II SA/Sz 676/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na czynność Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowywanie broni w depozycie oddala skargę.

Skargą z 27 lipca 2020 r. M. K. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie czynność Komendanta Policji z [...] czerwca 2020 r. znak: [...], wzywającą do uiszczenia opłaty w kwocie [...] zł za przechowywanie broni w depozycie w okresie od 1 kwietnia do 30 czerwca 2020 r. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej czynności w całości i zasądzenie od Komendanta Policji na rzecz Strony zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powyższej czynności Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego a także przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez uznanie, że kolekcjonerska broń myśliwska pozbawiona cech użytkowych jest bronią palną, wymagającą przekazania do przechowania (depozyt policyjny); - art. 23 ust. 3 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, poprzez uznanie, że jako spadkobierca zobowiązana jest do ponoszenia opłaty za depozyt w sytuacji, gdy zabrana została broń o charakterze pamiątkowym, bezużyteczna do celów do których była przeznaczona, z uwagi na pozbawienie broni cech użytkowych; - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, a konkretnie art. 64 ust. 1 i 2 ustawy z uwzględnieniem okoliczności w art. 56 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy, poprzez niezastosowanie tego przepisu i niezwolnienie z opłaty za przechowanie broni, umorzenie jej w całości a konkretnie do prawa umorzenia należności w całości; - art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz.U.2021.735 j.t.; dalej: "K.p.a."), art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez naruszenie przez organ administracyjny zasad praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, pominięcia słusznego interesu obywatela, nierozpatrzenia w całości oraz w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a także braku przekonującego uzasadnienia rozstrzygnięcia, co skutkowało między innymi nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, w tym wzięcia pod uwagę braku przepisów wykonawczych umożliwiających zwrot broni zabranej do depozytu po śmierci jego właściciela. W uzasadnieniu skargi Strona wyjaśniła, że jest to drugie z kolei wezwanie do zapłaty za przechowywanie broni, z tym że pierwsze dotyczyło wcześniejszego okresu przechowywania broni. Przedmiotowa broń, tj. dryling Suhl nr [...], należała do zmarłej w 2015 r. matki Strony, tj. M. P., na którą było wydane pozwolenie seria AC Nr [...], na podstawie wniosku z 2 listopada 1989 r. o wydanie pozwolenia na posiadanie broni pamiątkowej. Wcześniej broń przez kilkadziesiąt lat należała, aż do momentu śmierci, do ojca Strony - K. P. jako broń myśliwska, później sklasyfikowana jako broń myśliwska pamiątkowa, przeznaczenie - kolekcjonerska. 17 czerwca 2016 r., podczas niezapowiedzianej interwencji funkcjonariuszy Policji w miejscu zamieszkania Strony, broń została zabrana. Na pokwitowaniu napisane było, że Policja kwituje odbiór broni palnej - dryling "Simson" nr [...], w związku ze zgonem właściciela broni. Protokół przyjęcia broni i amunicji do depozytu nr [...] sporządzony został dopiero 21 czerwca 2016 r. Wpisana została marka KRUPP chociaż z pozwolenia na broń wynika, że marka broni to Suhl. Jednak zabrana do depozytu broń pozbawiona była cech umożliwiających korzystanie z niej. Stwierdzone zostało, że lufy są przewiercone - przeznaczenie kolekcjonerskie. Na tej podstawie można już stwierdzić, że nie jest to broń palna, gdyż nie jest zdolna do wystrzelenia pocisku, a przez to do rażenia celów na odległość. Broń posiada trwałe przewiercenia luf na wysokości baskili w ilości trzech otworów o wymiarach około 5mm, co zostało opisane w protokole. Pozbawienie tych cech było już dokumentowane przez matkę Strony w momencie starania się o wydanie pozwolenia na posiadanie tej broni, w którym widnieje zapis o pozbawieniu jej cech używalności. Następnie Strona wyjaśniła, że od momentu odebrania broni myśliwskiej pamiątkowej 17 czerwca 2016 r. do chwili obecnej nieustannie prowadzi korespondencję z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie, Komendantem Policji, w której wielokrotnie zwracała się o odstąpienie od naliczania opłat za depozyt odebranej jej przez funkcjonariuszy broni do czasu wydania stosownych przepisów i aktów wykonawczych umożliwiających jej odzyskanie rodzinnej pamiątki. Istotne jest, że przepisy prawa dot. broni zmieniały się, oraz to że do dnia dzisiejszego brak jest odpowiednich przepisów wykonawczych umożliwiających jej odebranie broni z depozytu (brak stosownych przepisów ustawowych regulujących wprowadzone rozporządzenie Komisji UE 2015/2403 z 15 grudnia 2015 r. obowiązujące od 8 kwietnia 2016 r.), co wynika m.in. z dołączonej do skargi korespondencji. I tak pismem z 23 czerwca 2016 r., [...], z Komendy Wojewódzkiej Policji Strona została poinformowana o tym, że od 21 czerwca 2016 r. odebrana jej broń będzie przechowywana w magazynie depozytowym Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w S. . Pismem z 21 września 2016 r. Strona zwróciła się do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji o przedstawienie wykładni prawnej przepisów, na podstawie której została jej odebrana broń. Otrzymała odpowiedź z Komendy Głównej Policji, z której wynikało, że jednym ze sposób wejścia w posiadanie tej broni jest możliwość uzyskania karty rejestracyjnej broni pozbawionej cech użytkowych i w tym celu broń powinna zostać przekazana do podmiotu uprawnionego do pozbawienia jej cech użytkowych zgodnie z obowiązującym od 8 kwietnia 2016 r. rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/2403 z 15 grudnia 2015 r. ustanawiającym wspólne wytyczne dotyczące norm i technik pozbawiania broni cech użytkowych mające na celu zagwarantowanie tego, że broń pozbawiona cech użytkowych trwale nie nadaje się do użytku. Jednocześnie poinformowana została, że do tej pory nie został wyznaczony w Polsce organ właściwy do wydania "Świadectwa cech użytkowych" wobec czego do czasu jego ustanowienia broń musi pozostać w depozycie Policji. Podobną odpowiedź Strona otrzymała z Komendy Głównej Policji oraz Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. W związku z tym, że nie otrzymała odpowiedzi, która czyniłaby zadość sytuacji ponownie zwróciła się do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji o rozwiązanie sprawy, chcąc ją definitywnie zakończyć. W odpowiedzi Strona poinformowana została o pracach legislacyjnych i że nie ma procedury, która umożliwiłby jej odzyskanie broni. W kolejnym piśmie wskazano m.in. na możliwość zwrócenia się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o umorzenie opłaty za depozyt. Dalej Strona opisała korespondencję prowadzoną z Komendantem Policji, w której zwracała się o odstąpienie od pobierania opłaty za przechowanie broni z przyczyn wielokrotnie podnoszonych w korespondencji oraz o umorzenie opłaty za depozyt i wstrzymanie terminów, tak aby mogła odzyskać broń. Strona wskazała, że nie wie dlaczego Komendant Policji odmawia jej prawa do całkowitego umorzenia spornych kosztów, na co zezwala prawo zgodnie z obowiązującym art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, a konkretnie art. 64 ust. 1 i 2 ustawy z uwzględnieniem okoliczności w art. 56 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy, biorąc pod uwagę fakt jej wieku, kilkuletnich starań o odzyskanie pamiątki rodzinnej oraz to, że jest 67-letnią emerytką. Dodała, że z uwagi na wadę wzroku oraz wiek, nie była w stanie przystępować do proponowanych jej wymaganych egzaminów na posiadanie broni strzeleckiej, lecz oczekuje na stosowne inne zaproponowane przepisy. Do dnia dzisiejszego nie ma instytucji powołanych do wykonania rozporządzenia, które się ukazało po kilku latach i nadal brak jest powołanych instytucji wykonawczych, a nawet stosownej dokumentacji i druków. Karanie jej za wieloletni brak stosownych aktów prawnych, które są obowiązkiem ustawodawczym państwa stanowi uzasadnioną podstawę niniejszej skargi. Przepisy, które obowiązywały wcześniej, czyli w 1989 r. nie są obowiązujące, co podważa zaufanie obywateli do państwa, ponieważ prawo nie powinno działać wstecz. Broń była pozbawiona cech używalności już w momencie uzyskania pozwolenia na broń przez M. P.. W art. 1. rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2403 z 15 grudnia 2015 r. obowiązującym od 8 kwietnia 2016 r. określono zakres stosowania podając, że rozporządzenie nie ma zastosowania do broni palnej pozbawionej cech użytkowych przed datą jego stosowania, chyba że broń palna jest przekazana do innego państwa członkowskiego lub wprowadzona do obrotu. Broń myśliwska ojca, w myśl obowiązujących wówczas w 1989 r. przepisów, była pozbawiona cech używalności. Końcowo Strona wskazała, że do dnia dzisiejszego nie ma instytucji powołanych do wykonania rozporządzenia, które się ukazało po kilku latach i nadal brak jest powołanych instytucji wykonawczych, a nawet stosownej dokumentacji i druków. W związku z tym wniosła o umorzenie wszelkich opłat związanych z depozytem broni i tym postępowaniem. W jej ocenie zaskarżona czynność jest sprzeczna z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Nie został wzięty pod uwagę interes obywatela w uzyskaniu zgodnej z prawem i korzystnego dla niego załatwienia sprawy, trwającej latami z uwagi na brak stosownych przepisów, co jest szczególnie istotne aspekcie tego, że cała sprawa została rozpoczęta w 2016 r. Uchylenie zaskarżonej czynności i odzyskanie pamiątki rodzinnej rekompensowałoby Stronie wieloletni brak przepisów uniemożliwiający realizację uprawnień wynikających z Konstytucji i aktów o randze ustawowej. Materiał sprawy został wybrany wybiórczo, a ponadto nie został on prawidłowo oceniony, co na gruncie niniejszej sprawy, w świetle zasad ogólnych postępowania administracyjnego, byłoby pożądane. Strona podkreśliła, że zależy jej na odzyskaniu broni, więc w dalszym ciągu podejmowała próby ustalenia, w jaki sposób i przy zastosowaniu jakich procedur jest to możliwe. Zwracała się z tym do wielu instytucji i organów, ale otrzymywała jedynie lakoniczne, niekonkretne odpowiedzi. Na stronie internetowej CLKP - stan na 28 maja 2020 r. - była informacja, że instytucja ta nie wykonuje potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych broni palnej, że procedura zostanie wznowiona z chwilą nowelizacji ustawy o broni i amunicji oraz wydania stosownego rozporządzenia. Przedsiębiorcy, z którymi Strona rozmawiała, uprawnieni do pozbawienia strzeleckiej broni palnej cech użytkowych informowali skarżącą, że nie wykonują takich czynności, o które chodzi w sprawie, gdyż nie ma na to przepisów i dokumentów. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że 21 czerwca 2016 r. funkcjonariusz KP S. P. złożył do depozytu Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w S. broń palną myśliwską do celów pamiątkowych, tj.: dryling "Krupp" nr [...], kal. [...], stanowiącą własność M. P.. Zabezpieczenie ww. broni nastąpiło w związku ze śmiercią właściciela, na wniosek M. K. - córki (spadkobiercy na podstawie testamentu w formie aktu notarialnego rep. A nr [...]). Pismem z dnia 23 czerwca 2016 r. Strona została poinformowana, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy o broni i amunicji osoba, która weszła w posiadanie broni po osobie zmarłej, ponosi koszty związane z jej deponowaniem. W piśmie wskazano, co należy zrobić, aby uniknąć ponoszenia ewentualnej opłaty za przechowywanie broni. Nadto poinformowano, że opłata będzie naliczana po upływie 1 roku od dnia przyjęcia broni do depozytu, tj. od 22 czerwca 2017 r., a także, że w razie niepodjęcia w terminie 3 lat od dnia doręczenia wezwania stosownych działań przedmiotowy depozyt ulegnie likwidacji. Kolejnym pismem z 24 listopada 2017 r. organ poinformował Stronę o terminie oceny stanu technicznego broni palnej myśliwskiej do celów pamiątkowych znajdującej się w depozycie WPA KWP w S., a także ponownie przypomniał o możliwościach uregulowania kwestii związanych z przechowywaniem broni w depozycie oraz opłatami związanymi z deponowaną jednostką broni. Z kolei pismem z 11 grudnia 2017 r. organ, udzielając odpowiedzi na pismo Strony z 30 listopada 2017 r., wyjaśnił, że "prawo do posiadania broni" należy do praw osobistych, a zatem nie podlega dziedziczeniu. Z chwilą śmierci posiadacza pozwolenia na broń, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, po stronie osoby, która weszła w posiadanie tej broni po osobie zmarłej zaistniał obowiązek jej złożenia do depozytu właściwego organu Policji. Poinformowano także o trwających pracach legislacyjnych nad projektem ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym i na gruncie obecnie obowiązujących przepisów ustawy o broni i amunicji oraz aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie. Wyjaśniono, iż w przypadku chęci posiadania prawa do dysponowania ww. jednostką broni palnej i odebrania jej z depozytu Policji, Strona może wystąpić do Komendanta Policji z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną do celów pamiątkowych. Przekazano informacje jakie dokumenty należy przedłożyć oraz o konieczności przystąpienia do egzaminu teoretycznego i praktycznego z posługiwania się bronią. Wyjaśniono również, iż dokonywana przez rusznikarza WPA KWP w S. ocena stanu technicznego broni ma na celu wyłącznie opis stanu technicznego broni przyjmowanej do magazynu depozytowego i w żadnej mierze nie jest podstawą do uznania ww. broni za formalnie pozbawioną cech użytkowych. 30 stycznia 2018 r. udzielono obszernej odpowiedzi na kolejne pismo Strony z 18 stycznia 2018 r. S. wyjaśniono kwestie dotyczące egzaminu osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów pamiątkowych. Wskazano dokładnie jaki zakres obejmuje część teoretyczna i praktyczna egzaminu. Z uwagi na fakt, iż Strona nie brała pod uwagę przekazania broni palnej do bezpłatnego zniszczenia lub na rzecz Skarbu Państwa wskazano, że uzyskanie pozwolenia przez osobę uprawnioną, pozwoliłoby uniknąć ponoszenia dalszych kosztów związanych z deponowaniem broni palnej. Ponownie wyjaśniono kwestię prawa do posiadania broni, które jest prawem osobistym i nie podlega dziedziczeniu. Powtórnie poinformowano o trwających pracach legislacyjnych nad projektem ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania obrotu materiami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Pismem z 3 kwietnia 2019 r. na prośbę Strony przedłużono okres deponowania broni do 31 grudnia 2019 r. i wskazano, że opłata za deponowanie broni naliczana będzie nadal do czasu skutecznego zadysponowania depozytem. Wobec złożonego 15 października 2019 r. wniosku Strony o wyznaczenie organu właściwego do uzyskania świadectwa pozbawienia broni cech użytkowych i wydania jej karty rejestracyjnej broni pozbawionej cech użytkowych, pismem z 23 października 2019 r. poinformowano zainteresowaną o wejściu w życie ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Wyjaśniono również, że na tamten moment brak było aktów wykonawczych, regulujących kwestie związane z pozbawianiem broni cech użytkowych i nie było możliwe precyzyjne określenie terminu kiedy to nastąpi, a zatem nie jest możliwe pozbawienie broni cech użytkowych. Skarżąca kolejny raz została poinformowana o możliwości wystąpienia do Komendanta Policji z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną do celów pamiątkowych. Ponadto na wniosek Strony przedłużony został okres deponowania broni o trzy miesiące, jednocześnie wskazując, że przedmiotowa opłata będzie naliczana nadal do czasu skutecznego zadysponowania przechowywaną w depozycie bronią. W związku ze składaniem przez Stronę kolejnych wniosków o przedłużenie okresu deponowania broni został on przedłużony do 30 czerwca 2020 r. (z przypomnieniem o dalszym naliczaniu opłaty za deponowanie broni). Organ wyjaśnił, że na gruncie obowiązujących przepisów prawa pozbawienie cech użytkowych broni palnej wymaga oznakowania oraz poświadczenia przez uprawniony podmiot, który wydaje świadectwo pozbawienia broni cech użytkowych na którego podstawie wydaje się dla niej kartę rejestracyjnej broni pozbawionej cech użytkowych. Dopiero po spełnieniu tych warunków można uznać ją za pozbawioną cech użytkowych. W przeciwnym razie nadal traktowana jest jako broń palna, na którą wymagane jest pozwolenie. Nawet jeśli dokonano w niej pewnych zmian uniemożliwiających oddanie strzału, jest w dalszym ciągu traktowana jako wymagająca uzyskania pozwolenia na broń. Posiada bowiem istotne części broni palnej, a zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o broni i amunicji gotowe lub obrobione istotne części broni lub amunicji uważa się za broń lub amunicję. Zgodnie z ustawą z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym pozbawienia cech użytkowych dokonuje przedsiębiorca posiadający koncesję, której zakres obejmuje wytwarzanie danego rodzaju broni palnej albo wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, a w przypadku strzeleckiej broni palnej również podmiot, o którym mowa w art. 50 ust. 1. tejże ustawy. Pozbawienie cech użytkowych wymaga poświadczenia przez podmiot, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Strzelecką broń palną uznaje się za pozbawioną cech użytkowych, jeżeli podmiot uprawniony zweryfikował i poświadczył zgodność pozbawienia cech użytkowych danej broni z wymogami rozporządzenia 2015/2403, wydając świadectwo pozbawienia cech użytkowych zgodne ze wzorem określonym w załączniku III do tego rozporządzenia oraz oznakował broń pozbawioną cech użytkowych. Podmiotami uprawnionymi do weryfikacji i poświadczenia, że strzelecka broń palna została pozbawiona cech użytkowych, oraz do oznakowania strzeleckiej broni palnej pozbawionej cech użytkowych są Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji, zwane dalej "CLKP", oraz Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia, zwany dalej "WITU". Tylko takie zabezpieczenie broni potwierdzone stosownymi zaświadczeniami CLK daje w ocenie ustawodawcy gwarancję, że broń nie będzie zdolna do oddania strzału. W świetle powyższego sposób pozbawienia broni cech użytkowych, na który powołuje się Strona, tj. przewiercenie lufy na wysokości baskili nie ma znaczenia na gruncie przepisów prawa, które wymagają stosownego stwierdzenia pozbawienia broni cech użytkowych przez uprawniony podmiot, wydania stosownego poświadczenia i dokonania stosownego oznakowania broni pozbawionej cech użytkowych. Sporna jednostka broni nigdy nie posiadała statusu "broni pozbawionej cech użytkowych" i była jednostką, na którą wymagane jest pozwolenie. Powyższe zostało potwierdzone pismem Komendy Głównej Policji [...] z 11 stycznia 2017 r. oraz Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] z 27 lutego 2017 r. i 30 czerwca 2017 r. Pismem z 26 lutego 2020 r. Strona została poinformowana, iż 19 lutego 2020 r. ogłoszone zostało rozporządzenie MSWiA z 31 stycznia 2020 r. w sprawie pozbawiania strzeleckiej broni palnej cech użytkowych, które reguluje powyższą kwestię. Do chwili złożenia skargi ani też do dnia udzielenia odpowiedzi na złożoną skargę Strona nie podjęła żadnych czynności w kierunku pozbawienia cech użytkowych spornej broni, mimo iż ww. rozporządzenie weszło w życie 5 marca 2020 r. Organ podkreślił, że obowiązek ponoszenia kosztów za przechowywanie broni w depozycie jest obowiązkiem ustawowym, wyrażonym w art. 23 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, a zatem nie wynika on z wezwania organu deponującego, lecz wprost z przepisu prawa, a organy administracji publicznej, w tym także, a nawet przede wszystkim, organy Policji zobowiązane są, w myśl art. 6 i 7 K.p.a. działać na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania stać na straży praworządności. Bezsprzecznie zatem Strona zobowiązana jest do ponoszenia kosztów deponowania broni na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy o broni i amunicji. Od 2016 r. Strona miała możliwość zadysponowania bronią poprzez jej sprzedaż osobie uprawnionej, wyzłomowania bądź przekazania na rzecz Skarbu Państwa. Nadto mogła również, o czym była wielokrotnie informowana, wystąpić o wydanie pozwolenie na bron palną do celów pamiątkowych, wskutek czego odzyskałaby broń z policyjnego depozytu. Z żadnych z powyższych możliwości, pomimo świadomości o narastaniu opłaty, Strona nie skorzystała. Organ wskazał również, iż pismem z 12 maja 2020 r. wezwał Skarżącą do wskazania, czy wnioskuje o umorzenie należności na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, czy też podważa zasadność naliczenia przedmiotowej opłaty za deponowanie przedmiotowej broni. W odpowiedzi Skarżąca pismem z 2 czerwca 2020 r. podważyła zasadność naliczenia opłaty za depozyt broni wskazując, iż w sytuacji braku przepisów wykonawczych umożliwiających pozbawienie broni cech użytkowych przedmiotowa opłata za depozyt nie powinna być naliczana. Podsumowując organ stwierdził, iż stanowisko Skarżącej ewaluowało, od początkowego kwestionowania zasadności naliczania opłaty za depozyt z uwagi na kwestionowanie, iż przedmiotowa broń jest bronią palną (Skarżąca utrzymywała, że nie jest to broń palna ponieważ została pozbawiona cech użytkowych) do kwestionowania naliczenia opłaty mimo braku przepisów umożliwiających uzyskanie poświadczenia, że przedmiotowa broń palna została pozbawiona cech użytkowych, oraz jej oznakowania jako strzeleckiej broni palnej pozbawionej cech użytkowych. Jednak, w ocenie organu, zaskarżona czynność jest zgodna z prawem. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U.2004.52.525 j.t. ze zm.), ilekroć mówi się o "broni", należy przez to rozumieć broń palną, w tym bojową, myśliwską, sportową, gazową, alarmową i sygnałową. Powołany przepis definiuje broń palną i dotyczy wszystkich rodzajów broni objętych regulacją prawną, w tym również broni palnej pozbawionej cech użytkowych. Pojęcie broni palnej pozbawionej cech użytkowych ustawa utożsamia z pozbawieniem cech użytkowych wszystkich istotnych części broni palnej (szkieletu, lufy, baskili, zamka, komory zamkowej, bębna nabojowego), w taki sposób, że w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, broń taka nie będzie już zdolna do wystrzelenia pocisku lub substancji z lufy albo elementu ją zastępującego oraz nie będzie zdolna do wywołania efektu wizualnego lub akustycznego, a zatem przestanie być bronią palną w rozumieniu art. 7 ustawy. Musi być jednocześnie spełniony warunek wyrażający się w tym, aby przywrócenie broni palnej cech użytkowych bez podjęcia czynności specjalistycznych nie było możliwe. Sporna broń jest według organu bronią w rozumieniu przepisów ustawy, a zatem ma w tym przypadku zastosowanie powołana ustawa o broni i amunicji, w przepisach ustawy nie znajduje się żaden przepis, który wyłączałby jej stosowanie do broni pozbawionej cech użytkowych. Artykuł 3 cyt. ustawy zawiera wyłączenia i określa wprost przypadki, do których ustawy się nie stosuje, nie wymienia jednak broni palnej pozbawionej cech użytkowych, jako broni do której nie stosuje się przepisów ustawy. Z art. 6a ust. 1 ustawy wynika, że broń palna może zostać pozbawiona w sposób trwały cech użytkowych. Zgodnie z art. 6a ust. 5 ustawy, broń palną pozbawioną cech użytkowych oznakowuje się w sposób określony w tym właśnie przepisie oraz rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie pozbawiania broni palnej cech użytkowych (Dz.U.94.924 ze zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, jednostką uprawnioną do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych broni palnej wszelkiego rodzaju, typu i modelu i nanoszenia na niej stosownych oznaczeń jest Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Głównej Policji. Organ zwrócił uwagę, że okolicznością bezsporną w sprawie jest, iż sporna broń nie posiada takich oznaczeń, a więc w oparciu o cytowane przepisy działanie organu polegające na przechowywaniu broni w depozycie w związku z brakiem pozwolenia na broń jej posiadacza oraz na naliczaniu opłaty za depozyt jest zgodne z prawem. Organ wskazał ponadto, że § 13 w/w rozporządzenia zawiera wytyczne jak należy postępować z bronią pozbawioną cech użytkowych do czasu dokonania pierwszej rejestracji. Do czasu dokonania pierwszej rejestracji broni palnej pozbawionej cech użytkowych i potwierdzenia tego faktu w karcie rejestracyjnej broni należy ją traktować jako broń palną, na którą wydano pozwolenie, co oznacza, że do pozbawienia cech użytkowych broni przekazuje się nie tylko broń palną, na którą wydano pozwolenie na broń. Artykuły 4 i 7 ustawy wprowadzają definicję broni palnej, zaś art. 11 określa przypadki, w których nie jest wymagane pozwolenie na broń. Ponieważ broń palna pozbawiona cech użytkowych jest bronią palną w rozumieniu ustawy o broni i amunicji, to § 13 ww. rozporządzenia niewątpliwie ma zastosowanie do tej broni. W sprawie bezsporne jest, że broń nie posiada wymaganych oznaczeń Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Głównej Policji, potwierdzających, iż pozbawiono ją cech użytkowych w sposób określony w ustawie o broni i amunicji oraz w powoływanym rozporządzeniu zatem jest to broń palna. Organ miał więc prawo naliczyć opłatę za jej deponowanie. Na potwierdzenia swojego stanowiska organ powołał się na wyrok WSA w Warszawie z 4 stycznia 2011 r. II SA/Wa 1085/10. Postanowieniem z 24 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności. Pismem z 16 marca 2021 r. Skarżąca oświadczyła, że podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie i odniosła się do twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę. Do pisma załączyła kopię pisma z 30 września 2020 r. skierowanego do Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej w S. oraz świadectwa pozbawienia cech użytkowych nr [...] z 5 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w aż y ł, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137 j.t.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi poprzez uchylenie decyzji lub postanowienia następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). W pierwszej kolejności, biorąc pod uwagę treść skargi, wyjaśnić należy, że Sąd rozpoznając skargę na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z [...] czerwca 2020 r. wzywającą Skarżącą do uiszczenia opłaty w kwocie [...]zł za przechowywanie broni w depozycie w okresie od 1 kwietnia do 30 czerwca 2020 r., nie dokonuje jednocześnie kontroli zasadności umorzenia wskazanej należności, bowiem to zagadnienie nie jest objęte przedmiotowym postępowaniem. Sprawa w przedmiocie umorzenia opłaty za przechowywanie broni nie jest rozpatrywana na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U.2020.955 j.t.; dalej: "u.b.a.") i nie kończy się czynnością, lecz na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U.2019.869 j.t. ze zm.), a jej zakończenie następuje w drodze decyzji administracyjnej. Tylko w przypadku skargi na decyzję administracyjną w przedmiocie umorzenia opłaty za przechowywanie broni Sąd będzie mógł ocenić zasadność argumentów odnośnie umorzenia przedmiotowej opłaty. Z powyższych względów za chybione uznać należało podniesione w skardze zarzuty naruszenia, jako nie znajdujące zastosowania w rozpoznawanej sprawie, przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1), art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 56 ust. 1 pkt 1)-4) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Nie jest również trafny zarzut skargi naruszenia art. 7 u.b.a. Wbrew stanowisku Skarżącej trafnie organ odziedziczoną przez Skarżącą broń uznał za broń palną wymagającą uzyskania pozwolenia na jej posiadanie. Zauważyć należy, że matka Skarżącej pozwolenie takie posiadała. Już ta okoliczność potwierdza słuszność stanowiska organu. Skoro bowiem Skarżąca odziedziczyła broń na posiadanie, której wymagane było pozwolenie, to oznacza to, że była to broń uznana za palną. Adnotacja na pozwoleniu, iż jest to broń pamiątkowa do celów kolekcjonerskich nie oznacza jeszcze, iż nie jest to broń palna. To z kolei oznacza, że również Skarżąca zobowiązana była do uzyskania pozwolenia na posiadanie odziedziczonej broni. Przy tym pozwolenie takie Skarżąca winna uzyskać w zgodzie z przepisami obowiązującymi w dacie odziedziczenia broni, tj. ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. O okolicznościach tych Skarżąca była szeroko i wielokrotnie informowana przez organ. Jak również wyjaśniano Skarżącej, samo uszkodzenie broni nie jest wystarczające do uznania, iż broń pozbawiona została cech użytkowych. Wskazano, że na gruncie obowiązujących przepisów prawa pozbawienie cech użytkowych broni palnej wymaga oznakowania oraz poświadczenia przez uprawniony podmiot, który wydaje świadectwo pozbawienia broni cech użytkowych na którego podstawie wydaje się dla niej kartę rejestracyjnej broni pozbawionej cech użytkowych. Wprawdzie Skarżąca, z uwagi na brak przepisów wykonawczych, a więc z przyczyn niezależnych od niej, nie mogła świadectwa takiego uzyskać, jednak nie jest to okoliczność powalająca na odstąpienie od ustalenia opłaty za przechowywanie broni, takiej bowiem sytuacji nie przewidziano w ustawie o broni i amunicji, gdzie uregulowano obowiązek poniesienia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji. Okoliczność ta mogłaby być brana pod uwagę w sprawie umorzenia żądanej od Skarżącej opłaty, jednak, jak już na wstępie wyjaśniono, w tym przedmiocie powinno toczyć odrębne postępowanie. Z kolei z treści art. 23 ust. 1 u.b.a. wynika, że przepis ten precyzyjnie określa krąg podmiotów, które mogą być obciążone kosztami związanymi z deponowaniem broni i amunicji, zatem rola organu sprowadza się do ustalenia tych zobowiązanych podmiotów. Przyjdzie przypomnieć, że art. 23 ust. 1 pkt 3) u.b.a. nakłada obowiązek poniesienia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji na osobę deponującą, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej. Skarżąca w dniu 17 czerwca 2016 r. złożyła wniosek o przyjęcie tej broni do depozytu Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Policji, jednocześnie oświadczając, że są jej znane przepisy o opłatach za przechowywanie broni w depozycie. Wniosek ten był sukcesywnie ponawiany przez Skarżącą. Skarżąca miała pełną wiedzę o obowiązkach wynikających z przechowywania broni w depozycie. W świetle art. 23 ust. 1 u.a.b. osoby deponujące, czyli osoby które faktycznie złożyły broń i amunicję do depozytu ponoszą koszty depozytu. Organ nie ma zatem w tym przypadku dowolności tylko jest zobligowany przez przepisy prawa, aby na deponującego nałożyć stosowną opłatę. Obowiązek ponoszenia przedmiotowych opłat wynika wprost z ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Powstanie tego obowiązku jest konsekwencją obowiązku złożenia broni do depozytu. Wyjaśnić dalej należy, że organy państwa ze względów bezpieczeństwa są obowiązane zabezpieczyć i przechowywać złożoną do depozytu broń i amunicję, aby nie pozostawała w rękach osób nieuprawnionych do jej posiadania. W związku z tym pomiędzy organem przyjmującym broń do depozytu a osobą deponującą nawiązuje się stosunek administracyjnoprawny, którego treść (uprawnienia i obowiązki) jest ściśle regulowana przepisami prawa. Stawkę opłaty za przechowywanie broni w depozycie określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U. Nr 152, poz. 1609). Obliczenie tej opłaty przez organ jest więc czynnością dotyczącą obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Rola organu w ustaleniu wysokości takiej opłaty sprowadza się do ustalenia liczby dni, przez które broń była przechowywana w depozycie i pomnożeniu jej przez stawkę dzienną opłaty. Organ dokonuje więc czynności czysto technicznej (rachunkowej), która jednak powoduje ustalenie zakresu obowiązku poniesienia kosztów przechowywania broni w depozycie przez podmioty wskazane w art. 23 ust. 1 pkt 2-4 u.a.b. Dlatego też Sąd nie może polemizować z ustaloną wysokością opłaty, ani tym bardziej kwestionować jej nałożenia skoro wynika to wprost z przepisów prawa, a same wyliczenia rachunkowe są prawidłowe a złożenie ww. broni do depozytu nastąpiło na wniosek samej Skarżącej, która jednocześnie oświadczyła, że są jej znane przepisy o opłatach za przechowywanie broni w depozycie. Sąd zauważa również, że sporna opłata dotyczy okresu od 1 kwietnia do 30 czerwca 2020 r., zaś przedłożone przez Skarżącą, jako załącznik do pisma złożonego w toku postępowania sądowoadministracyjnego z dnia 16 marca 2021 r., ww. świadectwo nr [...] wydane zostało dopiero dnia 5 marca 2021 r. Jak już powyżej wskazano powoływany przez Skarżącą brak możliwości wcześniejszego uzyskania ww. świadectwa (z uwagi na brak przepisów wykonawczych) z przyczyn niezależnych od Skarżącej, nie jest okolicznością powalającą na odstąpienie od ustalenia opłaty za przechowywanie broni - takiej bowiem sytuacji nie przewidziano w ustawie o broni i amunicji, gdzie uregulowano obowiązek poniesienia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji. Okoliczność ta - co należy raz jeszcze powtórzyć i podkreślić - mogłaby być brana pod uwagę w sprawie umorzenia żądanej od Skarżącej opłaty, jednak, jak już na wstępie wyjaśniono, w tym przedmiocie powinno toczyć odrębne postępowanie. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W tym zakresie Sąd wskazuje, że zgodnie z at. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (zasada prawdy obiektywnej). Zgodnie zaś z art. 77 § 1 K.p.a. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy zaś jak stanowi art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie Sądu, jak powyżej wskazano, organ nie naruszył ww. przepisów, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy był kompletny przy jego zaś ocenie organ nie naruszył zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Sąd wskazuje ponadto, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 r., II SA/Sz 457/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Skarżącej na czynność Komendanta Policji z [...] marca 2019 r., znak: [...], wzywającą Skarżącą do uiszczenia opłaty za przechowywanie ww. broni w depozycie za okres wcześniejszy. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotowa sprawę w całości podziela oceny prawne zawarte w ww. wyroku i przyjmuje za własne, stąd odniesienie do jego treści. Sąd wskazuje również, że przed rozpoznaniem niniejszej sprawy przeprowadził dowód z akt administracyjnych załączonych do akt sprawy II SA/Sz 457/20. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.