II SA/Sz 799/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przeznaczenia do wykonania świadczeń osobistych na rzecz obrony postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

J. N. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] r., nr [...], nakładającą na skarżącego obowiązek wykonania świadczeń osobistych w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, polegających na regulacji ruchu środków transportowych na rzecz [...] W. O. G. w O. . W decyzji tej organ I instancji wskazał, że w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny strona jest zobowiązania przystąpić do wykonania świadczenia natychmiast po otrzymaniu wezwania do wykonania ww. świadczenia. Jednocześnie skarżący zwrócił się w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentował, że wykonywanie świadczeń osobistych na rzecz obrony w zakresie wskazanym w zaskarżonej decyzji spowodowałoby powstanie "silnego i niemożliwego do przezwyciężenia konfliktu" pomiędzy nimi, a sumieniem skarżącego. W rezultacie wykonania takich świadczeń powstałaby szkoda moralna. Zdaniem skarżącego, skoro szkoda taka miałaby charakter niemajątkowy, to z jej natury wynika, że nie mogłaby zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia. W ocenie skarżącego, tak powstała szkoda moralna może zostać określona jako "znaczna szkoda". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub w części. Jednakże po przekazaniu skargi przez organ, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Powołane we wskazanym przepisie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków oznacza taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Strona skarżąca, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania wykonania. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15, opubl. w Lex nr 1754857). Sąd wskazuje, że ogólnikowa argumentacja strony nie pozwala zweryfikować wniosku w kontekście ustawowo zakreślonych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie ww. przepisu. Sam fakt realizacji decyzji administracyjnej w przedmiocie wykonywania świadczeń osobistych na rzecz obronności kraju nie jest wystarczającym argumentem do stwierdzenia, że wykonanie decyzji grozi skarżącemu niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że nałożone na skarżącego świadczenie jest świadczeniem osobistym wykonywanym na podstawie decyzji wydanej w czasie pokoju, planowane do wykonania w czasie pokoju lub w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Regulacja ruchu środków transportowych na rzecz 16 W. O. G. w O., zdaniem Sądu, nie narusza konstytucyjnej zasady wolności sumienia i religii, ponieważ nałożone obowiązki w żaden sposób nie ograniczają możliwości korzystania z tych praw. Wymaga także wyjaśnienia, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie bada prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Skarżący nie wskazał jednak okoliczności uzasadniających, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności przemawiających za uwzględnieniem żądania strony, nie można było także wywieść z całokształtu akt sprawy, co oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.