II SA/Sz 767/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpatrzeniu w dniu 5 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...], którą nałożono na M.W. obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia (zasiłku dla bezrobotnych) w kwocie [...] zł. Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją M.W. złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając złożony wniosek skarżąca powołała się na mogące powstać negatywne skutki w związku z możliwością wszczęcia postępowania w celu wyegzekwowania kwoty wskazanej w zaskarżonej decyzji. Ponadto dodała, że ewentualna egzekucja pozbawi skarżącą płynności finansowej oraz uniemożliwi zaspokojenie podstawowych środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części ustawą "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże odstępstwo od tej ogólnej reguły przewiduje przepis art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego przepisu przedmiotem wniosku o wstrzymanie może być zaskarżona do sądu decyzja, a podstawą wstrzymania jej wykonania może być niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). Wobec uzasadnienia wniosku podkreślenia wymaga, że argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być hipotetyczna sytuacja dotycząca, możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego, która w ocenie wnioskodawczyni pozbawi ją płynności finansowej oraz uniemożliwi zaspokojenie podstawowych środków do życia. Dla oceny bowiem zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji decydujące znaczenie ma ocena aktualnego stanu faktycznego, a nie ewentualnych możliwych zagrożeń, jakie mogą się pojawić w bliżej nieokreślonej przyszłości. Skarżąca nie wykazała przy tym, jaki jest jej aktualny stan majątkowy, nie przedłożyła bowiem żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jej kondycji finansowej uniemożliwiając Sądowi pełną ocenę jej sytuacji w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, akta administracyjne nie zawierają również informacji, które pozwoliłyby na ocenę, jaki wpływ na sytuację majątkową skarżącej będzie miało wykonanie zaskarżonej decyzji, zwłaszcza wobec stanowiska organu administracji, dotyczącego żądania zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych w związku z przywróceniem skarżącej do pracy. Dodać przy tym należy, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. post. NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK1799/11, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że co do zasady egzekwowanie decyzji określającej należność pieniężną, nie wiąże się z ryzykiem wystąpienia nieodwracalnego skutku, skoro w razie uwzględnienia skargi, środki pieniężne zostaną stronie zwrócone (por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FZ 35/12, opubl. w Lex nr 1136365). Reasumując powołane wyżej argumenty nie stanowią o wykazaniu relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń, dla skarżącej wynikających z treści art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.