II SA/Sz 817/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za [...] rok oddala skargę.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. Komendant Powiatowy Policji w K. odmówił asp. szt. K. B. przyznania prawa do nagrody rocznej za rok [...] w związku z naruszeniem dyscypliny służbowej, stwierdzonej prawomocnym orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji w K. nr [...] z dnia [...] r. Decyzję tę wydano na podstawie art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji. Od powyższego rozstrzygnięcia K. B. złożył odwołanie, wnosząc o: - zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie odwołującemu się nagrody rocznej na podstawie art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, - wstrzymanie, na podstawie art. 135 K.p.a., natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji do czasu ukończenia postępowania odwoławczego, - ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, - zawieszenie postępowania o przyznanie nagrody rocznej do czasu prawomocnego zakończenia wznowionego postępowania dotyczącego wymierzenia (orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji w K. nr [...] z dnia [...] r.) policjantowi kary dyscyplinarnej. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Powiatowego Policji w K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że wniesione odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym prawem. W dniu [...] r. Komendant Powiatowy Policji w K. wydał orzeczenie o ukaraniu K. B. karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku za to, że będąc zobowiązanym do niezwłocznego powiadomienia przełożonego o okoliczności utrudniającej lub uniemożliwiającej realizację zadania stałego albo polecenia służbowego, nie dopełnił tego obowiązku w ten sposób, że [...]. Dalej, organ II instancji wskazał, że w dniu [...] r. Komendant Powiatowy Policji w K. wszczął postępowanie dotyczące ustalenia prawa K. B. do nagrody rocznej za rok [...], w związku z naruszeniem dyscypliny służbowej, stwierdzonej prawomocnym orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r. W dniu [...] r. K. B. wniósł o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Komendant Powiatowy Policji w K. postanowieniem z [...] r. odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego. W związku z powyższym, K. B. złożył zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji, który postanowieniem z [...] r. uchylił zaskarżone postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] r. Komendant Powiatowy Policji w K. wydał postanowienie, którym wznowił postępowanie dyscyplinarne przeciwko K. B.. Zgodnie z art. 135 r ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji zakończone prawomocnym orzeczeniem postępowanie dyscyplinarne wznawia się, jeżeli zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, nieznane w toku postępowania dyscyplinarnego. Przełożony dyscyplinarny, który wydał prawomocne orzeczenie dyscyplinarne, wznawia postępowanie m.in. na wniosek ukaranego (art. 135 r ust. 6). Postępowanie w ww. sprawie zostało zakończone orzeczeniem z dnia [...] r., którym Komendant Powiatowy Policji w K. odmówił uchylenia orzeczenia z dnia [...] r. uznającego K. B. winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzającego karę o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji, który prawomocnym orzeczeniem nr [...] z [...] r. utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. Zgodnie z art. 135 o ust. 1 ustawy o Policji orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono, a także w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy (wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1568/14 z dnia 22 kwietnia 2016 r.). Zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. W myśl art. 110 ust. 7 pkt 3 ww. ustawy nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6, a więc: ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, obniżenie stopnia oraz wydalenie ze służby. Stosownie do art. 110 ust. 8 cytowanej ustawy obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, w art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134 pkt 3-6 lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3 albo został zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1, a jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym: postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub policjant został zwolniony ze służby. W niniejszej sprawie pozbawienie policjanta prawa do nagrody rocznej stanowiło konsekwencję prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, a rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji było jedynie wypełnieniem ciążącego na przełożonym właściwym w sprawach osobowych ustawowego obowiązku wynikającego z art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji (wyrok NSA I OSK 2362/15 z 7 lipca 2016 r.). Pismem z dnia [...] r. K. B. złożył skargę (uzupełnioną pismem z dnia [...] r.) na ww. decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., zarzucając jej naruszenie: - art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji poprzez odmowę przyznania skarżącemu prawa do nagrody rocznej za [...] r. w sytuacji, w której brak było ku temu podstaw, bo skarżący dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym, nie zaś czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6; - art. 110 ust. 8 pkt 1 ustawy o Policji poprzez odmowę przyznania prawa do nagrody rocznej za [...] r. w sytuacji, gdy postępowanie dyscyplinarne wznowiono i zakończono w [...] r., a zatem ewentualna odmowa przyznania prawa do nagrody rocznej winna dotyczyć właśnie [...] r., - art. 7 kpa i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie niewłaściwie i dowolnie ocenionego materiału dowodowego i nieodniesienie się do argumentów wskazanych w odwołaniu skarżącego w zakresie braku podstaw do odmowy przyznania nagrody rocznej za rok [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 28 września 2017 r. Sąd – na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - zawiesił postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego skargą K. B. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania orzeczenia o nałożeniu na skarżącego kary dyscyplinarnej, prowadzonej pod sygn. akt II SA/Sz 1050/17. W dniu 9 marca 2018 r. Sąd podjął zawieszone w niniejszej sprawie postępowanie sądowe w związku z uprawomocnieniem się wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1050/17, którym stwierdzono nieważność orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania orzeczenia o nałożeniu na skarżącego kary dyscyplinarnej. Na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego orzeczeniem o nałożeniu na skarżącego kary dyscyplinarnej jest nadal w toku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł , co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."). Podstawę materialnoprawną odmowy przyznania skarżącemu nagrody rocznej za [...] r. stanowiły przepisy art. 110 ust. 7 pkt 3 i ust. 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 poz. 1782 ze zm.). Stosownie do art. 110 ust. 1 ww. ustawy, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Zgodnie z art. 110 ust. 7 pkt 3 ww. ustawy nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku popełnienia czynu, za który wymierzono mu jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6 ustawy. Jedną z ww. kar jest ostrzeżenie o niepełnej przydatności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku (art. 134 pkt 3 ustawy o Policji). Pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przewinienie dyscyplinarne, a jeżeli nagroda została już wypłacona, za rok w którym postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub policjant został zwolniony ze służby. W rozpoznawanej sprawie przewinienie dyscyplinarne miało miejsce w [...] r. i w tym samym roku skarżący został za to przewinienie ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym. W myśl art.135 o ust 1 pkt 1 ustawy o Policji, orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej stało się prawomocne, bowiem skarżący nie wniósł od niego środka zaskarżenia. Z przytoczonych przepisów wynika, że organ ma obowiązek pozbawić policjanta nagrody rocznej w przypadku naruszenia przez niego dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym, w którym wydano jedno z orzeczeń wymienionych w art. 134 pkt 3-6 ww. ustawy. W dniu wydania zaskarżonej decyzji, tj. w dniu [...] r., orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] r., stanowiące podstawę faktyczną pozbawienia skarżącego nagrody rocznej za [...] r., było prawomocne. W takim przypadku bez znaczenia jest okoliczność dotycząca wznowienia postępowania dyscyplinarnego, bowiem w dacie wydania zaskarżonej decyzji, jak i na dzień wydania wyroku w niniejszej sprawie, prawomocne orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] r. pozostawało i nadal pozostaje w obrocie prawnym. Należy podkreślić, że wydanie przez Sąd wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1050/17, którym stwierdzono nieważność orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania orzeczenia o nałożeniu na skarżącego kary dyscyplinarnej nie powoduje, iż orzeczenie to nie jest prawomocne w administracyjnym toku instancji. Fakt wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję odmawiającą uchylenia w wyniku wznowienia postępowania orzeczenia o nałożeniu na skarżącego kary dyscyplinarnej nie ma wpływu na wykonalność tego orzeczenia, jak również nie tamuje wszczęcia i zakończenia innych postępowań, które są konsekwencją wymierzenia określonej kary dyscyplinarnej, w tym przypadku pozbawienia prawa do nagrody rocznej. W przypadku ewentualnego uchylenia we wznowionym postępowaniu – ponownie prowadzonym na skutek wyroku Sądu wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1050/17 - przez właściwy organ orzeczenia dyscyplinarnego zaistnieje przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., dająca skarżącemu możliwość wznowienia postępowania w sprawie nagrody rocznej. Zatem uznać należy, że decyzja pozbawiająca skarżącego nagrody rocznej znajduje oparcie w przepisach prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie naruszenia przez organy Policji przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., należy wyjaśnić, że naruszenie przepisów postępowania Sąd uwzględnia tylko w sytuacji, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący takiego wpływu nie wykazał w uzasadnieniu skargi, ograniczając się do ogólnych stwierdzeń, że organ niewłaściwie i dowolnie ocenił materiał dowodowy i nie odniósł się do argumentów wskazanych w odwołaniu skarżącego w zakresie braku podstaw do odmowy przyznania nagrody rocznej za rok [...]. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia nie dopatrzył się zarzucanego naruszenia przepisów postępowania w sprawie w sposób uzasadniający jego uchylenie. Biorąc pod uwagę powyższe i uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – skargę oddalił.