II SA/Sz 76/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł (słownie: [...] złotych).

[...] Spółka [...] w W. , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] nr [...] wybudowanej na działce nr ewid. [...] w obrębie ewid.. , gm. B.. Pismem z dnia 17 maja 2019 r. pełnomocnik Spółki oświadczył, że Skarżąca cofa skargę na ww. decyzję. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o umorzenie postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a., jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania i orzeczenie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W rozpatrywanej sprawie, wobec cofnięcia skargi, nie znajdując podstaw do uznania tego cofnięcia za niedopuszczalne, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postępowanie sądowe wywołane skargą umorzyć. O zwrocie wpisu sądowego od wniesionej skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.