II SA/Sz 722/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 12 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie : Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji z dnia [...] r. cofającą zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyższej 4,5% do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży udzielone w punkcie sprzedaży zlokalizowanym w [...], prowadzonym przez L. H. Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją L. H., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, złożyła na opisaną decyzję organu drugiej instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania. Argumentując złożony wniosek skarżąca wskazała, że w sytuacji wykonania tej decyzji, zmuszona będzie do zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej z uwagi na jej nierentowność i rozwiązania umów z osobami przez nią zatrudnionymi. Zdaniem skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z poniesieniem zarówno przez skarżącą i osoby przez nią zatrudnione szkody, mającej bezpośredni wpływ na utrzymanie zarówno strony, jej pracowników oraz ich rodzin. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części ustawą P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże odstępstwo od tej ogólnej reguły przewiduje przepis art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego przepisu przedmiotem wniosku o wstrzymanie może być zaskarżona do sądu decyzja, a podstawą wstrzymania jej wykonania może być niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, z uwagi na brak uprawdopodobnienia przez skarżącą, aby wykonanie decyzji organu drugiej instancji istotnie mogło spowodować niebezpieczeństwo wywołania po jej stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że skarżąca nie wyjaśniła, jakie osiąga zyski z tytułu sprzedaży napojów alkoholowych i czy sprzedaż ta stanowi jedyne źródło jej utrzymania. Wnioskodawczyni nie wykazała także jaki jest jej ogólny stan majątkowy, nie przedłożyła bowiem żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jej aktualnej kondycji finansowej, zaś do takiej oceny niewystarczające jest, oświadczenie dotyczące narażenia skarżącej na szkodę. W przypadku osób prowadzających działalność gospodarczą, kondycję finansową obrazują konkretne informacje dotyczące danych o zyskach i stratach z prowadzonej działalności, stanie kont, wysokości stałych kosztów utrzymania itp. Tymczasem skarżąca tego rodzaju informacji nie przedstawiła, uniemożliwiając Sądowi pełną ocenę jej sytuacji w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto podkreślenia wymaga, że na zastosowanie ochrony tymczasowej nie ma wpływu, podnoszona przez skarżącą, okoliczność dotycząca ewentualnego poniesienia szkody przez zatrudnionych w jej sklepie pracowników i ich rodzin. Reasumując stwierdzić należy, że powołane we wniosku argumenty nie stanowią o wykazaniu relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń dla skarżącej wynikających z treści art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Sąd z urzędu również nie dostrzegł żadnych okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie przedmiotowego wniosku. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji.