II SA/Sz 808/14

Dnia 2 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego . z dnia .[...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji ustalającą, na rzecz Firmy A., lokalizację inwestycji celu publicznego polegająca na budowie odcinków kablowych linii energetycznych 30 kV wraz z liniami światłowodowymi do [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tę decyzję wniosła A. P. Jednocześnie, powołując się na art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a..", złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Wniosek ten nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, a także wszystkich innych aktów podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady postępowania administracyjnego dotyczącej natychmiastowej wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, nawet w sytuacji kwestionowania legalności takich aktów przed sądem administracyjnym. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1 oraz B. Dauter, Komentarz do art. 61 p.p.s.a., LEX). Natomiast już z charakteru decyzji ustalającej lokalizację inwestycji wynika, że jej wykonanie nie może być wstrzymane. Nie kreuje ona bowiem po stronie podmiotów żadnych praw i obowiązków nadających się do wykonania, mogących podlegać egzekucji. Wobec tego, bezprzedmiotowe jest wstrzymanie jej wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 15 października 2001 r., II SA/Gd 2174/01, LEX nr 76097; podobnie w postanowieniu NSA z dnia 19 maja 2000 r., V SA 2509/99, OSP 2000, z. 11, poz. 164). Nie wywołuje ona żadnych skutków materialnoprawnych. W szczególności nie daje też inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych. Takie uprawnienie kreuje bowiem dopiero decyzja udzielająca pozwolenia na budowę, w stosunku do której skarżąca może ubiegać się o udzielenie ochrony tymczasowej. Ponadto, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową o charakterze temporalnym i upada w razie wydania prawomocnego orzeczenia. Orzeczenie w przedmiocie lokalizacji inwestycji jest etapem wstępnym procesu uzyskiwania pozwolenia na budowę, nie stwarza natomiast realnych skutków w sferze praw i obowiązków stron postępowania. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest bowiem wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego przysługują stronie stosowne środki zaskarżenia. Ewentualne niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wystąpić może dopiero w związku z wykonaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże dopiero w przypadku zaskarżenia tej decyzji do sądu administracyjnego, może zostać wstrzymane jej wykonanie. Z powyższych względów należało orzec jak w postanowieniu, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.