II SA/Sz 831/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] stycznia 2023 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Inne z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku likwidacji nielegalnie wykonanych urządzeń wodnych oddala skargę.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (organ odwoławczy) decyzją z dnia 4 lipca 2022 r. nr SZ.RUZ.423.1.16.2020.EM utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z dnia 25 sierpnia 2020 r., znak: SZ.ZUZ.4.424.36/14.2018.WD orzekają nałożenie na P. W. (dalej: "strona", "skarżący") obowiązku likwidacji nielegalnie wykonanych urządzeń wodnych: - pomostu drewnianego, w kształcie trójkąta o wymiarach około 6 x 8 x 3 m, wzmocnionego słupem stalowym, z trwałym przymocowaniem do betonowego nabrzeża na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina Miasto S., zlokalizowanego na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina Miasto S., - pomostu drewnianego, o wymiarach około 1,05 x 11,05 m, posadowionego na koszach gabionowych, zlokalizowanego na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina Miasto S., - umocnienia brzegowego w postaci narzutu kamiennego o długości około 13 m z nawierzchnią z płyt chodnikowych, zlokalizowanego na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina Miasto S.. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu 1 marca 2019 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Szczecinie (dalej organ I instancji) pismem, znak: [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie likwidacji urządzeń wodnych: - pomostu drewnianego, w kształcie trójkąta o wymiarach około 6 x 8 x 3 m, wzmocnionego słupem stalowym, z trwałym przymocowaniem do betonowego nabrzeża na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina Miasto S., zlokalizowanego na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina Miasto S., - pomostu drewnianego, o wymiarach około 1,05 x 11,05 m, posadowionego na koszach gabionowych, zlokalizowanego na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina Miasto S., - umocnienia brzegowego w postaci narzutu kamiennego o długości około 13 m z nawierzchnią z płyt chodnikowych, zlokalizowanego na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina Miasto S., - umocnienia brzegowego w postaci ścianki murowanej z bloczków betonowych, zlokalizowanej na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina Miasto S., - slipu do wodowania niewielkich jednostek pływających, zlokalizowanego na działkach ewidencyjnych nr [...] obręb [...], gmina Miasto S. i [...] obręb [...], gmina Miasto S.. W dniu 26 marca 2019 r. do organu I instancji wpłynął wniosek strony, w którym wniesiono o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie likwidacji ww. urządzeń wodnych. W dniu 12 lipca 2019 r. organ I instancji pismem, znak: [...] zawiadomił strony o zmianie terminu zakończenia postępowania w sprawie likwidacji urządzeń wodnych, tj. nie później jak do dnia 12 września 2019 r. W dniu 14 sierpnia 2019 r. organ I instancji zawiadomił strony o planowanej wizji lokalnej na dzień 28 sierpnia 2019 r., której celem było ustalenie stanu faktycznego budowli oraz ich lokalizacji i parametrów w związku z postępowaniem likwidacji urządzeń wodnych. W dniu 9 września 2019 r. organ I instancji zawiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Następnie w dniu 26 września 2019 r. organ I instancji powiadomił stronę o możliwości zalegalizowania wykonanych uprzednio bez wymaganych pozwoleń wodnoprawnych urządzeń wodnych. W odpowiedzi na ww. pismo strona poinformowała, że jest zdecydowana zalegalizować wykonane uprzednio urządzenia wodne. W dniu 30 października 2019 r. organ I instancji umorzył w części postępowania administracyjne w sprawie likwidacji urządzeń wodnych zlokalizowanych na działkach nr [...],[...], [...] i [...] obręb [...] oraz [...] obręb [...] Gmina Miasto S., w zakresie dotyczącym slipu do wodowania niewielkich jednostek pływających, zlokalizowanego na działkach nr [...] obręb [...], gmina Miasto S. i [...] S., gmina Miasto S.. W dniu 8 stycznia 2020 r. do organu I instancji wpłynął wniosek strony o zawieszenie postępowania w sprawie likwidacji urządzeń wodnych. W dniu 11 lutego 2020 r. organ I instancji pismami zawiadomił stronę o wyznaczeniu terminu na złożenie wniosku o legalizację urządzeń wodnych oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w sprawie. W dniu 5 marca 2020 r. organ I instancji decyzją, znak: [...] umorzył w części postępowanie administracyjne w sprawie likwidacji urządzeń wodnych zlokalizowanych na działkach nr [...],[...], [...] oraz [...] obręb [...], w zakresie dotyczącym umocnienia brzegowego w postaci ścianki murowanej z bloczków betonowych, zlokalizowanej na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina Miasto S.. Następnie, organ I instancji po przeprowadzeniu stosownego postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 25 sierpnia 2020 r., nr [...] orzekł o obowiązku likwidacji nielegalnie wykonanych urządzeń wodnych: - pomostu drewnianego, w kształcie trójkąta o wymiarach około 6 x 8 x 3 m, wzmocnionego słupem stalowym, z trwałym przymocowaniem do betonowego nabrzeża na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina Miasto S., zlokalizowanego na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina Miasto S., - pomostu drewnianego, o wymiarach około 1,05 x 11,05 m, posadowionego na koszach gabionowych, zlokalizowanego na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina Miasto S., - umocnienia brzegowego w postaci narzutu kamiennego o długości około 13 m z nawierzchnią z płyt chodnikowych, zlokalizowanego na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina Miasto S.. Nie zgadzając się z powyższą decyzją strona złożyła odwołanie. Zdaniem strony wykonany w dobrej wierze remont urządzeń wodnych nie utrudnia ochrony przed powodzią ani nie zwiększa zagrożenia powodziowego, a wręcz przeciwnie chroni te tereny przed tymi zagrożeniami, w związku z tym zobowiązanie do likwidacji urządzeń może odnieść odwrotny skutek od zamierzonego celu. Strona powołała się również między innymi na prawo, które zabrania czynić Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie ze swojego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego, jednocześnie powołała się na decyzję z dnia 11 czerwca 2018 r., znak: [...] o umorzeniu postępowania w podobnej sprawie. Organ odwoławczy uznał, że przedmiotowe odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do kwestii umorzenia postępowania, organ odwoławczy zaznaczył, iż analizując zgromadzony materiał w aktach sprawy, nie można stwierdzić braku przedmiotu postępowania, gdyż urządzenia wodne wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego nadal nie zostały zalegalizowane, ani nie zostały zlikwidowane, co wyklucza możliwość umorzenia postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 190 ust. 1 i ust. 13 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2020 r., poz. 310 ze zm.), dalej: "Prawo wodne". Następnie organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 25 sierpnia 2020 r. wskazał, iż: w dniu 8 kwietnia 2020 r. strona wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o legalizację nielegalnie wykonanego urządzenia wodnego - pomostu drewnianego zlokalizowanego na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina Miasta S.. Po przeanalizowaniu dokumentacji, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku oraz przedłużenia dokumentów. Jednakże po ponownym przedłużeniu terminu do uzupełnienia braków we wniosku przez wnioskodawcę, pozostawiono go bez rozpoznania, z powodu nieuzupełnienia ww. wniosku. W związku z pozostawieniem wniosku o legalizację bez rozpoznania, zgodnie z art. 190 ust. 13 Prawa wodnego organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na wykonywanie urządzeń wodnych nakłada na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek likwidacji urządzenia, ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku. Zdaniem organu odwoławczego, zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie sposób przyjąć, że ww. przepisy zostały naruszone. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Zebrał materiał dowodowy, który znalazł pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, a nadto informował strony postępowania o wszystkich czynnościach oraz umożliwił im branie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Na powyższą decyzję organu odwoławczego strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie nie umorzenia postępowania w stosunku do urządzenia wodnego w postaci umocnienia brzegowego narzutem kamiennym zlokalizowanym na działce nr [...]. W wypadku gdyby organ odwoławczy nie uwzględnił złożonego wniosku o wstrzymanie decyzji dotyczącej likwidacji urządzeń wodnych tj. pomostu drewnianego zlokalizowanego na działce wodnej [...] Wp oraz pomostu drewnianego posadowionego na koszach gabionowych zlokalizowanego na terenie działki nr [...] wniósł o uwzględnienie wniosku przez sąd, alternatywie w wypadku gdyby Sąd utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu odwoławczego w całości, wniósł w oparciu o złożony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy o zastosowanie klauzuli generalnej wynikającej z art. 5 k.c Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: Naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy: 1. tj. niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego związanego z złożonym zażaleniem na decyzję organu I instancji z dnia 25 sierpnia 2020 r. w sprawie umorzenia postępowania w tym poprzez ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim niedokładnych i niepełnych stwierdzeń w szczególności niewyjaśnienia dlaczego uzasadniając utrzymanie w mocy ww. decyzji: - nie zastosowano art. 395 pkt 3 i 4 Prawa Wodnego, z którego wynika iż remont istniejących urządzeń wodnych oraz wykonanie pilnych prac zabezpieczających w okresie powodzi, podlega wyłączeniu z obowiązku uzyskania pozwolenia lub zgłoszenia wodnoprawnego. Powódź to także cykliczne zalewanie i podtapianie przedmiotowego terenu na którym zlokalizowano urządzenia wodne w postaci umocnienia linii brzegowej kamieniami i koszami gambionowymi oraz wykonano podniesienie terenu nasypem ziemnym; - nie zastosowano prawa, które zabrania czynić z swojego prawa użytek, który byłby sprzeczny z społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego; - nie uwzględniono działania w dobrej wierze w celu zapewnienia bezpieczeństwa przebywającym na tym terenie ludzi oraz w celu zachowania funkcji; dla której te urządzenia wodne zostały wyremontowane; 2. tj. nie uwzględnieniu materiału dowodowego, z którego wynika iż działka wodna nr [...] jak wynika z ksiąg wieczystych nie ma uregulowanego stanu prawnego a tym samym legalizacja urządzenia wodnego w postaci pomostu drewnianego w chwili obecnej jest niemożliwa do przeprowadzenia; - nie uwzględniono dowodu, iż na przedmiotowy terenie od końca lat 60-tych istniało już urządzenie wodne w postaci umocnienia linii brzegowej narzutem kamiennym na długości około 40 m w linii brzegowej działki nr [...] oraz działki nr [...]; Dowodem na to jest mapka geodezyjna z 2017 r. na której zaznaczono urządzenie wodne w postaci narzutu kamiennego - załącznik nr 1; 3. tj. naruszeniem prawa poprzez wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych, a mianowicie nie uwzględniono decyzji z dnia 11 czerwca 2018 r. znak [...] 4.tj. utrzymania w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji, któremu skarżący zarzucił, iż decyzja o przywrócenie i odtworzenie stanu poprzedniego jest w chwili obecnej działaniami, które naruszają ustawy o Ochronie Środowiska oraz Prawa Wodnego. W uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały uszczegółowione. Do skargi dołączono dodatkowe dokumenty. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 20 października 2022 r. skarżący wniósł o uwzględnienie skargi w oparciu o art. 395 pkt 3 i 4 Prawa wodnego oraz o uwzględnienie dodatkowego materiału dowodowego i uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie umorzenia postępowania w stosunku do urządzenia wodnego w postaci wykonanego remontu umocnienia brzegowego narzutem kamiennym oraz umocnienia brzegowego w postaci koszy gambionowych wypełnionych narzutem kamiennym zlokalizowanych na działce nr [...] i [...]. W uzasadnieniu przedstawiono dodatkową argumentację stanowiącą replikę na odpowiedź na skargę, w zakresie zastosowania w sprawie art. 395 pkt 3 i 4 Prawa wodnego, znaczenia dla sprawy decyzji o umorzeniu postępowania z dnia 11 czerwca 2018 r., istnienia w 2013 r. umocnienia brzegu narzutem kamiennym na działce [...] i [...], którego skarżący dokonał remontu w 2017 r., stanu prawnego działek nr [...], [...], [...], działania w dobrej wierze. Jednocześnie skarżący wniósł o umorzenie postępowania w sprawie likwidacji pomostu drewnianego z uwagi na jego rozebranie. Do pisma dołączono kolejne dokumenty w postaci mapek geodezyjnych, fotografii, wyciągów z ksiąg wieczystych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2021.2095), biorąc pod uwagę brak zgody wszystkich stron postępowania na przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Sprawa została przekazana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącej Wydziału I z 16 grudnia 2022 r. Informacja o powyższym zarządzeniu przekazana została do wiadomości stron wraz ze wskazaniem o możliwości zajęcia dodatkowego stanowiska w sprawie. Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 239, ze zm., dalej: "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Zgodnie zaś z treścią art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty a jedynie ocenia, czy postępowanie przed organami przeprowadzono prawidłowo, oraz czy wydany akt pozostaje w zgodzie z prawem. Co istotne, sąd administracyjny nie ocenia zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego słuszności bądź też celowości oraz nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postępowania była decyzja orzekająca obowiązek likwidacji nielegalnie wykonanych urządzeń wodnych w postaci pomostu drewnianego posadowionego na działce ewidencyjnej nr [...] i [...], pomostu drewnianego na działce ewidencyjnej nr [...] oraz umocnienia brzegowego w postaci narzutu kamiennego o długości 13 m z nawierzchnią z płyt chodnikowych na działce ew. nr [...], a także obowiązek odtworzenia pierwotnej linii brzegowej, która istniała przed wykonaniem urządzeń wodnych. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w przedmiocie nałożenia na skarżącego obowiązku likwidacji wykonanych bez pozwolenia wodnoprawnego urządzeń wodnoprawnych jest art. 190 ust. 13 Prawa wodnego, zgodnie z którym, jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie wystąpił z wnioskiem o którym mowa w ust. 1 (o legalizację wykonanego bez pozwolenia wodnoprawnego) lub nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na wykonywanie urządzeń wodnych nakłada na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek likwidacji urządzenia, ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku. Analiza akt administracyjnych przedstawionych Sądowi wskazuje, że organ I instancji zwrócił się do skarżącego z zapytaniem, czy zamierza przystąpić do legalizacji przedmiotowych urządzeń. Uzyskał odpowiedź twierdzącą, a w dniu 8 kwietnia 2020 r. skarżący złożył wniosek o legalizację. W dniach 27 maja 2020 r. i 2 lipca 2020 r. organ wezwał stronę do uzupełnienia wniosku oraz przedłożenia niezbędnych dokumentów. Wobec braku odpowiedzi w wyznaczonych terminach, i w związku z tym pismem z dnia 19 sierpnia 2020 r. pozostawieniem przez organ wniosku o legalizację bez rozpoznania, prawidłowo organ podjął dalsze procedowanie w sprawie likwidacji urządzeń i w konsekwencji wydał decyzję nakazującą ich likwidację i przywrócenia stanu poprzedniego. Strona w skardze podnosi zarzuty dotyczące wadliwych (niekompletnych) ustaleń faktycznych, błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Kwestionuje stanowisko organu, że nie ma znaczenia dla sprawy decyzja o umorzeniu postępowania z dnia 11 czerwca 2018 r. Twierdzi, że prace związane z wykonaniem umocnienia brzegu narzutem kamiennym wyczerpują przypadek opisany w art. 395 pkt 3 i 4 Prawa wodnego, wobec czego jako prace remontowe na istniejącym od lat 60-tych umocnieniu, nie wymagały uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. W oparciu o wypisy z księgi wieczystej, podważa ustalenia organu w zakresie występowania w sprawie w charakterze użytkownika wieczystego i posiadacza samoistnego działek, wskazując na nieuregulowany stan prawny działek nr [...], [...], [...]. Skarżący nadto nie zgadza się z oceną, iż nie działał w dobrzej wierze. Zdaniem skarżącego w sprawie winna mieć zastosowanie zasada określona w art. 5 k.c. W ocenie Sądu powyższe zarzuty jak i wspierająca je argumentacja są niezasadne. Zdaniem Sądu, organy w rozpoznawanej sprawie prowadziły postępowanie prawidłowo, wyczerpująco ustaliły stan faktyczny oraz dokonały poprawnej interpretacji przepisów ustawy Prawo wodne. Z uwagi na powyższe organy nie musiały gromadzić dodatkowego materiału dowodowego, gdyż zgromadzone dowody były wystarczające do wydania orzeczenia w sprawie obowiązku likwidacji wykonanych nielegalnie urządzeń wodnych. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w rozpoznawanej sprawie, nie mógł mieć zastosowania powoływany przez skarżącego art. 395 pkt 3 i 4 Prawa wodnego, zgodnie z którym, pozwolenia wodnoprawnego albo zgłoszenia wodnoprawnego nie wymaga: wycinanie roślin z wód lub brzegu w związku z utrzymywaniem wód, śródlądowych dróg wodnych oraz remontem urządzeń wodnych oraz wykonanie pilnych prac zabezpieczających w okresie powodzi, klęski żywiołowej, ogłoszonych stanów zagrożenia epidemicznego, epidemii albo w razie niebezpieczeństwa szerzenia się zakażenia lub choroby zakaźnej, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego. Zdaniem Sądu, ocena organu odwoławczego, że wykonanie remontu linii brzegowej w celu zabezpieczenia terenu przed okresowymi podtopieniami, nie spełnia dyspozycji powyższego przepisu, prace nie były wykonane w związku z wystąpieniem powodzi. Skarżący nie przedstawił dowodów skutecznie podważających powyższe stanowisko. Zdaniem Sądu, skarżący błędnie interpretuje powołany przepis uważając, że wykonanie umocowania linii brzegowej z powodu okresowych podtopień terenu, nie wymagało uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy, w ocenie Sądu pozostaje fakt, że działki, na których wybudowano urządzenia w większości zlokalizowane są na obszarach na gruncie wcześniejszej obowiązującego Prawa wodnego (tj. ustawy z 18 lipca 2001 r.) kwalifikowanych za szczególnie zagrożonych powodzią, a także że wcześniej wybudowane tam urządzenia uznawano, za nieutrudniające ochrony przed powodzią (decyzja z 11 czerwca 2018 r.). Odnośnie do zarzutów dotyczących wydania zaskarżonej decyzji w sytuacji umorzenia ww. decyzją z dnia 11 czerwca 2018 r. nr [...] postępowania w sprawie nakazu przywrócenia stanu nieutrudniającego ochrony przed powodzią i niepowodującego zanieczyszczenia wód, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że wymieniona decyzja została wydana na gruncie nieobowiązujących już przepisów Prawa wodnego, a nadto z jej treści wynika, że powodem umorzenia postępowania było usunięcie urządzeń wodnych, których dotyczyła sprawa. W postępowaniu badaniu podlegało, czy wybudowane urządzenia utrudniały wykonanie ochrony przed powodzią i powoduje zanieczyszczenie wód. Nie budzą również wątpliwości i zastrzeżeń Sądu ustalenia i ocena organów odnośnie do istnienia umocnienia linii brzegowej. Ze zgromadzonego w aktach prawy materiału dowodowego (w tym z: fotografii z 2007 r. i z 2013 r., protokołu oględzin z 2 października 2018 r. wraz z załącznikami – mapkami i fotografiami, wyjaśnienia strony z 28 października 2018 r., pisma organu z 9 listopada 2018 r. ), że umocnienie narzutem kamiennym o długości 13 m zostało wybudowane w kwietniu 2016 r. i doprowadziło do powiększenia działek nr [...] i [...] kosztem działki [...], na co władający działką nie wyrażał zgody. Ponadto, Sąd zauważa, że kontroli sądowej podlega decyzja nakazująca obowiązek likwidacji urządzeń wodnych, nie zaś decyzja o legalizacji. Zdaniem Sądu kwestia tytułu prawnego do działek, na których zlokalizowane są nielegalne urządzenia wodne, nie stanowi zatem przedmiotu badania w rozpoznawanej sprawie. Niemniej jednak Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o legalizację wykonanego urządzenia wodnego jest właściciel, posiadacz samoistny, bądź użytkownik wieczysty nieruchomości. Kwestie tytułu prawnego do działek oraz niezgodności zapisów w księgach wieczystych, pozostają poza zakresem rozpoznawanej sprawy. Sąd zgadza się również, że w rozpoznawanej sprawie nie można uwzględnić, że skarżący działał w dobrej wierze, wykonując budowle i prace na linii brzegowej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego oraz zgłoszenia wodnoprawnego, skoro, jak wynika z akt sprawy miał świadomość istnienia obowiązku uzyskania takiego pozwolenia, o czym świadczy choćby gotowość zalegalizowania urządzeń oraz fakt złożenia stosownego wniosku. Ma też rację organ odwoławczy wskazując skarżącemu, że w postępowaniu administracyjnym, podobnie jak w sądowoadmnistracyjnym, jak wyżej wskazano, nie ma zastosowania zasada określona w art. 5 k.c., a więc zasada współżycia społecznego. Sąd podziela w tym zakresie poglądy orzecznictwa, w tym zawarte we wskazanym przez organ odwoławczy orzeczeniu NSA z 10 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1561/14 (dostępne na stronie CBOiSA). Wobec powyższego uznać należało, że analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez skarżącego zarzutów prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i wskazują na bezzasadność skargi. Organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a."), szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy rozstrzyganiu tej sprawy oraz uzasadniły swoje orzeczenie (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Organ II instancji odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Natomiast argumentacja skarżącego zawarta w złożonej skardze stanowi jedynie nieskuteczną polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi oraz z argumentacją przyjętą w wydanych decyzjach. Odnosząc się do dołączonych do skargi i pisma skarżącego z 20 października 2022 r. dodatkowych dokumentów, Sąd nie znalazł podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. uznając, że jest to zbędne, bowiem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie stanowi wystarczającą podstawę do wydania rozstrzygnięcia. Wyjaśnić nadto należy, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 p.p.s.a.). Podstawą orzekania jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania. Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także dowody uzupełniające z dokumentów, jednakże tylko w zakresie określonym w art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jak wyżej wskazano, materiał dowodowy zebrany był w sposób pozwalający na wydanie w tym zakresie orzeczenia. Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego, nie czyni własnych ustaleń faktycznych. Sąd ocenia natomiast sposób procedowania organów administracji pod względem zgodności z prawem procesowym, a także prawidłowości rozstrzygnięcia z uwzględnieniem zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd uznał, że organy prawidłowo zastosowały w rozpoznawanej sprawie przepisy prawa materialnego, nie uchybiając przy tym wymogom procedury administracyjnej. W konsekwencji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.