II SA/Sz 70/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.

Ł. B. razem ze skargą na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą prawa do świadczenia wychowawczego na syna – M. B. urodzonego w dniu [...] r., złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z małżonką oraz synem. Posiadany majątek to dom o powierzchni 136 m2. Miesięczny dochód trzyosobowej rodziny stanowi kwota [...]zł, tj. wynagrodzenie skarżącego z tytułu umowy o pracę. Miesięczne zobowiązania to: rata kredytu w wysokości [...] zł, koszty związane z utrzymaniem mieszkania – [...] zł i koszty leczenia dziecka – [...] zł. W opisanym stanie sprawy stwierdzono, co następuje: W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Stosownie natomiast do art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja została wydana na podstawie ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r., poz. 195), zatem uznać należy, że skarga dotyczy decyzji z zakresu pomocy i opieki społecznej. Z uwagi na powyższe wnioskodawca jest zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy, ponieważ zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W tej sytuacji rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie stało się zbędne. Postępowanie wywołane wnioskiem należało zatem umorzyć na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.