II SA/Sz 623/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A. L. i H. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 17 czerwca 2025 r. nr SKO/WJ/420/1162/2025 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.

Wnioskiem z 10 lutego 2025 r., złożonym 11 lutego 2025 r., A. W. i Z. W. - obecnie A. L. i H. L. (dalej: "skarżący", "wnioskodawcy"), wystąpili do Burmistrza B. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z 28 czerwca 2016 r., o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie strzelnicy sportowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu w P. - obr. P. gm. B., działka o nr ewid. [...]. Wniosek obejmował również decyzji zmieniającą ww. decyzję nr [...], z 24 października 2016 r. W uzasadnieniu wniosku składający wniosek wskazali, że prowadzą gospodarstwo rolne w P. nr [...] na działkach [...], [...], [...] i [...] oraz że o wyżej wskazanych decyzjach dowiedzieli się 27 stycznia 2025 r. Za podstawę wznowienia postępowania wnioskodawcy wskazali przepisy art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 4, pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej jako "k.p.a.". W ocenie wnioskodawców postępowanie w sprawie warunków zabudowy dla działki nr [...] powinno również zostać wznowione z urzędu, bowiem decyzja nie została uzgodniona z właściwym organem zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71). W dalszej części uzasadnienia wnioskodawcy podkreślili, że w ich ocenie obszar analizowany został nieprawidłowo wyznaczony, zatem nie zostały spełnione warunki, o których mowa w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo do wniosku załączyli opinię biegłego z zakresu balistyki z 19 maja 2024 r. na dowód wykazania niebezpieczeństw dla gruntów sąsiednich wynikających z usytuowania i użytkowania inwestycji. Postanowieniem z 24 marca 2025 r., nr RGPI.VII.6730.18.2016.MA, wydanym na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 124 § 1, art. 147, art. 148 i art. 150 § 1 k.p.a. Burmistrz B. odmówił wznowienia postępowania wskazując, że w jego ocenie wnioskodawcy nie zachowali terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Organ I instancji wyjaśnił, że analiza okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego, przy uwzględnieniu zasad logiki i doświadczenia życiowego, nie pozwala na uznanie za słuszne stanowiska wnioskodawców, jakoby o wydanych decyzjach dowiedzieli się dopiero 27 stycznia 2025 r. Pośrednio, według tego organu, fakt ten wynika z niedoniesienia się wnioskodawców do wezwania organu z 27 lutego 2025 r. w zakresie terminu dowiedzenia się o wydanej w sprawie decyzji. Skoro bowiem informacja o decyzjach pojawiła się w sporządzonej opinii z 19 maja 2024 r., a dodatkowo z informacji tych wynika jaki organ wydał decyzje, kiedy to nastąpiło oraz co było ich przedmiotem, to orzekający organ przyjął, że wnioskodawcy posiadali wiedzę o wydanych decyzjach co najmniej w dniu zlecenia sporządzenia opinii bądź w dniu jej otrzymania (każde z tych zdarzeń nastąpiło wcześniej, niż miesiąc przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania). Ocenę tę, zdaniem organu I instancji wzmacnia fakt, że wnioskodawcy składając wniosek o wydanie kopii decyzji 14 stycznia 2025 r. doskonale znali przedmiot decyzji, numer i datę wydania. Wnioskodawcy złożyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na opisane wyżej postanowienie zarzucając orzekającemu organowi naruszenie przepisu art. 150 § 2 k.p.a. oraz art. 150 § 1 k.p.a., polegające na błędnym uznaniu się za organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania oraz nieprzekazanie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Żalący się uważają, że podane podstawy wznowienia postępowania są związane z działalnością organu I instancji i ma tu zastosowanie przepis art. 150 § 2 k.p.a. Odwołujący zarzucają również naruszenie art. 149 k.p.a. w związku z art. 124 § 2 k.p.a., art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12 k.p.a., art. 148 § 1 k.p.a., art. 148 § 2 w związku z art. 124 § 2 k.p.a., art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12 k.p.a. Wnioskodawcy w zażaleniu podali, że o okolicznościach będących podstawą do wznowienia postępowania dowiedzieli się poznając treść załączników do decyzji o warunkach zabudowy oraz wiedzę o przepisach prawa z którymi są one niezgodne. I dalej wskazali, że podstawami do wznowienia są przede wszystkim te z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., a pozostałe zarzuty są cyt. "poboczne z uwagi na przedawnienie wznowienia w tym zakresie". Dlatego żalący się uważają, że organ powinien z urzędu wszcząć postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowań zakończonych monitowanymi decyzjami a nie w sposób stronniczy badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ odmówił wznowienia postępowania badając termin wyłącznie dla tej jednej przesłanki. Postanowieniem z 17 czerwca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nr SKO/WJ/420/1162/2025, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 150 § 1 i § 2 oraz art. 149 § 2 k.p.a., a następnie wyjaśnił, wzmacniając stanowisko poglądami prawnymi orzecznictwa sądowego, że okoliczności wskazywane we wniosku na poparcie konieczności wyznaczenia przez organ II instancji innego organ właściwego do przeprowadzenia postępowania w sprawach w nim wymienionych, w jego ocenie nie dają podstaw do dewolucji kompetencji. Dalej organ odwoławczy powołał przepisy art. 147 k.p.a. i art. 149 § 1 i § 2 k.p.a. i wskazał, że w fazie wstępnej postępowania, która ma charakter formalny, organ bada kwestie dopuszczalności wznowienia postępowania w kontekście podmiotowym (tj. podanie pochodzi od strony), przedmiotowym (tj. czy dotyczy sprawy zakończonej ostateczną decyzją), a nadto ustala, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w ustawowym terminie i czy żądanie odnosi się do ustawowych przesłanek. Organ II instancji wyjaśnił, że przepis art. 148 § 1 k.p.a. przesądza w jakim terminie wnosi się podanie o wznowienie oraz że to na stronie spoczywa ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w tym przepisie. Strona musi więc udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu wskazanego w tym przepisie. Nie zwalnia to jednak organu od obowiązku dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Wszczęcie bowiem postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi w zasadę ogólnej trwałości decyzji administracyjnych i stanowi podstawę stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Dlatego też organ administracji obowiązany jest w pierwszej kolejności badać z urzędu zachowanie terminu określonego przepisami prawa. Z tego też powodu zarzut wnioskodawców co do braku celowości weryfikacji przez organ I instancji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowań, według organu II instancji, jest niezasadny. Następnie Kolegium badając termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. odwołało się do piśmiennictwa wskazując, że przez "dowiedzenie się" o decyzji należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzje wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo odwołał się do informacji zawartych w przedstawionej przez wnioskodawców opinii mgr inż. P. M. z przeprowadzonych badań z zakresu, broni i balistyki do sprawy dotyczącej bezpieczeństwa użytkowania nowo powstającej strzelnicy sportowej na działce nr ewid. [...] obręb P., gmina B.. W treści wskazanej opinii autor opracowania powołał wskazane dwie decyzje Burmistrza B., nr [...] z 28 czerwca 2016 r. oraz nr 38-01/16 z 24 października 2016 r., podając również indywidualne sygnatury przeprowadzonych postępowań. Dalej opiniujący potwierdził, że informację o tych decyzjach otrzymał od zlecających wykonanie opinii, wnioskodawców, co potwierdza że informację o tych decyzjach oraz że dotyczą one strzelnicy sportowej lokalizowanej na działce nr [...], wnioskodawcy posiadali już przed 19 maja 2024 r. (data sporządzenia opinii). Zatem, według organu II instancji, wniosek o wznowienie postępowania złożony w lutym 2025 r., oparty na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest oczywiście spóźniony i nie mógł skutkować wznowieniem postępowania. Przechodząc do kwestii dopuszczalności wznowienia postępowania w kontekście podmiotowym (tj. czy podanie pochodzi od strony), Kolegium wskazało, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują szczególnych zasad ustalania kręgu stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zastosowanie ma w tym wypadku art. 28 k.p.a. według którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ ten wskazał też na ugruntowany pogląd orzecznictwa sądowego, że w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stronami postępowania oprócz inwestora (wnioskodawcy) oraz podmiotów posiadających tytuł prawny do nieruchomości przewidzianej do zainwestowania są również właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich, o ile leżą w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Organ odwoławczy ustalił, że wnioskodawcy nie uczestniczyli w postępowaniach zakończonych decyzjami ostatecznymi Burmistrza B. nr 38/16 z 28 czerwca 2016 r. oraz nr 38-01/16 z 24 października 2016 r. We wniosku o wznowienie postępowania istnienie własnego interesu prawnego opierają na prawie własności działek nr [...], [...], [...] i [...]. Kolegium potwierdziło, że wnioskodawcy figurują w ewidencji gruntów jako współwłaściciele wskazanych nieruchomości. Nieruchomości te nie graniczą z terenem inwestycji. Pomiędzy działką [...] a działkami wnioskodawców przebiegają tereny zalesione (teren Lasów Państwowych), zabudowania na działce nr [...] oddalone są około 428 m od granicy terenu inwestycji. W ocenie Kolegium decyzja organu I instancji nr [...], z dnia 28 czerwca 2016 r., w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla budowy strzelnicy sportowej, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] obręb ewidencyjny P. oraz decyzja ją zmieniająca - nie wpływają na prawa i obowiązki wnioskodawców. Składający wniosek swój interes prawny do bycia stroną wskazanych postępowań wyprowadzają z bliskiego sąsiedztwa ich nieruchomości z terenem inwestycji, na którym ma powstać/powstaje strzelnica sportowa. Podają zatem, że dla nich oraz posiadanego gospodarstwa istnieje realne zagrożenie związane z użytkowaniem wskazanej strzelnicy (użycie amunicji i potencjalne możliwe rykoszety pocisków wystrzelonych). Organ odwoławczy ustalił, że z decyzji nr 38/16 o warunkach zabudowy wynika, że projektowana jest strzelnica sportowa typu "C", według parametrów określonych w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 października 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać strzelnice garnizonowe oraz ich usytuowanie - pkt 1 decyzji. W wyniku zmiany decyzji (decyzją nr 38-01/16) treść pkt 1 ustaleń otrzymał brzmienie: budowla strzelnicy sportowej długości do 125 m i szerokości do 50 m z wałami i kulochwytami zapewniającymi bezpieczeństwo użytkowania. Zdaniem orzekającego organu, dla oceny czy podanie o wznowienie postępowania pochodzi od strony, należy uwzględnić treść decyzji pierwotnej, bez jej zmiany. Bowiem zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. następuje zawsze z udziałem tych samych stron jak w postępowaniu zakończonym decyzją zmienianą. Zgodnie ze wskazanym w decyzji nr [...] rozporządzeniem, strzelnica garnizonowa typu "C" jest strzelnicą o stałej linii otwarcia ognia (jedna trwale oznaczona linia otwarcia ognia o dopuszczalnej więcej niż jednej linii celów), projektowaną do strzelań na odległość do 100 m z postaw strzeleckich "leżąc", "klęcząc" oraz "stojąc" do celów stałych oraz ukazujących się, o liczbie stanowisk strzeleckich do 12 (§ 4 ust. 1). Zgodnie z tym rozporządzeniem, według orzekającego organu, strefa powstawania rykoszetów pocisków wystrzelonych prawidłowo z linii otwarcia ognia na strzelnicy 100 m to promień o długości od 55-60 m do 80-90 m (załącznik nr 8 do rozporządzenia). Zakreślony obszar o promieniu 90 m od zewnętrznej wschodniej granicy działki nr [...] nie sięga którejkolwiek z działek wnioskodawców. Nie można więc uznać, że nieruchomość wnioskodawców znajduje się w obszarze potencjalnego oddziaływania inwestycji i z tej przyczyny domagać się statusu strony w postępowaniu. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawartej w piśmie z 18 lipca 2025 r. oraz w jej uzupełnieniu w piśmie z 12 października 2-25 r. skarżący zarzucili naruszenie: 1. art. 147 k.p.a. poprzez niewznowienie przez organ postępowania z urzędu, pomimo wiedzy o rażących naruszeniach prawa od co najmniej miesiąca lutego 2025 r.; pomimo świadomości o zbliżającym się terminie przedawnienia wznowienia postępowania oraz świadomości rażących naruszeń prawa, w tym prowadzenia robót budowlanych w otulinie parku krajobrazowego z naruszeniem przepisów prawa (brak decyzji środowiskowej, zakazana lokalizacja) w rozumieniu art. 188 k.k. - organy obu instancji nie podjęły z urzędu jakichkolwiek czynności w sprawie; 2. art. 149 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a., art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12 k.p.a. poprzez: brak opisu i analizy podstaw wniosku o wznowienie oraz merytorycznego ustalenia, czy mieszczą się w ustawowych przesłankach wznowienia z art. 145 k.p.a. - sprawa toczy się już pół roku, a organy obu instancji nie ustaliły przedmiotu i wagi zarzutów naruszenia prawa, brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie pięciu podstaw prawnych i związanych z nimi podstaw faktycznych wznowienia; 3. art. 148 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez bezcelowe badanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; 4. wadliwą odmowę przyznania skarżącym statusu strony z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 4 października 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać strzelnice garnizonowe oraz ich usytuowanie. 5. wadliwą odmowę przyznania skarżącym statusu strony z naruszeniem art. 28 k.p.a. w związku z art. 5 k.c., 23 k.c., 24 k.c., 140 k.c. i 144 k.c.; 6. art. 5, art. 72 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 3 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka poprzez ich niezastosowanie w sprawie, podczas gdy decyzja dopuszczająca budowę strzelnicy w sąsiedztwie domów jednorodzinnych z przebywającymi tam dziećmi narusza te normy, a wydanie decyzji bez pełnej analizy skutków przyrodniczych narusza obowiązek ochrony środowiska. Mając za podstawę powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, stwierdzenie bezczynności organów obu instancji w zakresie wszczęcia z urzędu postępowań w przedmiocie wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. nr 38/16 z 28.06.2016 r., wydanie organowi zaleceń co do wykładni prawa w zakresie wskazanym we wniosku o wznowienie postępowania - z uwagi na zbliżający się termin przedawnienia oraz brak jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie od miesiąca lutego 2025. W uzasadnieniu skargi zarzuty zostały uszczegółowione. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i wnosząc o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Postanowieniem wydanym 3 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia, dokonana według kryterium zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 - j.t.), wykazała, że zaskarżone postanowienie organu odwoławczego, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu nakazującym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym organ ten utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją z 28 czerwca 2016 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie strzelnicy sportowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu w P. – obr. P. , gm. B., działka o nr ewid. [...], oraz decyzji ją zmieniającej nr 38-01/16 z 24 października 2016 r. Przyczyną odmowy wznowienia postępowania było przyjęcie przez organy obu instancji, że skarżący uchybili terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wskazać zatem należy, że – stosownie do art. 145 § 1 k.p.a. – w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2. decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3. decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6. decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7. zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8. decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Na podstawie art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, o czym stanowi § 2 art. 148 przywołanej ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. II OSK 1661/17, LEX 2481414 i powołane tam orzecznictwo), że zawarty w art. 148 § 2 k.p.a. zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, iż strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu umożliwiającym sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Identyfikacja decyzji oznacza zaś uzyskanie informacji o organie, który ją wydał, oraz o sposobie rozstrzygnięcia sprawy, przy czym nie jest konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Na gruncie badanej sprawy organy przyjęły, że znajdujące się w złożonej do wniosku przez skarżących opinii balistycznej z dnia 19 maja 2024 r. informacje wskazują na to, iż skarżący wiedzę o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej działki powzięli znacznie wcześniej, aniżeli wskazują we wniosku o wznowienie postępowania. Lektura tego pisma wskazuje, że skarżący posiadali wiedzę o istnieniu decyzji o warunkach zabudowy dla działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. Jej treść oraz wyjaśnienia autora opinii z lutego 2025 r. wskazują, że informacja o wydaniu decyzji pochodziła od jednego ze zleceniodawców. W ocenie Sądu argumentacja organów w tym zakresie zasługuje na aprobatę. Jak już wyżej wskazano, wiedza strony domagającej się wznowienia postępowania z tego powodu, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, na temat tego, iż decyzja została wydana, powinna obejmować co najmniej informację o tym, jaki organ wydał decyzję, co stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia oraz jaki był jego zasadniczy wynik. Nie jest natomiast konieczne, aby strona znała datę wydania decyzji, jej numer czy szczegóły uzasadnienia. Nie sposób, w ocenie Sądu, nie uznać – w oparciu o przywołany dokument – że skarżący już co najmniej w maju 2024 r. dysponowali wiedzą, iż dla działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Tym samym organy prawidłowo przyjęły, że skarżący uchybili terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, albowiem nie mogli skutecznie opierać swojego stanowiska wyłącznie na fakcie, iż w dniu 27 stycznia 2025 r. odebrali przesyłkę poleconą zawierającą decyzję o warunkach zabudowy wraz z załącznikami graficznymi oraz decyzję ją zmieniającą. Przy tym nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi dotyczące bezczynności organu przy procedowaniu wniosku o prowadzenie postępowania z urzędu oraz w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, albowiem to treść wniosku skarżących o wznowienie postępowania oraz – w konsekwencji – wydane w tej sprawie rozstrzygnięcia determinowały ramy kontrolowanej sprawy. Ponadto warto wskazać, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd prawny, iż nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego nie mają względem siebie charakteru konkurencyjnego (por. np. wyroki NSA z dnia 18 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2064/15, oraz z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2736/15). Podsumowując, w ocenie Sądu uznać należy, że orzekające organy w sposób prawidłowy zweryfikowały i oceniły zawarte we wniosku o wznowienie postępowania oraz zgromadzone w ramach jego formalnej oceny informacje, przyjmując, iż termin do złożenia wniosku nie został przez skarżących zachowany. Dlatego też Sąd, nie dostrzegając innych uchybień, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.