II SA/Sz 825/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 stycznia 2020 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 30 października 2019 r. wydane w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku energetycznego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 825/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił R. S. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 30 października 2019 r., którym Sąd odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie własne z dnia 16 września 2019 r., wydane w sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dodatku energetycznego. Odpis postanowienia Sądu z dnia 10 stycznia 2020 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego, będącemu adwokatowi, w dniu 27 stycznia 2020 r. (k. 132 akt sądowych). Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono do wiadomości również skarżącemu, który potwierdził odbiór tego orzeczenia w dniu 7 lutego 2020 r. (k. 133 akt sądowych). Skarżący w dniu 12 lutego 2020 r. złożył osobiście w sądowym biurze podawczym, zażalenie na ww. postanowienie z dnia 10 stycznia 2020 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego zażalenia. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia skoro w zaistniałej sytuacji procesowej pisma sądowe są wysyłane do pełnomocnika skarżącego, który "rażąco bezprawnie sprzeniewierzył się własnym słowom, własnemu, stanowisku, które przedstawił przed Sądem I instancji...". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Skuteczność wniosku o przywrócenie uchybionego terminu uzależniona jest łącznego spełnienia przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony, dochowanie terminu do wniesienia wniosku i dopełnienie uchybionej czynności. W przedmiotowej sprawie, skarżący reprezentowany jest przez pełnomocnika, przyznanego na zasadzie prawa pomocy. Jak wynika z akt sprawy, odpis postanowienia Sądu z dnia 10 stycznia 2020 r. wraz z uzasadnieniem, doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 stycznia 2020 r. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia od powołanego orzeczenia, upływał skarżącemu w dniu 3 lutego 2020 r. (poniedziałek). Złożenia zażalenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, skarżący dokonał osobiście w dniu 12 lutego 2020 r. Wobec braku istnienia okoliczności przeciwnych, pozwalających w sposób jednoznaczny stwierdzić, że termin siedmiodniowy do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., nie został zachowany, Sąd zobowiązany jest do merytorycznej oceny wniosku strony (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. akt I OZ 728/09, opubl. w Lex nr 552400). Jak przyjęte jest w orzecznictwie, uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II GZ 56/12, opubl. w Lex nr 1116284). W ocenie Sądu, skarżący nie przedstawił argumentacji wskazującej, że wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny, albowiem poprzestał na przedstawieniu swojej subiektywnej oceny sposobu działań jego pełnomocnika w sprawie, a więc odwołał się do sfery wewnętrznych relacji między pełnomocnikiem i mocodawcą, które z istoty rzeczy nie mogą być zaliczane do stanów nadzwyczajnych w znaczeniu wyżej przedstawionym. Skarżący tym samym nie wykazał wystąpienia okoliczności świadczących o braku jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia przedmiotowego zażalenia. Powyższe powoduje, że przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie. W tych okolicznościach, Sąd na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak na wstępie.