II SA/Sz 794/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić sprzeciw

Decyzją z dnia 19 sierpnia 2025 r., nr SKO.WT.430/1711/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie po rozpatrzeniu odwołania K. K. uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy P. z dnia 17 marca 2025 r., nr OPS-8121/ODM-2/C/III/25 odmawiającą przyznania skarżącej świadczeń z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy pouczył skarżącą o prawie wniesienia w terminie 14 dni, od daty doręczenia decyzji, sprzeciwu od ww. decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W dniu 4 października 2025 r. K. K. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie pismo zatytułowane "Odwołanie od decyzji z dnia 19 sierpnia 2025 r. SKO.WT.430/1711/2025 i decyzji OSP-8121/ODM-14/D/IX/25 z dnia 19/09/25". W odpowiedzi na wezwanie organu o podanie, czy ww. pismo stanowi sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 19 sierpnia 2024 r. nr SKO.WT.430/1711/2025, skarżąca oświadczyła, że według niej oba słowa, tj. odwołanie i sprzeciw są tożsame i oznaczają to samo. Mając na uwadze wyjaśnienia skarżącej złożone w piśmie z dnia 4 października 2025 r. złożone "odwołanie" należało rozpoznać jako sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 19 sierpnia 2024 r., nr SKO.WT.430/1711/2025 w przedmiocie zasiłku celowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sprzeciw należało odrzucić. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl art. 64c § 1 i § 2 p.p.s.a., sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia stronie decyzji, za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu. Termin do wniesienia sprzeciwu ma charakter ustawowy, procesowy i prekluzyjny. Upływ tego terminu sąd obowiązany jest uwzględnić z urzędu, odrzucając sprzeciw (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 64(c)). Stosownie do art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu. W niniejszej sprawie sprzeciw od decyzji wniesiony został po terminie. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że decyzja organu odwoławczego wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie wniesienia od niej sprzeciwu została doręczona wnoszącej sprzeciw w dniu 10 września 2025 r., a więc termin do wniesienia sprzeciwu upływał z dniem 24 września 2025 r. Natomiast sprzeciw od decyzji został złożony 4 października 2025 r., a więc z uchybieniem terminu przewidzianego do dokonania tej czynności. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.