II SA/Sz 828/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 29 sierpnia 2025 r. nr SO-1.621.69.2025.KS w przedmiocie wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Zachodniopomorskiego na rzecz skarżącego P. C. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z 15 lipca 2025 r., na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2024 r. poz. 274 – j.t.), dalej jako "u.e.l." i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – j.t.), dalej jako "k.p.a.", Prezydent Miasta S. orzekł o odmowie wymeldowania P. C., dalej jako "skarżący", z pobytu stałego z lokalu przy [...] w S. . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wymeldowania zostało wszczęte na wniosek M. L. (dalej jako "wnioskodawczyni", "uczestniczka postępowania"), właścicielki mieszkania. Wnioskodawczyni, przesłuchana w charakterze strony, zeznała, że skarżący wyprowadził się z mieszkania dobrowolnie, zabierając wszystkie rzeczy osobiste i dokumenty, pozostawiając jedynie meble. Posiada klucze od mieszkania, ale nie partycypuje w kosztach jego utrzymania. Wnioskodawczyni wskazała ponadto, że skarżący wyprowadził się w 2016 r., w związku z podjęciem pracy na terenie [...], ale nie zna jego adresu. Dalej organ wyjaśnił, iż w toku postępowania ustalono, że W. B., matka wnioskodawczyni, przekazała jej mieszkanie w zamian za opiekę. W. B., przesłuchana w charakterze świadka zeznała, że zajmuje w mieszkaniu jeden z trzech pokoi, drugi pokój zajmuje jej syn (skarżący) z rodziną. Wyjaśniła, że skarżący przyjeżdża do Polski dwa razy w miesiącu i wówczas nocuje w mieszkaniu, opiekuje się nią i robi zakupy. Czynsz opłaca wnioskodawczyni, natomiast W. B. płaci rachunki za energię elektryczną. Organ wskazał, że skarżący, przesłuchany w toku postępowania zeznał, że przyjeżdża do S. raz lub dwa razy w miesiącu na kilka dni. Mieszka wówczas w mieszkaniu przy ul. [...], zajmując jeden z pokoi, w którym znajdują się jego rzeczy. Wskazał, że odkąd mieszkanie zostało przekazane wnioskodawczyni nie partycypuje w kosztach jego utrzymania, a jedynie pomaga matce opłacać rachunki za prąd. Organ I instancji podał również, że w lokalu przeprowadzono kontrolę meldunkową, podczas której w mieszkaniu zastano W. B.. Ustalono, że mieszkanie składa się z trzech pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju. Skarżący zajmuje jeden pokój, w którym znajdują się jego rzeczy osobiste. W. B. ponownie potwierdziła, że skarżący przyjeżdżając do Polski zamieszkuje w mieszkaniu zajmując jeden pokój, a podczas jej nieobecności korzysta również z jej pokoju. W trakcie kontroli meldunkowej, świadek E. K. potwierdził, że skarżący podczas pobytów w Polsce zamieszkuje i przebywa w lokalu przy ul. [...]. Następnie organ wyjaśnił, że o stałym pobycie stałym pod określonym adresem decydują dwie przesłanki: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości, pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały. Opuszczenie lokalu związane jest z zerwaniem związków z tym miejscem i skoncentrowaniem swoich spraw życiowych w innym miejscu. W ocenie organu przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 35 u.e.l. jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter stały i dobrowolny. Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego, organ I instancji wskazał, że niespornym jest, iż skarżący, w związku z podjęciem pracy za granicą, nie przebywa na co dzień w lokalu przy ul. [...]. Zdaniem organu, okoliczność ta nie jest jednak wystarczająca do uznania, iż doszło do zerwania związków skarżącego z miejscem stałego zameldowania. Wprawdzie skarżący przebywa w [...], gdzie pracuje zarobkowo i został ujęty w tamtejszej ewidencji meldunkowej, jednak regularnie wraca do kraju, koncentrując w tym czasie swoje sprawy życiowe w lokalu przy ul. [...], co potwierdziła zarówno wnioskodawczyni, jak i przesłuchani w sprawie świadkowie. Organ podkreślił przy tym, że nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż skarżący zachował klucze do mieszkania, partycypuje w kosztach jego utrzymania, pozostawił w nim rzeczy osobiste i deklaruje, iż miejsce to stanowi jego centrum życiowe, a pobyt w [...] ma charakter czasowy. W ocenie organu, okoliczności te przesądzają o tym, że skarżący nie zerwał związku z mieszkaniem. Nie zmienia tego okoliczność, iż skarżący pracuje za granicą, bowiem obecnie wyjazdy za granicę w celach zarobkowych są zjawiskiem powszechnym. Organ dostrzegł, że ze względu na odległość pomiędzy miejscem pracy i miejscem stałego zameldowania na terenie Polski, pobyt w mieszkaniu podlega istotnym ograniczeniom, a większość czasu skarżący spędza w miejscu zatrudnienia. Nie uszło również uwadze organu, iż skarżący posiada zameldowanie na terenie [...]. Okolicznościom tym, nie można jednak – zdaniem organu, przypisać istotnego znaczenia. Zameldowanie na terenie [...] w przypadku pobytu powyżej 3 miesięcy ma charakter obowiązkowy i bez dopełnienia tego obowiązku skarżący nie mógłby podjąć pracy na terenie [...]. Organ wyjaśnił, że z zeznań złożonych przez skarżącego wynika, iż dopełnienie obowiązku meldunkowego na terenie [...] było niezbędne z uwagi na konieczność założenia rachunku bankowego, uzyskania ubezpieczenia zdrowotnego, zakupu samochodu i wynajęcia mieszkania. Konkludując organ stwierdził, że w jego ocenie zarobkowy pobyt skarżącego za granicą ma charakter tymczasowy, a związki z dotychczasowym miejscem zameldowania na terenie RP nie zostały przez skarżącego zerwane, co stanowi podstawę do odmowy uwzględnienia wniosku o jego wymeldowanie. Na skutek odwołania złożonego przez wnioskodawczynię – M. L., Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o wymeldowaniu P. C. z pobytu stałego z lokalu przy [...] w S. . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 u.e.l. i wyjaśnił, że zameldowanie i wymeldowanie są tylko aktami rejestracji danych. Dla oceny, czy zachodzą przesłanki do wymeldowania osoby z pobytu stałego niezbędnym jest ustalenie, czy osoba, wobec której toczy się postępowanie o wymeldowanie opuściła miejsce stałego pobytu. Zdaniem organu konieczne jest w tym wypadku udzielenie odpowiedzi na pytanie, gdzie osoba ta koncentruje swoje interesy życiowe, czyli gdzie pracuje, spędza czas wolny, odpoczywa, nocuje, spożywa posiłki. W ocenie Wojewody, wykonywanie pracy poza miejscem stałego zameldowania stanowi przeszkodę wymeldowania jedynie wówczas, gdy osoba opuszcza lokal, aby wykonywać pracę poza miejscem zamieszkania, ale tylko na jakiś czas i po upływie tego czasu zamierza powrócić do dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Sam fakt wykonywania pracy poza miejscem stałego zameldowania powinien zatem wynikać z charakteru pracy. Organ II instancji dostrzegł, że sprawa ma charakter skomplikowany. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła Wojewodę do wniosku, że został on wadliwie oceniony przez organ I instancji. Z dowodów wynika bowiem bezsprzecznie, że skarżący od 2015 r. mieszka razem z rodziną na terenie [...] i tam koncentruje swoje interesy życiowe. Jest tam zameldowany na pobyt stały, wynajmuje mieszkanie, ma zarejestrowany samochód, ubezpieczenie i konto bankowe. Organ zwrócił uwagę na to, że skarżący regularnie przyjeżdża do Polski, jednak jego zdaniem przyjazdy te mają jedynie charakter odwiedzin, bowiem w lokalu mieszka jego matka. O uznaniu, iż skarżący stale mieszka w lokalu przy [...] w S. nie może, zdaniem Wojewody, decydować jedynie okoliczność, że korzysta z lokalu i znajdują się w nim jego rzeczy osobiste oraz jego subiektywne przeświadczenie, w sytuacji, gdy zebrane dowody i ich obiektywna ocena prowadzą do innego wniosku. Ze skargą na decyzję Wojewody wystąpił P. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na treść zaskarżanej decyzji, a mianowicie art. 35 w zw. z art. 25 ust. 1 i art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że P. C. "opuścił" miejsce pobytu stałego w rozumieniu art. 35 ww. ustawy, pomimo że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż jego wyjazd za granicę ma charakter tymczasowy, a lokal przy [...] w S. nadal stanowi jego centrum życiowe. 2. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie: a) art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonanie jego oceny w sposób dowolny, a nie swobodny, w szczególności poprzez uznanie, że obecność skarżącego w przedmiotowym lokalu ma charakter "odwiedzin" oraz pominięcie dowodów wskazujących na utrzymanie przez P. C. stałego związku z lokalem w postaci posiadania kluczy do lokalu, pozostawienia rzeczy osobistych, regularnych przyjazdów na okresy kilkudniowe, korzystania z lokalu oraz urządzeń podczas przebywania w nim, sprawowania opieki nad matką, zamiar dalszego zamieszkiwania b) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, poprzez brak wskazania, jakie obiektywne przesłanki pozwoliły organowi na przyjęcie, że pobyt P. C. za granicą ma charakter trwały i że doszło do zerwania więzi z lokalem. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego i domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że jego centrum życiowe znajduje się w S. , w lokalu do którego posiada klucze i w którym regularnie przebywa, a także partycypuje w kosztach jego utrzymania. Fakt zameldowania na terenie [...] wynika z obowiązujących w tym kraju rygorów meldunkowych i konieczności spełnienia warunków niezbędnych do podjęcia legalnej pracy. Skarżący wywiódł, że jego pobyt na terenie [...] ma charakter czasowy, a wyjazd i podjęcie zatrudnienia nie mogą przesądzać o zamiarze zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zameldowania na terenie Polski. W ocenie skarżącego organ odwoławczy wadliwie ocenił zgromadzony materiał dowodowy, bowiem jego centrum życiowe w dalszym ciągu znajduje się w Polsce, w lokalu, który systematycznie odwiedza, w którym znajdują się jego rzeczy osobiste i uczestniczy w jego utrzymaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie, w dniu 30 kwietnia 2026 r., pełnomocniczka skarżącego podtrzymała skargę i wniosła o przeprowadzenie dowodu z odpisu wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w S. , na okoliczność, iż uczestniczka postępowania M. L. działa w złej wierze, na szkodę skarżącego i W. B.. Wskazała, że skarżący przebywa w mieszkaniu kilka razy w miesiącu, wówczas, kiedy nie pracuje. Oświadczyła, że nie wie, czy skarżący ma rodzinę, a także, czy rodzina skarżącego mieszka w S. , czy też w [...]. Wyjaśniła, że skoro matka skarżącego mówi, iż rodzina skarżącego w mieszkaniu mieszka, to należałoby przyjąć, że posiada wiedzę na ten temat i mówi prawdę. Wskazała również, że nie wie w jakiej odległości od S. znajduje się miejsce pracy skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż stosownie do art. 25 ust. 1 u.e.l. pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego. Przyjmuje się, że zamieszkiwanie w danym lokalu polega na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu w nim, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych i potrzeb społecznych. Tak rozumiany pobyt stały świadczy o tym, że dany lokal stanowi centrum życiowe danej osoby, co jednocześnie jest podstawą obowiązku meldunkowego, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 u.e.l. Ten zamiar stałego przebywania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem (czyli element wewnętrzny) należy ustalać na podstawie całokształtu okoliczności zachowania danej osoby odnoszących się do kwestii związania z danym miejscem. Z kolei, opuszczenie lokalu związane jest z zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i skoncentrowaniem swych spraw życiowych w innym miejscu. Postępowanie w sprawie wymeldowania wymaga zatem ustalenia tego, czy nastąpiło faktyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego i zbadania trwałości oraz dobrowolności zamiaru jego opuszczenia (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3427/18) W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się także, że o kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje nie tylko treść oświadczenia składanego przez stronę postępowania o chęci przebywania w lokalu, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących na to, jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Bd 188/25). W świetle przywołanego art. 25 ust. 1 u.e.l. na pobyt stały składają się dwa elementy: faktyczne przebywanie w lokalu i zamiar uczynienia z tego miejsca centrum życiowego, czyli stałego pobytu, rozumianego w sposób wyżej przedstawiony. Z trwałością opuszczenia miejsca spotykamy się w sytuacji, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i opuściła go na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym - nowym miejscu - ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. O opuszczeniu lokalu w znaczeniu wynikającym z art. 35 u.e.l. może być mowa dopiero wówczas, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, że dany lokal przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych. Nawet długotrwałe opuszczenie miejsca pobytu stałego, w związku z wyjazdem za granicę w celach zarobkowych (jak w niniejszej sprawie) nie stanowi przeszkody do utrzymania dotychczasowego zameldowania stałego, jeżeli okoliczności faktyczne związane z opuszczeniem miejsca pobytu stałego w sposób niebudzący wątpliwości nie potwierdzają, że wyjazdowi towarzyszył zamiar zmiany centrum życiowego. W wyroku z dnia 21 kwietnia 2011r., sygn. II OSK 756/10, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, z którego wynika, że przepisy meldunkowe nie mogą służyć do usuwania z mieszkań osób, które wyjechały za granicę (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 756/10). Z poglądem tym należy się zgodzić zwłaszcza, że obecnie sytuacje podejmowania zatrudnienia za granicą, czy dla zagranicznych pracodawców i związane z tym zmiany miejsca zamieszkania są zjawiskiem dosyć powszechnym. Obowiązkiem osoby opuszczającej miejsce stałego pobytu jest wymeldowanie się, o czym wprost stanowi art. 33 ust. 1 u.e.l. Zgodnie z art. 35 u.e.l. organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W świetle przywołanych przepisów, co do zasady, to osoba opuszczająca miejsce stałego pobytu powinna dokonać aktu wymeldowania, potwierdzając tym samym opuszczenie lokalu. Należy tym miejscu podkreślić, że wymeldowanie ma doniosłe skutki, bowiem posiadanie miejsca stałego, bądź czasowego zameldowania jest istotne z punktu widzenia istotnych interesów każdego obywatela, związanych chociażby z ustaleniem miejsca pobytu dla potrzeb różnego rodzaju postępowań, doręczaniem korespondencji i.t.p. Stąd też decyzje o wymeldowaniu powinny być podejmowane rozważnie, w oparciu o niewątpliwy materiał dowodowy, potwierdzający w sposób niebudzący wątpliwości opuszczenie miejsca dotychczasowego stałego pobytu. Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że zgromadzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający do dokonania prawidłowej oceny zasadności wniosku uczestniczki postępowania – M. L.. We wniosku wskazała ona na to, że skarżący opuścił sporny lokal, zabierając swoje rzeczy osobiste i pozostawiając jedynie meble, nie partycypuje w kosztach jego utrzymania i bywa w nim sporadycznie. Matka skarżącego mieszkająca pod tym samym adresem zeznała z kolei, że skarżący zajmuje w lokalu jeden pokój, w którym zamieszkuje razem z rodziną. Potwierdziła, że syn pracuje za granicą, ale przyjeżdża do Polski regularnie i podczas tych pobytów opiekuje się nią i pomaga opłacać rachunki za prąd. Okoliczność, iż skarżący jest regularnie widywany w mieszkaniu potwierdził niezależny świadek. Z kolei sam skarżący wyjaśnił, że pracuje na terenie [...], posiada tam adres zameldowania, konto bankowe, ubezpieczenie i zarejestrowany samochód. Wskazał jednak, że zameldowanie na terenie [...] było konieczne z uwagi na podjęcie zatrudnienia, które w przeciwnym wypadku byłoby niemożliwe. Z zeznań skarżącego wynika, iż pobyt na terenie [...] jest związany wyłącznie w wykonywaniem tam pracy zarobkowej, natomiast nie zamierza on zerwać związków z ojczystym krajem i miejscem stałego zameldowania, w którym posiada swoje rzeczy osobiste. Skarżący, wbrew wywodom organu odwoławczego oraz wywodom skargi, przyznał, że nie partycypuje w kosztach utrzymania lokalu od momentu, gdy został on – umową dożywocia przekazany uczestniczce, pomaga jedynie matce w opłacaniu rachunków za prąd. Okoliczność, iż w mieszkaniu znajdują się rzeczy osobiste skarżącego potwierdzono w lakonicznym protokole z kontroli meldunkowej, nie precyzując, czy pomieszczenie zajmowane przez skarżącego wygląda na użytkowane, jakiego rodzaju przedmioty się w nim znajdują. Jak wynika z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, skarżący bywa w mieszkaniu również pod nieobecność swojej matki i wówczas korzysta z zajmowanego przez nią pokoju, co z kolei przeczyłoby tezie, że przyjeżdża wyłącznie w odwiedziny do matki. Pełnomocniczka skarżącego nie potrafiła wskazać, czy skarżący ma rodzinę i gdzie ta rodzina na stałe zamieszkuje. W ocenie Sądu, zważywszy na sprzeczne interesy uczestniczki postępowania, która zainicjowała postępowanie o wymeldowanie i skarżącego, wszystkie okoliczności związane z opuszczeniem i charakterem pobytu skarżącego w spornym lokalu powinny zostać szczegółowo wyjaśnione. Zgromadzony materiał dowodowy zawiera bowiem sprzeczności, a pewne kwestie, istotne dla dokonania prawidłowej oceny przesłanek wymeldowania nie zostały w sposób niebudzący wątpliwości rozstrzygnięte. Jak już bowiem wyżej wskazano, okoliczność, iż skarżący pracuje za granica i tam w związku z wykonywaniem pracy przebywa, sama w sobie nie może przesądzać o opuszczeniu dotychczasowego miejsca zameldowania. Przede wszystkim należy ustalić, czy w mieszkaniu znajdują się rzeczy osobiste skarżącego (ewentualnie jego rodziny), które świadczyłyby o tym, że przebywając w mieszkaniu skarżący korzysta z lokalu jak stały mieszkaniec. Organ winien wyjaśnić, czy skarżący posiada rodzinę, jeżeli tak, to gdzie rodzina ta zamieszkuje (czy przebywa wspólnie ze skarżącym na terenie [...], czy jak twierdzi matka skarżącego w spornym lokalu), czy dzieci skarżącego (o ile je posiada) uczęszczają do szkoły na terenie [...], czy jego żona skarżącego pracuje na terenie [...], czy pracuje i przebywa w Polsce, na terenie którego kraju pobierane są świadczenia z systemu zabezpieczeń społecznych. Ustalenie tych okoliczności ma, zdaniem Sądu, istotne znaczenie dla oceny tego, gdzie aktualnie koncentrują się interesy życiowe skarżącego, a w konsekwencji również dla oceny jaki charakter mają pobyty skarżącego w mieszkaniu w S. oraz tego, czy ziściły się przesłanki do wymeldowania skarżącego z tego lokalu. Podkreślenia wymaga przy tym, że zameldowanie nie jest pochodną prawa własności i w żaden sposób nie potwierdza tego prawa, a wymeldowanie z lokalu prawa własności nie pozbawia. Procedura wymeldowania ma charakter wyłącznie porządkujący, a zameldowanie i wymeldowanie służą zachowaniu porządku w ewidencji prowadzonej przez organy, która powinna odzwierciedlać stan rzeczywisty. Orzekając o uchyleniu zaskarżonej decyzji Sąd nie przesądza o sposobie rozstrzygnięcia, to bowiem będzie zależało od poczynionych przez organ ustaleń. Z przedstawionych wyżej względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – j.t.), orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 przywołanej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215 – j.t.).