II SA/Sz 741/16

Dnia 6 marca 2018 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie Bożena Gonzalez Perea po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. S. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku energetycznego p o s t a n a w i a oddalić wniosek

W dniu 2 czerwca 2016 r. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku energetycznego. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2017 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w S. w dniu 1 czerwca 2017 r. wyznaczył pełnomocnikiem skarżącego adwokata O. Ł.. W dniu 22 sierpnia 2017 r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej zwolnił tego adwokata z obowiązków pełnomocnika skarżącego i wyznaczył pełnomocnikiem R. S. adwokata B. P.. W dniu 23 października 2017 r. adwokat ten został zwolniony z obowiązków pełnomocnika R. S., a nowym pełnomocnikiem został wyznaczony adwokat M. S.. W dniu 6 grudnia 2017 r., na rozprawie, adwokat S. R. w substytucji adwokata M. S. oświadczył, że nie może popierać skargi, gdyż wtedy działałby wbrew interesom skarżącego, ponieważ skarżący dodatek energetyczny otrzymał, a uchylenie zaskarżonej decyzji spowodowałoby, że utraciłby dodatek, co byłoby dla skarżącego niekorzystne. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o przyznanie adwokatowi M. S. kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, dodając, że adwokat ten skierował do strony zawiadomienie o rozprawie i zapoznał się z aktami sprawy. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego w ramach prawa pomocy, określa – mające zastosowanie w sprawie z mocy art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej p.p.s.a.- rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714). Stosownie do art. 250 § 1 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne, co oznacza, że następuje to po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, przez wydanie odrębnego postanowienia przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny (por wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 2044/15; Lex nr 2332854). Z przepisów rozporządzenia wynika, że opłata dla adwokata z urzędu przysługuje za rzeczywiście udzieloną pomoc prawną, a jej wysokość zależy m. in. od nakładu pracy adwokata w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, czynności podjętych w sprawie, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również wyjaśnienia i rozstrzygnięcia zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie (§4 ust. 2). Rozporządzenie w § 21 ust. 1 pkt 1 określa wysokość opłaty adwokata w zależności od rodzaju sprawy, za pierwszą instancję. Jest to opłata za całe postępowanie przed sądem I instancji i jak wskazał NSA w przytoczonym wyżej wyroku przysługuje po prawomocnym zakończeniu postępowania. W niniejszej sprawie postępowanie to nie zakończyło się, w sprawie nie wydano żadnego orzeczenia kończącego postępowanie. Ponadto, adwokat M. S. został wyznaczony trzecim pełnomocnikiem R. S. w niniejszej sprawie, a ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani rozporządzenie w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu nie przewidują możliwości przyznania wynagrodzenia więcej niż jednemu pełnomocnikowi ze środków publicznych którzy podejmowali w sprawie te same działania (por. postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2014 r. sygn. akt II FZ 1873/14;LEX nr 1561839). W tej sytuacji, na obecnym etapie postępowania, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. Z tego względu należało wniosek oddalić na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.