II SA/Sz 850/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

1. Wojewoda, decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2018r. poz. 2096 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. B. i K. B. oraz G. K. od decyzji Starosty [...] z [...] r. nr [...] znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wieża typu [...] 60m w miejscowości P. działka nr [...] obręb P. gmina K. , utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 2. Z uzasadnienia ww. decyzji Wojewody wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy. 3. Decyzją z [...] r. nr [...] znak: [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Spółce z o.o. z siedzibą w W. ul. [...] pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wieża typu [...] 60m w miejscowości P. działka nr [...] obręb P. gmina K. . 4. Od decyzji tej w ustawowym terminie odwołanie wnieśli działając łącznie M. B. i K. B. oraz odrębnie G. K.. 5. M. B. i K. B. (właściciele działki nr [...] obręb B. z budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej) wskazali na sprzeczność projektowanej zabudowy z niskim budownictwem mieszkaniowym oraz zarzucili brak głębszej analizy organu w zakresie ochrony środowiska i wpływu inwestycji na zdrowie ludzi szeroko uzasadniając swoje stanowisko w piśmie z [...] sierpnia 2018 r. (uzupełnienie do odwołania), przywołując przepisy prawa oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Ponadto stwierdzili, że odwołanie od decyzji stanowi jednocześnie środek zaskarżenia postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie stwierdzenia braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Do odwołania dołączyli pismo wyrażające sprzeciw do realizacji stacji bazowej na działce nr [...] w P. podpisane przez 150 mieszkańców P. i B. . 6. G. K. w treści odwołania wniosła o dokładne przeanalizowanie wniosku inwestora oraz decyzji o pozwoleniu na budowę pod kątem oddziaływania na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. 7. Rozpatrując powyższe odwołania organ II instancji wskazał, że w dniu [...] lutego 2018 r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., działającej poprzez pełnomocnika, o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wieża typu [...] 60m o wysokości całkowitej 61,95m n.p.t. w miejscowości P. na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] Przećmino gm. K.. Załącznikiem do wniosku jest projekt budowlany stacji bazowej komórkowej [...] zawierający m.in. opracowania dotyczące kwalifikacji przedsięwzięcia i oddziaływania projektowanej stacji bazowej na środowisko. Na etapie postępowania odwoławczego do akt sprawy dołączono Aneks nr [...] do kwalifikacji przedsięwzięcia instalacji radiokomunikacyjnej [...] sporządzony [...] r. oraz kolejny sporządzony [...] r. Zgodnie ze złożonym projektem budowlanym zamiarem inwestora jest budowa wieży kratowej o konstrukcji stalowej typu [...] 60m wraz z urządzeniami zlokalizowanymi w szafach systemowych oraz zasilaniem stacji. Projektowana wieża o całkowitej wysokości 61,95m n.p.t., stanowi konstrukcję nośną dla 12 anten sektorowych oraz 6 anten radioliniowych. Poziom zawieszenia, azymut, a także równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) dla każdej z anten sektorowych inwestor określił w projekcie budowlanym i zawartych w nim opracowaniach (projekt budowlany str. 5, str. 23, str. 38, str. 39, str. 95). Starosta [...], pismem z [...] marca 2018 r., zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznania z aktami sprawy i uzyskania wyjaśnień oraz składania wniosków i zastrzeżeń, natomiast postanowieniem z [...] r. zobowiązał inwestora do uzupełnienia brakujących dokumentów. Wymagane dokumenty inwestor złożył w Starostwie Powiatowym w K. przy piśmie z [...] kwietnia 2018 r. Z uwagi na okoliczność, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w specjalnym obszarze ochrony ptaków Natura 2000 pn. "Wybrzeże [...]" Starosta [...] uznał, że projektowane przedsięwzięcie może potencjalnie oddziaływać na ten obszar i postanowieniem z [...] r., na podst. art. 96 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w S. dokumentów wskazanych w art. 96 ust. 3 ww. ustawy w celu wydania opinii co do konieczności przeprowadzenia oddziaływania na obszar Natura 2000. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. postanowieniem z [...] r. postanowił nie nakładać obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 przedmiotowego przedsięwzięcia. W dniu [...] kwietnia 2018 r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynęły pisma stron postępowania, w których informowano o niewyrażaniu zgody na budowę stacji. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji uznał, że wniosek spełnia wymagania ustawy Prawo budowlane i decyzją z [...] r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Spółce z o.o. pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy, w dalszej części uzasadnienia swojej decyzji wskazał, że dla terenu planowanej inwestycji obowiązują ustalenia planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] z [...].) ze zmianą zatwierdzoną uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z [...] r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] z [...].). Działka nr [...] obręb [...] P. znajduje się na terenie oznaczonym symbolem RP o przeznaczaniu pod: tereny użytków rolnych - łąki, pastwiska, uprawy polowe. W ustaleniach planu brak jest jakichkolwiek zapisów dotyczących możliwości lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej lub instalacji radiokomunikacyjnych, jak również zakazu ich sytuowania na obszarze objętym planem. Miejscowy plan nie zawiera zatem żadnych uregulowań dotyczących rozmieszczenia inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w postaci stacji bazowych. Zgodnie z art. 46 ustawy o wspieraniu usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych (j. t. Dz. U. z 2017r. poz. 2062 ze zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1). Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2). Zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy ww. przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Ponadto Wojewoda wyjaśnił, że przepis art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j. t. Dz.U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm.), rozpatrywany w świetle art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j. t. Dz.U. z 2018r. poz. 1945 ze zm.), wprost wymienia wśród celów publicznych w rozumieniu tej ustawy budowę obiektów łączności publicznej, a do takich należy wieża telekomunikacyjna wraz z antenami i pozostałą infrastrukturą. Jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, a więc posiada status urządzenia łączności publicznej. Powyższe potwierdza, że budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. . Projektowana stacja bazowa składa się z wieży kratowej, anten sektorowych i radiolinii (mocowanych za pomocą systemowych elementów do trzonu wieży), szaf sterujących (ustawionych na systemowych ramach) oraz dróg kablowych łączących poszczególne elementy. Zasilenie stacji przewidziano z szafy pomiarowej usytuowanej w granicy działki nr [...]. Projektowana wieża, o całkowitej wysokości 61,95 m n.p.t., stanowi konstrukcję nośną dla 12 anten sektorowych pracujących w częstotliwościach 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz oraz 6 anten radiolinii. Anteny są instalacjami emitującymi pola elektromagnetyczne. Z opracowań złożonych przez inwestora wynika, że równoważne moce promieniowane izotropowo (EIRP) wyznaczone dla pojedynczych projektowanych anten mieszczą się w przedziale od 1000W do mniej niż 2000W (projekt budowlany str. [...] i str. [...] Przewidziano zawieszenie anten na wysokości 59,5m n.p.t., na trzech azymutach odpowiednio 300°, 70° i 180° po 4 anteny sektorowe na każdym z azymutów. Organ II instancji następnie przywołał treść przepisów § 3 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j. t. Dz. U. z 2016r. poz. 71), po czym stwierdził, że w świetle aktualnej, dominującej linii orzecznictwa sądów administracyjnych dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny przy uwzględnieniu możliwości zmian nachylenia anten. Nie można wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. Równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla każdej z projektowanych anten sektorowych mieści się w przedziale od 1000W do mniej niż 2000W natomiast suma mocy każdych czterech anten sektorowych umieszczonych na jednym azymucie zawiera się w przedziale od 5 000W do mniej niż 10 000W co oznacza, że zachodzi konieczność zbadania czy w odległości do 200m od projektowanego środka elektrycznego anten, w osi głównej wiązki promieniowania anten, znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zgodnie z definicją zawartą w art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018r. poz. 799 ze zm.) miejsca dostępne dla ludności to wszelkie miejsca z wyjątkiem takich miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Powyższe oznacza, że wiązka główna emitowana przez antenę nie może się znaleźć w żadnym punkcie swojego przebiegu niżej niż 2,0 m nad powierzchnią dostępną dla ludności (rozporządzenie Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów). Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, ustalając miejsca dostępne dla ludności należy uwzględnić nie tylko tereny, na których istnieje już legalnie wzniesiona zabudowa, ale także tereny, na których może, choćby potencjalnie powstać zabudowa, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, w tym z ustaleniami obowiązującego na analizowanym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do projektu budowlanego inwestor dołączył kwalifikację przedsięwzięcia opracowaną w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, sporządzoną w czerwcu 2017 r., w której dokonano oceny projektowanej instalacji radiokomunikacyjnej pojedynczych anten o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) do 2000W. W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego inwestor przy piśmie z [...] sierpnia 2018 r. złożył dodatkowe opracowanie - aneks nr [...] z [...] r. do kwalifikacji przedsięwzięcia, a w związku z pismem Wojewody z [...] października 2018 r. przy piśmie z [...] listopada 2018 - r. aneks nr [...] z [...] r. (uwzględniający możliwość zabudowy terenu w świetle ustaleń obowiązującego mpzp). Ww. opracowanie sporządzone w listopadzie 2018 r. uwzględnia sumowanie efektywnej mocy EIRP promieniowanej przez wszystkie anteny panelowe (sektorowe) przewidziane do zainstalowania w ramach danego azymutu tj. 4 anteny o sumarycznej równoważnej mocy promieniowania znajdującej się w przedziale od 5 000 W do mniej niż 10 000 W. Dla każdej z zsumowanych mocy EIRP anten sektorowych na jednym azymucie określono przebieg osi głównej wiązki promieniowania od miejsc dostępnych dla ludności (poziomu terenu, poziomu zabudowy dopuszczalnej ustaleniami mpzp) z uwzględnieniem wysokości zawieszenia anteny, azymutu (kierunku wiązki każdej grupy anten), maksymalnego pochylenia jak również ukształtowania terenu. Analizy dokonano w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W części graficznej kwalifikacji przedstawiono otoczenie analizowanej lokalizacji projektowanej stacji bazowej potwierdzając brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w osiach głównych wiązek promieniowania anten sektorowych - widok w płaszczyźnie poziomej (rysunek nr 1) oraz widok w płaszczyźnie pionowej sporządzony dla wysokości zawieszenia anten 59,5m n.p.t. dla najbardziej niekorzystnych warunków tj. z uwzględnieniem maksymalnego pochylenia głównej wiązki wynoszącego 12° w odległości do 200m od środka elektrycznego anteny (rysunki nr 2 cz. 1/4 - 4/4). Osie główne wiązki promieniowania anten oprócz działki, na której usytuowana jest stacja bazowa ([...]) przebiegają nad terenem działek nr [...] i nr [...] (azymut 300°), nr [...] i nr [...] (azymut 180°), nr [...], [...] i [...] (azymut 70°). Jak wynika z ustaleń obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wszystkie analizowane działki za wyjątkiem działki nr [...] znajdują się na terenie oznaczonym symbolem RP o przeznaczaniu pod: tereny użytków rolnych - łąki, pastwiska, uprawy polowe. Działka nr [...] - droga gminna znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem KD (drogi). Zgodnie z generalnymi ustaleniami realizacyjnymi pkt. 2 ppkt. 23 nowe siedliska rolne niewskazane w planie mogą być lokalizowane na gruntach właścicieli ale po spełnieniu m.in. następujących warunków: - minimalna powierzchnia użytków rolnych gospodarstwa rolnego zlokalizowanego poza ustaleniami planu musi wynieść 3,0 ha, natomiast powierzchnia siedliska rolnego - minimum 0,25 ha; - lokalizacja nie koliduje z ustaleniami realizacyjnymi planu, nie jest w strefach uciążliwości lub ochronnych, nie koliduje z istniejącym lub projektowanymi urządzeniami inżynieryjnymi, jest umiejscowiona w sąsiedztwie utwardzonej drogi a najlepiej gdy jest w pobliżu zainwestowanej części wsi (z zachowaniem linii zabudowy i linii rozgraniczającej zgodnie z ustaleniami komunikacyjnymi). Zatem na analizowanym terenie, poza wyznaczoną strefą ochronną od obiektu specjalnego, może powstać zabudowa siedliskowa, w tym budynki mieszkalne. Organ odwoławczy dokonał szczegółowej analizy rysunków kwalifikacji przedsięwzięcia z uwzględnieniem mapy do celów projektowych dla przedmiotowego terenu oraz aktualnych wydruków z zasobów geodezyjnych Starostwa Powiatowego w K. przekazanych przez organ I instancji uwzględniających lokalizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obręb B. (własność wnoszących odwołanie - M. i K. B.). Stwierdził, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 200 m, mierzonej od środka elektrycznego anteny na każdym z azymutów nie występują miejsca dostępne dla ludności. Na żadnym z azymutów pod wiązkami osi głównych nie występuje zabudowa. Minimalna odległość osi głównej od poziomu terenu, w odległości 200m od środka elektrycznego anten, wynosi odpowiednio: na azymucie 300° - 15,0m n.p.t.; na azymucie 180° - 21,8m n.p.t. natomiast na azymucie 70° - 11,5m n.p.t. Przy czym z uwagi na wprowadzone ustaleniami mpzp ograniczenie możliwości lokalizacji nowej zabudowy do terenów poza granicą strefy ochronnej od obiektu specjalnego na azymucie 70° do analizy należy przyjąć minimalną odległość osi głównej - 21,4m n.p.t. (rys. nr [...], rys. 2 cz. [...] + [...]). Zgodnie z generalnymi ustaleniami realizacyjnymi - pkt. 1 ppkt. 11 ustalono warunki architektoniczne budynków mieszkalnych: budownictwo jednorodzinne - wysokość do 2,5 kondygnacji, dachy wielospadowe. Mając na uwadze powyższe ustalenia, w ocenie organu odwoławczego, na analizowanych kierunkach wzdłuż osi głównych nie wystąpią miejsca, które byłyby dostępne dla ludności bez użycia sprzętu technicznego. Tym samym organ odwoławczy uznał, że projektowana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt. 7 i § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedłożony projekt zawiera ponadto analizę występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2 sporządzoną w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003r. nr 192 poz. 1883). Zgodnie z ww. rozporządzeniem dopuszczalna, maksymalna wartość poziomów pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności wynosi 0,lW/m2 (załącznik nr 1 Tabela 2 Lp. 7). W ocenie organu odwoławczego, przywołane przepisy, opis przedsięwzięcia oraz wnioski i zalecenia nie budzą wątpliwości w świetle załączonych rysunków określających przewidywany rozkład pól elektromagnetycznych i przewidywane obszary ich występowania z uwzględnieniem zasięgu sumarycznego. W ww. opracowaniu (projekt budowlany str. 86 -95) na rys. nr 1, nr 2 i nr 1 ark. 2 w sposób graficzny przedstawiono przewidywane obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych lub równych dopuszczalnym w płaszczyźnie poziomej i pionowej emitowane przez anteny projektowanej stacji bazowej [...] oraz dołączono tabelę nr 1 zawierającą zestawienie parametrów technicznych i maksymalnych zasięgów obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo dla anten stacji bazowej [...] (projekt budowlany str.95). Prognozowany obszar oddziaływania poszczególnych anten oraz sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 (czyli przekraczającej dopuszczalne normy) emitowany przez projektowane anteny znajduje się w odległości do 77,7 m od projektowanej stacji i przebiega w taki sposób, że jego najmniejsza wysokość nad terenem wynosi 44m. Obejmuje działki nr [...], [...], [...], [...], [...] i nr [...]. Teren objęty ww. oddziaływaniem jest niezabudowany i w przeważającej części przeznaczony w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K. pod tereny użytków rolnych - łąki, pastwiska, uprawy polowe (RP), na którym wysokość potencjalnej nowej zabudowy, która mogłaby powstać w ramach dopuszczalnej na tym terenie zabudowy siedliskowej, ograniczono do 2,5 kondygnacji. W pozostałej części teren znajdujący się w obszarze oddziaływania stacji przeznaczony jest pod drogi (KD). Powyższe potwierdza, że prognozowany obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych lub równych wartości dopuszczalnej znajduje się znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności zdefiniowanych w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Z akt sprawy wynika, że najbliższa stacja bazowa telefonii komórkowej znajduje się w odległości ok. 5,1 km od granic działki inwestycyjnej nie zachodzi zatem zjawisko kumulowania pól elektromagnetycznych emitowanych przez anteny projektowanej stacji bazowej z emitowanymi przez inne stacje bazowe. Projektowana stacja bazowa zlokalizowana jest w specjalnym obszarze ochrony ptaków Natura 2000 pn. "Wybrzeże [...]" W aktach sprawy przekazanych przez organ I instancji znajduje się postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z [...] r. wydane na podst. art. 97 ust. 5 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, którym organ postanowił nie nakładać obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na dz. nr [...] obręb P. gm. K.. Jak wynika z treści uzasadnienia RDOŚ po przeanalizowaniu listy zagrożeń oraz lokalizacji projektowanego przedsięwzięcia w stosunku do zinwentaryzowanych przedmiotów ochrony dla obszaru Natura 2000 pn. "Wybrzeże [...]", uwzględniając rodzaj projektowanego przedsięwzięcia, jego niewielką skalę oraz proponowane działania ochronne wobec gatunków chronionych stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie spowoduje pogorszenia siedlisk gatunków ptaków, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 pn. "Wybrzeże [...]"; nie wpłynie negatywnie na gatunki ptaków, dla których ochrony obszar ten został wyznaczony; nie pogorszy integralności obszaru Natura 2000 "Wybrzeże [...]" lub jego powiązania z innymi obszarami. W ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do zakwestionowania powyższego stanowiska. Działka nr [...] obręb P. oraz tereny z nią sąsiadujące znajdują się na obszarze Natura 2000 tj. obszarze specjalnej ochrony ptaków pn. "Wybrzeże [...]" ([...]), dla którego zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z [...] r. zmienionego zarządzeniem z [...] r. ustanowiono plan zadań ochronnych. Przedmiotem ochrony ww. obszaru Natura 2000 jest 19 gatunków ptaków. Organ właściwy w sprawie ochrony środowiska szczegółowo i wyczerpująco opisał zagrożenia oraz przedstawił projektowane działania związane z realizowaną inwestycją mające na celu minimalizację zagrożeń w związku ze stwierdzonym w odległości ok. 330 m od granicy działki inwestycyjnej zainwentaryzowanym stanowiskiem żurawia. Ocenę przeprowadzono m.in. w oparciu o pochodzące z zasobów urzędu informacje w tym mapę lokalizacji przedmiotów ochrony stanowiącą materiał zebrany na potrzeby utworzenia planu zadań ochronnych Natura 2000 pn. Wybrzeże [...]. Dokonana ocena uwzględniająca przedmioty ochrony potwierdziła, że wieża telefonii komórkowej nie będzie stanowiła znaczącej bariery dla funkcjonowania czy migracji awifauny charakterystycznej dla analizowanego obszaru. W związku z zawartą w odwołaniu informacją o występowaniu na działce nr [...] obręb D. derkacza i czajki należy wyjaśnić, że czajka nie jest objęta ochroną obszaru Natura 2000 pn. "Wybrzeże [...]". Ponadto z informacji udzielonej przez RDOS Oddział Terenowy w K. w oparciu o materiał zebrany na potrzeby utworzenia planu zadań ochronnych dla ww. obszaru Natura 2000 wynika, że na ww. działce nie zainwentaryzowano stanowiska derkacza. Powyższe nie obejmuje ptaków lokalnie bytujących. W świetle powyższych ustaleń brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku strony o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego ornitologa. Dokonane ustalenia potwierdzają, że projektowana stacja bazowa nie będzie uciążliwa dla środowiska i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów co oznacza, że nie będzie również negatywnie wpływać na zdrowie ludzi. Nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ponowna analiza złożonego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dokonana przez organ odwoławczy potwierdziła, że budowa projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] w miejscowości P. na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] P. gmina K. nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. . Przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 pn. "Wybrzeże [...]" Projektowana inwestycja nie jest inwestycją mogącą zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów w tym techniczno-budowlanych. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci załączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany jest kompletny i posiada niezbędne uzgodnienia w tym brak zastrzeżeń do lokalizacji stacji (uzgodnienie Szefostwa Służb Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP nr [...] z dnia [...] r). Projektowana stacja bazowa usytuowana jest w odległości 15m od granicy z działką nr [...] (drogą gminną) zatem spełnia warunek minimalnej odległości od krawędzi jezdni określony w art. 43 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (j. t. Dz. U. z 2018 poz. 2068 ze zm.). Przy piśmie z [...] kwietnia 2019r. inwestor przedłożył decyzję Wójta Gminy K. z [...] r. zezwalającą na lokalizację na czas określony zjazdu z drogi gminnej działki nr [...] obręb P. do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obręb P. gm. K. Do projektu dołączono informację BIOZ. Inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod rygorem odpowiedzialności karnej. W związku z powyższymi ustaleniami Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany stacji bazowej telefonii komórkowej spełnia warunki wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W związku ze spełnieniem przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ I instancji zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] wieża typu [...] 60m w miejscowości P. działka nr [...] obręb P. gmina K. . Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu wniesionym przez M. B. i K. B. organ II instancji wyjaśnił, że skarżący są współwłaścicielami działki nr [...] obręb [...] gmina K. o pow. 5,84 ha. Działka ta nie graniczy z działką nr [...], na której przewidziano budowę stacji bazowej. Jest od niej oddzielona działką nr [...]. Starosta [...] decyzją nr [...] udzielił M. i K. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, studni wierconej oraz przydomowej oczyszczalni ścieków w zabudowie zagrodowej - etap I na działce nr [...] obręb B.. Inwestycja została zrealizowana, a zawiadomienie o zakończeniu budowy zostało przyjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Pozostałą, niezainwestowaną część działki stanowią użytki rolne (grunty orne, oznaczone symbolem - RIVb o pow. 4,34 ha oraz łąki trwałe, oznaczone symbolem - ŁVI o pow. 1,31 ha). Z analizy wyrysów z mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 i 1:1000 przekazanych przez organ I instancji oraz rysunków odpowiednio: kwalifikacji przedsięwzięcia (rys. 1) i analizy występowania pól elektromagnetycznych (rys. 1) wynika, że ww. budynek mieszkalny znajduje się poza zasięgiem oddziaływań projektowanej stacji bazowej. Ponadto ze złożonych przez inwestora opracowań wynika, że oś główna wiązki promieniowania znajduje się na wysokości nie mniejszej niż 21,8 m nad poziomem terenu działki nr [...], natomiast prognozowany zasięg występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 0,lW/m2 znajduje się na wysokości nie mniejszej niż 44 m nad poziomem terenu. Powyższe wskazuje, że projektowana stacja bazowa nie ograniczy również możliwości realizacji potencjalnej, dopuszczalnej na tym terenie zabudowy zagrodowej, której wysokości ustalono w miejscowym planie jako 2,5 kondygnacji. Projektowany maszt o wysokości 61,95m n.p.t. znajduje się w odległości ok. 60m budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] zatem w świetle przepisów § 13 rozporządzenia rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie spowoduje jego przesłaniania. W związku z obawami dotyczącymi wpływu projektowanej instalacji na zdrowie ludzi należy wyjaśnić, że standardy jakości środowiska w zakresie poziomów pól elektromagnetycznych określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Zgodnie z ww. rozporządzeniem maksymalna wartość poziomów pól elektromagnetycznych w miejscach, w których mogą przebywać ludzie wynosi 0,1 W/m2. Poła elektromagnetyczne emitowane przez projektowane anteny przekraczające dopuszczalne normy będą znajdować się w przestrzeni ponad poziomem terenu maksymalnie w odległości 77,7m od projektowanej stacji i na wysokości nie mniejszej niż 44m nad poziomem terenu. Oznacza to, że również przebywanie w bezpośrednim sąsiedztwie stacji na poziomie terenu oraz w przestrzeni do wysokości 42 m ponad tym terenem jest bezpieczne dla zdrowia. Jednocześnie organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku m.in. bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia. Wyniki pomiarów przekazuje się Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu. Zgodnie natomiast z art. 152 ust. 4 ww. ustawy do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji. Sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jest wnoszony, jeżeli eksploatacja instalacji objętej zgłoszeniem powodowałaby przekroczenie standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska albo instalacja nie spełnia wskazanych w ustawie wymagań ochrony środowiska. Tak więc inwestor, po zrealizowaniu inwestycji, jest zobowiązany do potwierdzenia wyników analiz przeprowadzonych na etapie projektowania i tym samym sprawdzenia dotrzymania standardów jakości środowiska w otoczeniu urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne poprzez wykonanie rzeczywistych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Dopiero, gdy pomiary potwierdzą, że obowiązujące normy nie są przekroczone stacja bazowa będzie mogła być użytkowana. Przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu jest stacja bazowa wraz z przewidzianymi do montażu antenami emitującymi pola elektromagnetyczne. W projekcie budowlanym i dołączonych opracowaniach określono jednoznacznie typy anten oraz wszystkie ich parametry techniczne niezbędne do przeprowadzenia oceny odziaływania inwestycji na środowisko (m.in. tabela nr 1 str. 95). W ocenie organu, brak jest zatem podstaw prawnych do żądania uzupełnienia projektu o specyfikacje techniczne czy kąty katalogowe projektowanych anten jak domaga się strona. Projektowana budowa stacji bazowej nie ograniczy również korzystania z istniejącej drogi gminnej stanowiącej własność wnoszącej odwołanie G. K.. Przepisy prawa nie uzależniają możliwości lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej od konsultacji ze społecznością lokalną ani uzyskania alternatywnych lokalizacji dla projektowanej inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 4 ustawy Prawo budowlane każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że oddziaływanie stacji bazowej na teren działek stanowiących własność wnoszących odwołanie nie utrudnia w żaden sposób użytkowania tych nieruchomości. Właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Ochronie w procesie budowlanym podlegają bowiem nie jakiekolwiek interesy osób trzecich, ale interesy uzasadnione, tj. oparte o konkretne przepisy prawa, z których strony postępowania mogą wywieść przysługujące im uprawnienia lub ograniczające inwestora obowiązki. W świetle powyższych ustaleń, w ocenie organu odwoławczego, przyjęte rozwiązania projektowe nie naruszają obowiązujących przepisów oraz uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane, w tym interesu prawnego wnoszących odwołania. Organ odwoławczy zapewnił ponadto stronom czynny udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. 8. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. K. B. złożył skargę na wyżej opisaną decyzję Wojewody, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( zwanej dalej P.b.) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (zwane dalej rozporządzeniem), poprzez brak weryfikacji danych przedstawionych przez Inwestora w kwalifikacji przedsięwzięcia. Powyższe rażące naruszenie prawa nie pozwalało organowi na stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie decyzja o środowiskowych uwarunkowanych realizacji przedsięwzięcia nie była wymagana, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę podczas, gdy w oparciu o zebrany materiał organ winien wydać decyzję odmowną; 2) art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo jej sprzeczności z uzasadnionymi interesami osób trzecich pozostających w obszarze oddziaływania stacji bazowej; 3) art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustalenie w jakikolwiek sposób, iż osie głównych wiązek promieniowania w odległości przewidzianej w rozporządzeniu nie wystąpią w miejscu dostępnym dla ludności, czyli możliwym do zabudowy. Ponadto, organ zaakceptował swobodnie ustalone przez inwestora tzw. tilty, która to praktyka prowadzić może do obchodzenia przepisów prawa, na co Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę w swych orzeczeniach. Organ nie wyjaśnił też, dlaczego nie analizował we własnym zakresie zakwestionowanych przez skarżącego wartości; 4) art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustalenie, czy wybudowanie stacji bazowej według przedłożonego projektu pozwoli na ewentualne przyszłe przemieszczenie anten w innym kierunku; 5) art. 28 k.p.a. w związku z art. 3 pkt 20 oraz 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez nietrafne przyjęcie, że organ musi ustalić obszar oddziaływania obiektu na podstawie danych zawartych w projekcie budowlanym, albowiem nie ma możliwości weryfikacji tych danych nawet, jeżeli są one niekompletne i nie uwzględniają tak jak w niniejszej sprawie zjawiska kumulacji (mocy anten radioliniowych, błędu metody obliczeniowej oraz zjawiska odbić). W istocie organ uznał, iż to projektant decyduje, ile będzie wynosił obszar oddziaływania inwestycji. 6) art. 7 w zw. z art. 8, w zw. z art. 9, w zw. z art. 75, w zw. z art. 77, w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustalenie w jakikolwiek sposób, czy wartości EIRP wskazane w treści Kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko zostały wyliczone w sposób właściwy, w sytuacji, w której prawidłowe ustalenie wartości EIRP bezpośrednio rzutuje na konieczność uzyskania przez inwestora ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia; 7) art. 7 w zw. z art. 8, w zw. z art. 9, w zw. z art. 75, w zw. z art. 77, w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezweryfikowanie ustaleń poczynionych przez projektanta i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie oświadczenia projektantów bez poczynienia jakichkolwiek własnych ustaleń w tym zakresie w sytuacji, gdy w przedmiotowym postępowaniu nie obowiązuje formalna teoria dowodów i tym samym organ ma ustawowy obowiązek zweryfikowania przedstawianych przez stronę dokumentów i w konsekwencji merytorycznego rozpatrzenia sprawy; 8) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 880 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji której dotyczy sprawa, powinna być oceniana z uwzględnieniem art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, co ma wynikać z art. 75 tej ustawy. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. 9. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: 10. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). 11. Dokonując tak rozumianej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Wojewody, utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, Sąd nie dopatrzył się przy wydaniu tych decyzji naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności którejkolwiek z nich, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, zdaniem Sądu, organy administracji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań. 12. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186; w skrócie "pr.bud."). Przy tym kluczowe znaczenie w kontekście zarzutów skargi – które w istocie dają się sprowadzić do generalnego zarzutu niewłaściwej weryfikacji prawidłowości oraz kompletności dokumentacji przedłożonej przez Inwestora – ma przepis art. 35 ust. 1 pr. bud. określający przedmiot i zakres czynności wyjaśniających, jakie winien podjąć organ administracji architektoniczno-budowlanej przed zatwierdzeniem projektu budowlanego lub udzieleniem pozwolenia na budowę. Stosownie do treści ww. przepisu, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. z 2018 r. poz. 2363) – w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN"." (Ten ostatni punkt nie znajdował zastosowania w kontrolowanej sprawie). 13. Planowana inwestycja dotyczy budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] - wieża typu [...] 60m wraz z urządzeniami zlokalizowanymi w szafach systemowych oraz zasilaniem stacji, o wysokości całkowitej 61,95m n.p.t., stanowiąca konstrukcję nośną dla 12 anten sektorowych oraz 6 anten radioliniowych, w miejscowości P. na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] P. gm. K.. 14. Poza sporem jest, że dla terenu planowanej inwestycji obowiązują ustalenia planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia [...] r. ze zmianą zatwierdzoną uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z [...] r. Działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem RP o przeznaczaniu pod tereny użytków rolnych - łąki, pastwiska, uprawy polowe. Należy wskazać, że ww. plan miejscowy nie zawiera żadnych uregulowań dotyczących rozmieszczenia inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w postaci stacji bazowych. Stosownie do art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. 14. Jednocześnie, w ocenie Sądu, zgodzić się należy ze stanowiskiem organu II instancji, że projektowana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt. 7 i § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Do projektu budowlanego inwestor dołączył kwalifikację przedsięwzięcia wraz z aneksami, w których dokonano oceny projektowanej instalacji radiokomunikacyjnej pojedynczych anten o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) do 2000 W., przy uwzględnieniu możliwości zabudowy terenu w świetle ustaleń obowiązującego planu miejscowego. Ww. opracowania uwzględniają sumowanie efektywnej mocy EIRP promieniowanej przez wszystkie anteny panelowe (sektorowe) przewidziane do zainstalowania w ramach danego azymutu tj. 4 anteny o sumarycznej równoważnej mocy promieniowania znajdującej się w przedziale od 5 000 W do mniej niż 10 000 W. Dla każdej ze zsumowanych mocy EIRP anten sektorowych na jednym azymucie określono przebieg osi głównej wiązki promieniowania od miejsc dostępnych dla ludności z uwzględnieniem wysokości zawieszenia anteny, azymutu (kierunku wiązki każdej grupy anten), maksymalnego pochylenia, jak również ukształtowania terenu. Analizy dokonano w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W części graficznej kwalifikacji przedstawiono otoczenie analizowanej lokalizacji projektowanej stacji bazowej, potwierdzając brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w osiach głównych wiązek promieniowania anten sektorowych - widok w płaszczyźnie poziomej oraz widok w płaszczyźnie pionowej sporządzony dla wysokości zawieszenia anten 59,5m n.p.t. dla najbardziej niekorzystnych warunków tj. z uwzględnieniem maksymalnego pochylenia głównej wiązki wynoszącego 12° w odległości do 200m od środka elektrycznego anteny. Osie główne wiązki promieniowania anten oprócz działki, na której usytuowana jest stacja bazowa (106/3) przebiegają nad terenem działek nr [...] i nr [...] (azymut 300°), nr [...] i nr [...] (azymut 180°), nr [...], [...] i [...] (azymut 70°). Jak wynika z ustaleń obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wszystkie analizowane działki za wyjątkiem działki nr [...] znajdują się na terenie oznaczonym symbolem RP o przeznaczaniu pod: tereny użytków rolnych - łąki, pastwiska, uprawy polowe. Działka nr [...] - droga gminna znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem KD (drogi). Na analizowanym terenie, poza wyznaczoną strefą ochronną od obiektu specjalnego, może powstać zabudowa siedliskowa, w tym budynki mieszkalne. Z dokonanej przez organ II instancji analizy rysunków kwalifikacji przedsięwzięcia z uwzględnieniem mapy do celów projektowych dla przedmiotowego terenu oraz aktualnych wydruków z zasobów geodezyjnych Starostwa Powiatowego w K. przekazanych przez organ I instancji uwzględniających lokalizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obręb B. (własność skarżącego i jego żony) i mając na względzie ustalone warunki architektoniczne dopuszczalnych budynków mieszkalnych, tj. wysokość do 2,5 kondygnacji, dachy wielospadowe, wynika, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 200 m, mierzonej od środka elektrycznego anteny na każdym z azymutów, nie występują miejsca dostępne dla ludności bez użycia sprzętu technicznego. 15. Przedłożony projekt zawiera ponadto analizę występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2 sporządzoną w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Prognozowany obszar oddziaływania poszczególnych anten oraz sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 (czyli przekraczającej dopuszczalne normy), emitowany przez projektowane anteny, znajduje się w odległości do 77,7 m od projektowanej stacji i przebiega w taki sposób, że jego najmniejsza wysokość nad terenem wynosi 44 m. Obejmuje działki nr [...], [...], [...], [...], [...] i nr [...]. Powyższe potwierdza, że prognozowany obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych lub równych wartości dopuszczalnej znajduje się znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności zdefiniowanych w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Z akt sprawy wynika również, że najbliższa stacja bazowa telefonii komórkowej znajduje się w odległości ok. 5,1 km od granic działki inwestycyjnej, nie zachodzi zatem zjawisko kumulowania pól elektromagnetycznych emitowanych przez anteny projektowanej stacji bazowej z emitowanymi przez inne stacje bazowe. 16. W ocenie Sądu, mając na uwadze powyższe, uznać należy, że budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] nie narusza ustaleń obowiązującego planu miejscowego oraz uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane, w tym interesu prawnego skarżącego i jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska. Oddziaływanie stacji bazowej na teren działki stanowiącej własność skarżącego oraz pozostałych działek pozostających w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej nie utrudnia więc w żaden sposób użytkowania i zabudowy tych nieruchomości. 17. Odnosząc się do nieomówionych wyżej zarzutów skargi wskazać należy, że dokonując analizy występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne uwzględniono zmianę nachylenia poszczególnych anten od ich minimalnego do maksymalnego pochylenia i jednoznacznie przedstawiono obszar, w którym występuje ponadnormatywne oddziaływanie. W opracowaniach przedstawiono metodologię obliczeń uwzględniającą izotropową moc promieniowania anten oraz funkcję tłumienia gęstości mocy pola przy zmianie kąta odchylenia od kierunku maksymalnego promieniowania w płaszczyźnie poziomej lub pionowej. W projekcie budowlanym i dołączonych opracowaniach określono jednoznacznie typy anten oraz wszystkie ich parametry techniczne niezbędne do przeprowadzenia oceny odziaływania inwestycji na środowisko. Do akt sprawy dołączono karty katalogowe producenta przewidzianych do montażu anten sektorowych. Pominięte w analizie anteny radioliniowe nie mają wpływu na wnioski w zakresie występowania pól elektromagnetycznych o mocy przekraczającej 0,1 W/m2 emitowane przez stację bazową [...] z uwagi na poziom zawieszenia tych anten 56,5 m n.p.t. i 57,3m n.p.t. (znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności na analizowanym terenie), i charakter pracy anten tj. bardzo wąską wiązkę promieniowania w płaszczyźnie poziomej i pionowej oraz brak pochylenia tej wiązki względem ziemi. W ocenie Sądu, nie budzą istotnych zastrzeżeń również wnioski sformułowane przez organ II instancji co do zgodności projektu zagospodarowania terenu inwestycji z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; wykonania projektu i dokonania jego sprawdzenia przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu oraz jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 pr.bud., a także co do kompletności przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b pr.bud., oraz ww. zaświadczenia. Podkreślić należy, że za przyjęte w projekcie budowlanym przedmiotowej stacji bazowej rozwiązania odpowiada projektant. Do projektu dołączono wymagane art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oświadczenia projektantów i sprawdzających, potwierdzające sporządzenie projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Zatem zdaniem Sądu, brak jest podstaw do podważania trwałości przyjętych sposobów mocowania urządzeń do trzonu wieży. Ponadto stosownie do szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie określonych w decyzji Starosty [...] z [...] r. o pozwoleniu na budowę stacji bazowej, roboty budowlane prowadzone będą pod nadzorem kierownika budowy i inspektora nadzoru budowlanego posiadających stosowne przygotowanie zawodowe i uprawnienia, co zapewnia wykonanie robót budowlanych zgodnie ze sztuką budowlaną. W ramach projektu przewidziano również ogrodzenie wieży z elementów o wysokości 2,12m n.p.t. co ogranicza dostęp osobom nieupoważnionym. 13. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.