II SA/Sz 653/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2021 r. sprawy ze skargi I. H. na decyzję S. U. do S. K. i O. R. w W. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...], Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] grudnia 2019 r. nr [...], odmawiającą I. A. H. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020.256 j.t. ze zm.; dalej: "K.p.a.") oraz art. 5 w zw. z art. 2 oraz art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz.U.2020.319; dalej: "ustawa o działaczach opozycji"). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ I instancji wymienioną decyzją z [...] grudnia 2019 r. odmówił Stronie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Ponownie rozpatrując sprawę, Organ również uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Według Organu materiał dowodowy znajdujący się aktach sprawy nie potwierdza antykomunistycznej działalności Strony określonej przepisami ustawy o działaczach opozycji. Strona wskazała we wniosku, że została z nią rozwiązania umowa o pracę oraz pozbawiono ją możliwości wykonywania zawodu. W uzasadnieniu wniosku - opisie działalności opozycyjnej i życiorysie Strona podała m. in., że: 18 grudnia 1970 r. brała czynny udział w strajku załogi Cukrowni P. G. jako odpowiedzi na zamordowanie robotników udających się do pracy. Następnego dnia w związku ze swym wystąpieniem Strona została zwolniona z pracy. Nadto w okresie swojej działalności związkowej Strona występowała przeciwko działalności PZPR w zakładzie pracy oraz politycznym wpływom jej członków na gospodarkę przedsiębiorstwa. W odwecie, po wprowadzeniu stanu wojennego, Strona miała zostać zwolniona z pracy. Ponadto w okresie stanu wojennego i "przejściowym" Strona brała czynny udział w protestach przeciw władzy stanu wojennego w K. organizowanych przez opozycję solidarnościową. Wiosną 1989 r. Strona założyła NSZZ Solidarność w PRBIK K.. Organ zwrócił się do Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej o wszelkie dowody potwierdzające działalność antykomunistyczną Strony lub represje. W piśmie z 17 lipca 2019 r. IPN podał, że w swych zasobach nie posiada ani informacji, ani dokumentów potwierdzających działalność antykomunistyczną Strony lub podleganie przezeń represjom. Archiwum posiada jedynie akta paszportowe jak też akta i legitymację członka Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej. O dokumenty te Organ zwrócił się do Archiwum IPN i otrzymał je. Organ stwierdził, że Strona nie przedstawiła dowodów ani na prowadzenie działalności antykomunistycznej, ani na doznane represje. W szczególności, mimo wezwania przez organ pismem z 21 czerwca 2019 r. i z 7 sierpnia 2019 r. Strona nie wykazała, że zwolnienie z pracy było skutkiem jakiegokolwiek jej wystąpienia wolnościowego. Strona nie przedstawiła też żadnych dowodów na działalność antykomunistyczną. Tym samym brak jest przekonywujących dowodów, iż Strona przez okres co najmniej 12 miesięcy prowadziła w sposób zorganizowany (w ramach zorganizowanych struktur lub we współpracy z nimi), oraz spełniającą przesłankę rygoru podlegania odpowiedzialności karnej w ówcześnie obowiązującym porządku prawnym, działalność na rzecz niepodległego bytu państwowego lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Ponadto Organ dokonał sprawdzenia w internetowej bazie danych projektu: "Encyklopedia Solidarności" prowadzonego przez IPN, który nie zawiera biogramu ani innych informacji na temat Strony. Jak wskazał Organ jest to najobfitsze źródło wiedzy o polskiej opozycji antykomunistycznej lat 1976-1989 prezentujące ok. 4800 biogramów osób, które prowadziły walkę z systemem komunistycznym. W ocenie Organu zgromadzone materiały nie dowodzą również doznania przez Stronę represji w rozumieniu ustawy o działaczach opozycji. Strona nie przedstawiła żadnego dowodu na zwolnienie z pracy w grudniu 1970 r., tak jak i nie ma w sprawie dowodu na represyjny charakter zwolnienia Strony w roku 1982 r. Z przedłożonych przez Stronę oświadczeń oraz dokumentów nie wynika, aby została ona pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu lub została zwolniona z pracy z powodu czynnego udziału w wystąpieniu wolnościowym. Jedynym materiałem dowodowym przedstawionym przez Stronę jest wypowiedzenie umowy o pracę. Pismem z 9 marca 2020 r. organ powiadomił Stronę o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie. Jednocześnie poinformował o prawie czynnego udziału w postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie do 8 kwietnia 2020 r. Pouczył również Stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Ponadto organ w myśl art. 79a § 1 K.p.a. poinformował Stronę, że Strona nie udowodniła dwunastomiesięcznej działalności w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalności na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce lub represji z powodów politycznych. Niewykazanie tych przesłanek miało skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem Strony. Organ wyjaśnił Stronie, że może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania wymienionych przesłanek, w terminie do 8 kwietnia 2020 r. po upływie tego terminu, w ciągu 14 dni miała zostać wydana decyzja na podstawie stanu faktycznego ustalonego w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. W ww. decyzji z [...] czerwca 2020 r. Szef Urzędu podtrzymał stanowisko, że brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku Strony o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Strona zaskarżyła decyzję Szefa Urzędu skargą wniesioną do tutejszego Sądu. W treści skargi Strona wskazał, że 13 marca 2020 r. otrzymała pismo wzywające do przedstawienia dodatkowych dowodów w sprawie. Na początku kwietnia zadzwoniła do właściwego urzędu, aby przekazać, że z powodu pandemii COVID-19 nie jest w stanie dostarczyć zeznań świadków. Strona została poinformowana telefonicznie, iż procedowanie w sprawie wniesionego przez nią odwołania jest zawieszone i że zostanie powiadomiona ponownie o terminie złożenia dodatkowych dowodów. Pomimo tych zapewnień na początku czerwca otrzymała decyzję utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję Szefa Urzędu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137 j.t.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.1842; dalej: "ustawa o przeciwdziałaniu COVID"). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Niniejsza sprawa, o czym poinformowano strony, została przekazana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 26 lutego 2021 r. w oparciu o zarządzenie Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 26 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obszarem, na którym wystąpił stan epidemii. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia braku przyznania Skarżącemu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 319 ze zm.), zgodnie z którym status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po stwierdzeniu przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, że osoba ubiegająca się o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych spełnia warunki, o których mowa w art. 4. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o działaczach opozycji działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Do okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia 31 sierpnia 1980 r. do dnia 12 grudnia 1981 r. (ust. 2). Zgodnie z art. 3 powyższej ustawy osobą represjonowaną z powodów politycznych jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r.: 1) przebywała w: a) więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, b) ośrodku odosobnienia na podstawie art. 42 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz.U. poz. 154, z 1982 r. poz. 18, z 1989 r. poz. 178 oraz z 2011 r. poz. 342) za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 2) przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 3) brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym: a) na skutek działania, w tym niejawnego, wojska, milicji lub organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz.U. z 2019 r. poz. 1882), zwanych dalej "organami bezpieczeństwa państwa", poniosła śmierć, doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni, b) była inwigilowana przez organy bezpieczeństwa państwa i podjęto wobec niej bezprawne działanie polegające na popełnieniu na jej szkodę przestępstwa lub wykroczenia, c) była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu, d) została z nią rozwiązana umowa o pracę, e) została relegowana z uczelni wyższej lub innej szkoły, f) była objęta zakazem publikacji przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, wojewódzki lub miejski urząd kontroli prasy, publikacji i widowisk albo Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk lub okręgowy urząd kontroli publikacji i widowisk przez okres dłuższy niż jeden rok; 4) była poszukiwana listem gończym, oskarżona lub skazana za popełnienie przestępstwa lub wielokrotnie skazywana za popełnienie wykroczenia, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza się na wniosek działacza opozycji antykomunistycznej, osoby represjonowanej z powodów politycznych, wdowy lub wdowca po działaczu opozycji antykomunistycznej lub osobie represjonowanej z powodów politycznych lub innego członka rodziny zmarłego działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych (art. 5 ust. 2). Do wniosku dołącza się: 1) dowody potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 2 lub art. 3, oraz 2) decyzję administracyjną Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w sprawie spełniania warunków, o których mowa w art. 4, albo dokument potwierdzający nadanie Krzyża Wolności i Solidarności (art. 5 ust. 3). Do wniosku złożonego przez działacza opozycji antykomunistycznej lub osobę represjonowaną z powodów politycznych, dołącza się również aktualną fotografię wnioskodawcy (art. 5 ust. 3a). W odniesieniu do podnoszonej w skardze okoliczności przeprowadzenia telefonicznej rozmowy na temat sposobu prowadzenia postępowania w sprawie, Sąd stwierdza, że nie może one wpłynąć na ocenę legalności spornej decyzji organu. W aktach sprawy nie ma żadnej adnotacji potwierdzającej przeprowadzenie takiej rozmowy, jak również nie sposób wiązać z nią jakichkolwiek skutków prawnych. Jednocześnie wypada w tym miejscu zwrócić uwagę, że stosownie do art. 14 § 1 K.p.a. sprawy należy załatwiać w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2019 r. poz. 700, 730, 848, 1590 i 2294), doręczanego środkami komunikacji elektronicznej. Zgodnie z art. 14 § 2 K.p.a. sprawy mogą być załatwiane ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. z 2019 r. poz. 123 i 730) lub za pomocą innych środków łączności, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawny nie stoi temu na przeszkodzie. Treść oraz istotne motywy takiego załatwienia powinny być utrwalone w aktach w formie protokołu lub podpisanej przez stronę adnotacji. W przypadkach wymienionych w art. 14 § 2 decyzja może być stronom ogłoszona ustnie (art. 109 § 2 K.p.a.). Sąd dostrzega, że ustawą z dnia 31 marca 2020 r. (Dz.U.2020.568), która weszła w życie 31 marca 2020 r. do ustawy o przeciwdziałaniu COVID dodano art. 15 zzs, zgodnie z którym w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych m.in. w postępowaniach administracyjnych oraz innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustaw nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Terminy rozpoczęły swój bieg ponownie dopiero 24 maja 2020 r. w związku z wejściem w życie 16 maja 2020 r. ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS CoV-2 (Dz. U. z 15 maja 2020 r. poz. 875), która uchyliła obowiązujący wcześniej art. 15 zzs. Stosownie do art. 68 ustawy zmieniającej terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Zawiadomienie organu z 9 marca 2020 r. wydane w trybie art. 10 § 1 i art. 79a K.p.a. doręczone zostało – jak przyznał Skarżący w treści skargi - 13 marca 2020 r. Jak wyżej opisano, organ wyjaśnił Skarżącemu, że może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania wymienionych przesłanek, w terminie do 8 kwietnia 2020 r. Po upływie tego terminu, w ciągu 14 dni miała zostać wydana decyzja na podstawie stanu faktycznego ustalonego w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Jakkolwiek nie liczyć biegu terminów procesowych w omawianej sprawie, należy przede wszystkim podkreślić, że sąd, aby uchylić decyzję organu z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, musi stwierdzić, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Sąd podkreśla, że jak wynika z akt sprawy w rozpoznawanej sprawie pismami z 21 czerwca i 7 sierpnia 2019 r. Skarżący został wezwany do przedstawienia dowodów (dokumentów lub oświadczeń świadków) na opisaną we wniosku działalność oraz związek rozwiązania umowy o pracę z wystąpieniem mającym na celu odzyskanie przez Polskę suwerenności i niepodległości lub respektowania politycznych prawa człowieka – pod rygorem wydania decyzji w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Zawiadomieniem z 7 października 2019 r. wydanym w trybie art. 10 § 1 i art. 79a § 1 K.p.a. poinformowano Skarżącego m.in., że nie zostały przez niego spełnione lub wykazane przesłanki represyjnego charakteru rozwiązania umowy o pracę i pozbawienia możliwości wykonywania zawodu. Niewykazanie tych przesłanek miało skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Organ wyjaśnił Stronie, że winna przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania wymienionych przesłanek, w terminie do 6 listopada 2019 r. Pismem z 6 lutego 2020 r., wydanym już na etapie postępowania odwoławczego, organ ponownie zwrócił się do Skarżącego o przesłanie wszelkich dowodów mogących potwierdzić podnoszone przez niego okoliczności mające wpływ na potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z przyczyn politycznych, o których mowa w ustawie o działaczach opozycji, w tym przedłożenie dokumentacji pracowniczej mogącej potwierdzić, że zwolnienie z pracy nastąpiło z przyczyn politycznych. Organ wskazał również, że dowodami mogły być również oświadczenia świadków. Poproszono także Skarżącego o przedłożenie dowodów potwierdzających udział Skarżącego w wystąpieniu wolnościowym i wyznaczono w tym celu Skarżącemu termin do 7 marca 2020 r. Następnie wystosowano do Skarżącego opisane wyżej pismo z 9 marca 2020 r. Przez cały zatem okres postępowania w sprawie Skarżący był wielokrotnie informowany, że nie udowodnił dwunastomiesięcznej działalności w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalności na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce lub represji z powodów politycznych. Skarżący był również wielokrotnie informowany o możliwości przedłożenia dodatkowych dowodów celem wykazania wymienionych przesłanek. Nigdy tego uczynił. Sąd wskazuje, że znajdujące się w dyspozycji organu dowody dołączone przez Skarżącego do wniosku w rozpoznawanej sprawie sprowadzają się do kopii rozwiązania umowy o pracę z 28 lutego 1982 r. za uprzednim wypowiedzeniem oraz decyzji Prezesa IPN z 14 lipca 2017 r. potwierdzającej, że Skarżący nie jest osobą, o której mowa w art. 4 ustawy o działaczach opozycji. Ponadto Skarżący załączył swój życiorys i swoje oświadczenie zawierające opis działalności opozycyjnej. W ocenie organu, którą Sąd podziela, tak skąpy materiał dowodowy nie mógł być podstawą uwzględnienia wniosku Skarżącego w świetle zapisów ustawy o działaczach opozycji. Organ zatem, oprócz pism kierowanych do Skarżącego, we własnym zakresie pozyskał dokumentację dotyczącą Skarżącego z Archiwum IPN, do czego zresztą uprawniał go art. 5 ust. 5 ustawy o działaczach opozycji. Dokumentacja ta również nie potwierdziła działalności antykomunistycznej Skarżącego lub podlegania przezeń represjom. Co więcej, Archiwum posiadało jedynie akta paszportowe jak też akta członka ORMO Skarżącego, w tym wniosek Skarżącego o przyjęcie do ORMO z 15 marca 1978 r., kartę ewidencyjną członka ORMO i stosowne przyrzeczenie Skarżącego jako członka ORMO, które udostępniło organowi i których kopie znajdują się w aktach sprawy (k. 26-28 akt administracyjnych, pismo IPN k. 18 akt administracyjnych). W odwołaniu z 24 stycznia 2020 r. znajdują się emocjonalne uwagi Skarżącego dotyczące "walki" z urzędem "na kanwie kłamstw i pomówień", liczenia na "cień przyzwoitości" ze strony organu, wyparcie się złożenia deklaracji o przystąpieniu do ORMO, retoryczne pytanie: "czy mam udowadniać, że jestem tym kim jestem?" Wszystko to wciąż nie poparte dostarczeniem jakiegokolwiek materiału dowodowego poza własnymi oświadczeniami, czy choćby wskazaniem na istnienie tego typu materiału. W skardze natomiast znajduje się jedynie ogólne stwierdzenie, że z powodu pandemii Skarżący nie był w stanie dostarczyć zeznań bliżej nieokreślonych świadków. W ocenie Sądu nie można zatem zarzucić organowi, że naruszył w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy art. 10 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że organ nie powiadomił Skarżącego o zawieszeniu i ponownym biegu terminów procesowych w związku z ogłoszeniem w Polsce stanu zagrożenia epidemicznego a następnie stanu epidemii. Nie sposób również, w ocenie Sądu, dopatrzyć się naruszeń w zakresie zebrania i rozpatrzenia przez organ materiału dowodowego koniecznego do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Organ ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczności uzasadniające potwierdzenie Skarżącemu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych zostały udowodnione. Organ opierał się przy tym zarówno na dowodach dostarczonych przez Skarżącego, jak również pozyskany we własnym zakresie z Instytutu Pamięci Narodowej i wyprowadził z nich wnioski, które w sposób racjonalny uzasadnił w wydanej decyzji. W ocenie Sądu wnioski te nie naruszają ani zasad logiki, ani doświadczenia życiowego. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że organ administracji zgromadził kompletny materiał dowodowy pozwalający na rozpoznanie wniosku. Sąd uznał również, że zasadnie przyjął organ, na podstawie prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego, że brak jest dostatecznych podstaw aby potwierdzić, że Skarżący posiada status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, w rozumieniu cytowanych wyżej przepisów ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. Materiał dowodowy nie dawał podstaw do stwierdzenia, aby Skarżący którykolwiek z warunków określonych w art. 2 lub art. 3 ww. ustawy spełnił. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza zatem ani przepisów postępowania administracyjnego, ani przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.