m.in. rozporządzenie w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów. Dalej wskazano, że zgodnie z art. 72 ust. 1 p.r.d. przerejestrowania pojazdu dokonuje się na podstawie dowodu własności, dowodu rejestracyjnego oraz zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu (jeżeli informacja o dokonanym przeglądzie nie znajduje się w dowodzie rejestracyjnym). Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia dokumentami, które można uznać za dowód własności pojazdu są: 1) umowa sprzedaży; 2) umowa zamiany; 3) umowa darowizny; 4) umowa o dział spadku; 5) umowa o zniesienie współwłasności; 6) faktura potwierdzająca nabycie pojazdu; 7) prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności; 8) prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku albo zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia. Przy wniosku o zarejestrowanie pojazdu właściciel obowiązany jest przedstawić oryginał dowodu własności pojazdu, a jeżeli pojazd był zarejestrowany także ostatni dowód rejestracyjny. Postępowanie o rejestrację pojazdu jest sformalizowane, organ ma prawo żądać od wnioskodawcy wyłącznie dokumentów wymienionych w przepisach. Organ dokonujący rejestracji pojazdu nie może czynić własnych ustaleń na okoliczności objęte wymaganymi dokumentami. Organ, w ramach prowadzonego postępowania w sprawie rejestracji pojazdu, nie może również dokumentów wymienionych w art. 72 ustawy zastąpić innymi dokumentami, pismami. Tym samym w tym postępowaniu ustawodawca ograniczył możliwości prowadzenia postępowania dowodowego przez organ, wskazując enumeratywnie jakie dokumenty musi przedłożyć wnioskodawca, aby możliwe było zarejestrowanie pojazdu. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ I instancji podniósł, że może dokonać rejestracji w oparciu o ustalony niesporny stan własnościowy. Ustalenie tego stanu własnościowego może zatem być dokonane z wykorzystaniem różnych środków dowodowych, ale efekt ustaleń winien być bezsporny. Ustalenia w przedmiocie istnienia, czy nieistnienia określonego prawa lub stosunku prawnego należą do właściwości sądów powszechnych. Organy administracji dokonują zaś rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. W sytuacji sporu co do prawa organ administracji obowiązany jest odmówić zarejestrowania. Bez uzyskania orzeczenia sądu cywilnego rozstrzygającego wszelkie wątpliwości odnośnie prawa własności skarżących do pojazdu na drodze cywilnej - nie jest możliwa rejestracja pojazdu w drodze administracyjnej na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 1 p.r.d - z uwagi na niespełnienie przesłanek wynikających z tego przepisu w postaci przedstawienia niebudzącego wątpliwości dowodu własności pojazdu. Odnosząc się do okoliczności rozpoznawanej sprawy organ wskazał, że do wniosku o rejestrację dołączono m.in. fakturę nr [...] z dnia 19 listopada 2024r. wystawioną przez M. Sp. z o.o. na rzecz M. S.C. A. i K. P. oraz umowę przekazania wspólnikowi z dnia 19 listopada 2024r. zawartą pomiędzy M. S.C. A. i K. P. a K. P.. Następnie, po wydaniu decyzji orzekającej o rejestracji pojazdu na rzecz wnioskodawczyni organ powziął informację, że przejście prawa własności mogło mieć inny tok niż wynika to z dokumentów dołączonych do wniosku z grudnia 2024 r. W toku prowadzonego postępowania wspólnicy M. S.C. A. i K. P. przedstawili odmienne stanowiska dotyczące nabycia i sprzedaży przedmiotowego pojazdu - A. S. wskazała, iż spółka cywilna została rozwiązana, a pojazd na podstawie faktury korekty nabyli A. S. i K. P., zaś K. P. wywodził, że wypowiedzeniu umowy spółki ze skutkiem natychmiastowym jest nieskuteczne i wezwał M. sp. z o.o. do anulowania faktury korygującej. W tym stanie rzeczy nie jest możliwa rejestracja pojazdu, z uwagi na przedstawienie dowodów własności pojazdu, które budzą wątpliwość co do przejścia prawa własności na rzecz wnioskodawczyni. Od decyzji tej odwołanie wniosła K. P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania oraz przedkładając dodatkowe dowody w sprawie, na potwierdzenie okoliczności, iż w dacie zawarcia umowy darowizny spółka istniała. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z 30 września 2025 r. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie podstawę rejestracji stanowiły dokumenty wymagane przepisami prawa, w szczególności: 1. umowa darowizny zawarta w dniu 19 listopada 2024 r. pomiędzy K. P., - jako darczyńcą, a K. P.- jako obdarowaną; 2. umowa przekazania wspólnikowi z dnia 19 listopada 2024 r. zawarta pomiędzy M. S.C. A. i K. P., reprezentowaną przez wspólnika K. P., jako przekazującym a K. P. jako przyjmującym (na wyłączną własność), 3. Faktura nr: [...] z dnia 19 listopada 2024 r. potwierdzająca sprzedaż pojazdu marki [...] przez M. Sp. z o.o. na rzecz M. S.C. A. i K. P.. Organ I instancji działał na wniosek K. P. z dnia 2 grudnia 2024 r. Zdaniem Kolegium, organ I instancji wadliwie, w oparciu o przedłożone dowody uznał za uprawnione dokonanie rejestracji wyłącznie na rzecz K. P., dokonując bezrefleksyjnej interpretacji tychże dowodów, z pominięciem analizy uprawnienia K. P. do dokonania czynności prawnej na swoją rzecz. Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 108 ustawy z dnia 23 kwietnia 1064 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r., poz. 10711. j.), dalej jako "k.c.", pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonywa w imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik reprezentuje obie strony. Dalej organ przytoczył treść art. 865, art. 866 i art. 863 k.c. i wskazał, że już sama faktura nr [...] z 19 listopada 2024 r., w aspekcie wskazania podmiotów, na rzecz których następuje potwierdzenie nabycia prawa własności pojazdu, budzić winna wątpliwości w obliczu faktu, iż spółka cywilna nie posiada podmiotowości prawnej, a zatem właścicielami majątku spółki są jej wspólnicy. Zdaniem organu odwoławczego, w chwili podejmowania decyzji o rejestracji pojazdu organ I instancji nie dokonał rzetelnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i nie wyjaśnił swojej racji w tym względzie odstępując od uzasadnienia decyzji na podstawie art. 107 § 4 k.p.a. W ocenie Kolegium pismo A. S. i przedłożone przez nią dokumenty dawały organowi I instancji podstawę do wznowienia postępowania Prawo własności pojazdu jest elementem istotnym dla orzeczenia o rejestracji pojazdu i musi być ustalone w sposób nie budzący wątpliwości. Pewności takiej w niniejszym postępowaniu nie dają przedłożone w sprawie dowody, a w szczególności skuteczność zawartej umowy darowizny z dnia 19 listopada 2024 r., mocą której K. P. została obdarowana prawem własności pojazdu. Ten aspekt wymaga wyjaśnienia, którego ramy przekraczają kognicję organów administracji publicznej, pozostając we właściwości sądu powszechnego - sądu cywilnego w trybie art. 189 k.p.c. o ustalenie istnienia prawa lub stosunku prawnego. Nie dają jasności w tym zakresie dokumenty w postaci: faktury korygującej nr [...] z 20 listopada 2024 r., z której wynika prawo współwłasności pojazdu na rzecz A. S. (50%), co niewątpliwie stoi w sprzeczności z uprawnieniem K. P. do dokonania darowizny prawa własności pojazdu, jako jego wyłącznego właściciela. Wątpliwości te pogłębia, co wyżej podkreślono uprawnienie K. P. do przejęcia na wyłączność prawa własności pojazdu w drodze umowy przekazania wspólnikowi, zawartej przez K. P., w imieniu M. A. i K. P. s.c.., jako zbywcą prawa z K. P., jako nabywcą prawa. Sprzeczność tych czynności z unormowaniami zacytowanych wyżej przepisów nie pozwala na wiarygodne uznanie prawa własności przedmiotowego pojazdu, jako przysługującego K. P. na skutek umowy darowizny dokonanej przed podmiot do tego nieuprawniony. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem K. P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez wznowienie przez organ pierwszej instancji postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną i zaaprobowanie tego stanu rzeczy przez organ drugiej instancji w sytuacji, gdy brak było podstaw do wznowienia postępowania, w szczególności w sprawie nie wyszły na jaw żadne istotne dla sprawy nowe okoliczności nieznane organowi, który wydał decyzję, czego konsekwencją było wadliwe wznowienie postępowania w sprawie pomimo braku zaistnienia podstaw do jego wznowienia; 2. naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. i art. 61 § 4 k.p.a., poprzez uchybienie obowiązkowi zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wznowienia wszystkich stron postępowania, a także prowadzenie przez organy obydwu instancji postępowania bez udziału wszystkich stron postępowania, w szczególności bez udziału K. P., którego interesu prawnego dotyczyło postępowanie; 3. art. 6 k.p.a., poprzez uchybienie przez organy obydwu instancji obowiązkowi działania na podstawie przepisów prawa i niczym nieuprawnione dokonywanie interpretacji załączonych do wniosku o rejestrację pojazdu dowodów stanowiących o prawie własności pojazdu i wadliwe założenie, że przedłożone do wniosku o rejestrację pojazdu dokumenty nie stanowią dostatecznego dowodu prawa własności skarżącej, podczas gdy w istocie dokumenty te w sposób dostateczny potwierdzają, iż prawo własności pojazdu począwszy od dnia 19 listopada 2024 r. przysługuje wyłącznie skarżącej, zaś organy obydwu instancji nie byty uprawnione czynić własnych ustaleń na okoliczności objęte tymi dokumentami, tj. na okoliczność prawa własności pojazdu przysługującego skarżącej; 4. art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., poprzez uchybienie przez organy obydwu instancji obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy, zaniechanie przez organy obydwu instancji podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i czynienie przez organy obydwu instancji zupełnie dowolnych ustaleń, w szczególności w zakresie dotyczącym skuteczności przeniesienia prawa własności pojazdu na rzecz skarżącej; 5. art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie przez organy obydwu instancji postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, z naruszeniem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, w szczególności poprzez prowadzenie przez organy obydwu instancji postępowania bez udziału wszystkich stron, niedokładne zbadanie okoliczności sprawy, nieuwzględnienie w wydanych rozstrzygnięciach słusznego interesu strony, bezpodstawne wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją i niczym nieuzasadnione ustalenie, że przedłożone do wniosku o rejestrację pojazdu dokumenty nie stanowią dostatecznego dowodu prawa własności skarżącej, podczas gdy w istocie dokumenty te w sposób dostateczny potwierdzają, iż prawo własności pojazdu począwszy od dnia 19 listopada 2024 r. przysługuje wyłącznie skarżącej, zaś organy obydwu instancji nie były uprawnione czynić własnych ustaleń na okoliczności objęte tymi dokumentami, tj. na okoliczność prawa własności pojazdu przysługującego skarżącej; 6. naruszenie art. 81a k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie przez organy obydwu instancji wątpliwości co do stanu faktycznego w kwestionuje - na niekorzyść strony, co pozostaje w rażącej sprzeczności z ustawową zasadą rozstrzygania wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony; 7. art. 72 ust. 1 pkt 1 p.r.d. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów, poprzez ich niezastosowanie i odmowę rejestracji pojazdu zgodnie z wnioskiem o rejestrację, podczas gdy do wniosku przedłożono wszystkie wymagane dokumenty w sposób jednoznaczny potwierdzające przysługiwanie skarżącej prawa własności pojazdu, zatem organ obowiązany był dokonać rejestracji pojazdu zgodnie z wnioskiem; 8. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja ta wydana została z naruszeniem szeregu przepisów warunkującym jej wadliwość i uzasadniającym jej uchylenie w całości; Z najdalej posuniętej ostrożności procesowej, niezależnie od konsekwentnie forsowanego stanowiska w przedmiocie tego, że organy obydwu instancji nie były uprawnione czynić własnych ustaleń na okoliczności objęte załączonymi do wniosku o rejestrację pojazdu dokumentami, tj. na okoliczność prawa własności pojazdu przysługującego skarżącej, podniesiono również zarzuty naruszenia: 1. art. 866 k.c. w zw. z art. 865 k.c. w zw. z art. 108 k.c., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez organ drugi instancji, co przejawia się w wadliwym przyjęciu, że K. P. nie mógł w sposób skuteczny przenieść prawa własności pojazdu na rzecz skarżącej, albowiem nie był on należycie umocowany do zawarcia umowy przekazania pojazdu przez spółkę cywilną (wspólników prowadzących działalność w ramach spółki cywilnej), podczas gdy K. P. jako wspólnik spółki cywilnej działał w charakterze przedstawiciela ustawowego spółki cywilnej, a nie jej pełnomocnik, zatem art. 108 k.c. nie znajduje w realiach niniejszej sprawy zastosowania, zaś wobec umownej modyfikacji ustawowej zasady reprezentacji, uprawniony był on do skutecznego zawarcia umowy przekazania pojazdu, załączonej do wniosku o rejestrację; 2. art. 863 § 1 k.c., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez organ drugiej instancji, co przejawia się w wadliwym przyjęciu, że K. P. nie mógł w sposób skuteczny przenieść prawa własności pojazdu na rzecz skarżącej, albowiem nie mógł on rozporządzać udziałem w majątku wspólnym wspólników spółki cywilnej ani udziałem w poszczególnych składnikach tego majątku (pojeździe), podczas gdy czynność przekazania pojazdu przez spółkę cywilną nie stanowiła czynności rozporządzenia udziałem w majątku/ w składnikach majątku wspólnego wspólników spółki cywilnej, a czynność rozporządzenia składnikiem majątku wspólnego, do czego K. P. był uprawniony. Skarżąca, przedkładając dodatkowe dowody w sprawie, domagała się uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawiono obszerną argumentację na poparcie wyartykułowanych w petitum skargi zarzutów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie, w dniu 21 maja 2026 r., pełnomocniczka skarżącej podtrzymała skargę w całości i oświadczyła, że aktualnie toczy się postępowanie dotyczące podziału majątku spółki cywilnej. W toku tego postępowania strony zgodnie wskazują, że spółka została rozwiązana z dniem 1 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Jej przedmiotem uczyniono decyzję uchylającą, w wyniku wznowienia postępowania, decyzję o rejestracji pojazdu. Jako przyczynę uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu wskazano wątpliwości co do własności pojazdu. Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że – stosownie do art. 72 ust. 1 p.r.d. rejestracji dokonuje się na podstawie: 1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2) (uchylony); 3) jednego z dokumentów: a) świadectwa zgodności WE wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, b) świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, c) świadectwa zgodności, o którym mowa w art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia, wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, d) dopuszczenia jednostkowego pojazdu wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, e) świadectwa krajowego indywidualnego dopuszczenia pojazdu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 33 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia, wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, f) uznania dopuszczenia jednostkowego pojazdu, g) uznania świadectwa krajowego indywidualnego dopuszczenia pojazdu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia, h) świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu, i) świadectwa unijnego indywidualnego dopuszczenia pojazdu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia, wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu j) - jeżeli są wymagane; świadectwa zgodności WE, świadectwa zgodności oraz oświadczenia zawierające dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu mogą być podpisane podpisem odbitym sposobem mechanicznym; 4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego; 5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 6) dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 6a) dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy, pojazd rodzaju "samochodowy inny", podrodzaj "czterokołowiec" (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj "czterokołowiec lekki" (kategoria homologacyjna L6e), samochód ciężarowy (kategoria homologacyjna N1), podrodzaj "furgon", "furgon/podest", "ciężarowo-osobowy", "terenowy", "wielozadaniowy" lub "van" lub samochód specjalny (kategoria homologacyjna Ml i N1), został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy. W ust. 2 przywołanego przepisu wskazano, które z wymienionych wyżej wymagań nie mają zastosowania w wypadku pojazdu, który był już zarejestrowany na terytorium RP, a także w innych wypadkach w przepisie tym przewidzianych. W każdym jednak wypadku wnioskodawca, zwracający się o dokonanie rejestracji pojazdu zobowiązany jest przedstawić dowód własności pojazdu, bądź dokument potwierdzający jego powierzenie. Dokumentami potwierdzającymi własność pojazdu, w myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. z 2024 r. poz. 1709), dalej jako "rozporządzenie", są w szczególności: 1) umowa sprzedaży; 2) umowa zamiany; 3) umowa darowizny; 4) umowa o dział spadku; 5) umowa o zniesienie współwłasności; 6) faktura potwierdzająca nabycie pojazdu; 7) prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności; 8) prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku albo zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że organ może dokonać rejestracji w oparciu o ustalony, niesporny stan własnościowy, przy czym wskazuje się również, że organ nie może czynić we własnym zakresie ustaleń na okoliczności objęte przedłożonymi dokumentami. W realiach rozpoznawanej sprawy skarżąca wykazała prawo własności pojazdu przedkładając dowód rejestracyjny, w którym jako właściciel widniała M. Sp. z o.o., fakturę wystawioną przez leasingodawcę M. Sp. z o.o. na rzecz M. S.C. A. i K. P., umowę przekazania pojazdu wspólnikowi K. P. na wyłączną własność oraz umowę darowizny zawartą pomiędzy K. P. i K. P.. Niewątpliwie zatem skarżąca, w dacie złożenia wniosku wylegitymowała się dokumentami, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia i potwierdziła przysługujące jej prawo własności do objętego wnioskiem o rejestrację pojazdu. Wątpliwości organu, co do prawa własności wzbudziła informacja przekazana przez A. S., która wywodziła, że jest współwłaścicielką pojazdu i przedłożyła na tę okoliczność fakturę korektę wystawioną przez M. Sp. z o.o., z którego to dokumentu wynikało, iż pojazd sprzedano ww. i K. P. w udziałach po 50% (jak wynika ze skargi faktura została ponownie skorygowana do pierwotnej treści). Zasadnie zatem organ powziął wątpliwości co do okoliczności stanowiących podstawę rejestracji pojazdu. W ocenie Sądu nie było jednak podstaw do uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu. Podkreślenia bowiem wymaga, iż własność pojazdu została przeniesiona na rzecz skarżącej kolejnymi podejmowanymi przez K. P. czynnościami prawnymi, dokonywanymi w imieniu spółki cywilnej (przeniesienie własności pojazdu na własną rzecz) i w imieniu własnym (dokonanie aktu darowizny pojazdu na rzecz skarżącej), przy czym skuteczność tych czynności nie została w żaden sposób podważona. W szczególności nie przedłożono prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego, z którego wynikałoby, że zostały one wyeliminowane z obiegu prawnego. W toku prowadzonego postępowania wspólnicy spółki cywilnej przedstawili własne, rozbieżne stanowiska zarówno co do skuteczności tych czynności, jak i istnienia spółki w dacie ich dokonania. Nie przedłożyli jednak żadnych dowodów, z których wynikałoby, że w tym zakresie zapadły orzeczenia właściwego sądu powszechnego, czy też, że w tych sprawach toczą się postępowania sądowe. Nie wykazano jednocześnie, aby dokumenty, w oparciu o które dokonano rejestracji pojazdu zostały sfałszowane, czy też by poświadczono w nich nieprawdę. W ocenie Sądu, ma to kluczowe znaczenie, bowiem tylko w takim wypadku organ mógłby odmówić rejestracji pojazdu. Osoba, która rości sobie pretensje do uznania jej za właścicielkę, bądź współwłaścicielkę pojazdu powinna przedłożyć dokumenty okoliczność tę potwierdzające, w szczególności prawomocne orzeczenie właściwego sądu, z którego wynikałoby, że dokonane przez K. P. czynności były bezskuteczne. W badanej sprawie niewątpliwie wiązałoby się to z ustaleniem, czy w dacie sprzedaży pojazdu i dokonania kolejnych czynności prawnych spółka cywilna istniała, a jeżeli tak, to czy K. P., w ramach posiadanych uprawnień, wynikających z aneksu do umowy spółki, z 18 lipca 2011 r., mógł rozporządzić mieniem spółki w taki sposób, jaki wynika z umowy przekazania z 19 listopada 2024 r., a w konsekwencji, czy umowa darowizny została skutecznie zawarta. Kompetencji takich nie posiada ani organ I instancji, ani organ odwoławczy. Podważenie prawa własności skarżącej musiałoby nastąpić na drodze sądowej. W realiach rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu, dopóki nie zostanie przedstawione orzeczenie sądowe, z którego będzie wynikało, że nie doszło do przeniesienia własności pojazdu na rzecz K. P., a w związku z tym nie mogło dojść do darowizny na rzecz skarżącej, brak jest podstaw do kwestionowania jej prawa własności. Podstawy takiej nie stanowi faktura korekta wystawiona przez leasingodawcę, zwłaszcza że – jak wynika ze skargi, została ona ponownie skorygowana do pierwotnej treści. W tych okolicznościach zatem tylko wyeliminowanie dokonanych czynności prawnych z obiegu prawnego w drodze postępowania przed właściwym sądem powszechnym stanowiłoby podstawę do uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu, a takie dokumenty w toku postępowania nie zostały organowi przedłożone. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – j.t.), orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 przywołanej ustawy.