II SA/Sz 742/17

Dnia 15 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia świadczenia finansowego za wykonaną konserwację urządzeń wodnych szczegółowych p o s t a n a w i a oddalić wniosek

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w S. utrzymało w mocy decyzję Starosty P., ustalającą obowiązek zapłaty przez skarżącego na rzecz Gminnej Spółki Wodnej P. kwoty [...] zł za wykonaną konserwację urządzeń melioracji wodnych szczegółowych (rowy i budowle), mających bezpośrednie oddziaływanie na działki skarżącego. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji z uwagi na to, że skarżący nie jest w stanie zapłacić ww. kwoty bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny. Zarządzeniem z dnia [...] r. Sąd zobowiązał skarżącego do uprawdopodobnienia, w terminie 7 dni, że zachodzą okoliczności uzasadniające przyznanie mu ochrony tymczasowej. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca wyjaśnił, że działki których dotyczy spór o domniemane korzyści z wykonanych prac konserwacyjnych nie są w ogóle zmeliorowane. Wskazał, że w bieżącym roku z powodu opadów jego gospodarstwo poniosło, według Komisji Gminnej 50% straty (choć w ocenie wnioskodawcy straty są wyższe), a konieczność uiszczenia dodatkowej opłaty pogorszyłaby możliwości obsługi zobowiązań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Wykonanie postanowienia dotyczącego należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrotu uiszczonej kwoty. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej – post. NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 (Lex Polonica nr 402376). Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, złożony przez skarżącego, nie zwierał w zasadzie uzasadnienia. Skarżący nie przedstawił przekonujących argumentów, z których wynikałoby, że zapłata kwoty ustalonej decyzją przed rozpoznaniem skargi, rodzi niebezpieczeństwo skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Samo wskazanie, że gospodarstwo wnioskodawcy poniosło w bieżącym roku 50% straty, nie było wystarczające do uwzględnienia wniosku. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżący w złożonym wniosku nie wykazał, że niezastosowanie ochrony tymczasowej spowoduje znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki. Także z okoliczności sprawy nie wynika, by brak postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji powodował niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu tego przepisu. Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja czy postanowienie zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociągają za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2009r., II GSK 331/09). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.