II SA/Sz 621/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 września 2016 r. sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę.

1. W dniu 8 kwietnia 2013 r. funkcjonariusze Referatu Dozoru Urzędu Celnego w S. przeprowadzili w lokalu o nazwie "F." M. S. L.-G., zlokalizowanym w miejscowości P. przy ul. S. [...], kontrolę przestrzegania przepisów dotyczących urządzania gier hazardowych poza ośrodkami gier. Działalność gospodarczą w ww. lokalu prowadziła pani M. S. L.-G. Ustalenia poczynione w toku ww. kontroli zawarte zostały w protokole z kontroli urządzania gier hazardowych poza ośrodkami gier nr [...]. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że dwa automaty są automatami do gier losowych wg definicji zawartej w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. nr 201, poz. 1540, dalej przywoływanej także jako: "u.g.h."). W związku z powyższym kontrolujący dokonali pierwszych czynności procesowych zatrzymując przedmiotowe automaty. Zgromadzone w toku kontroli materiały przekazane zostały następnie do równoległego prowadzenia postępowania administracyjnego oraz postępowania karnego skarbowego. Na podstawie materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego skarbowego o sygn. [...] ustalono, iż właścicielem ww. automatów jest pan Ł. W. (dalej przywoływany jako: "Strona" i "Skarżący"), prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą E.-R. Ł. W. Mając powyższe na względzie, postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r., Naczelnik Urzędu Celnego w S. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Następnie postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r. wydanym na podstawie art. 180 w zw. z art. 181 i art. 216 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej przywoływana także jako: "O.p."), włączono do akt sprawy materiał dowodowy z akt sprawy karnej skarbowej prowadzonej przez Urząd Celny w S. pod sygn. [...] . Postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w S. wyłączył w całości z akt postępowania materiał dowodowy z akt sprawy karnej skarbowej o sygn. [...] w postaci protokołów przesłuchań świadków, w tym: - protokół przesłuchania w charakterze świadka R. P. z dnia 08 kwietnia 2013 r., - protokół przesłuchania w charakterze świadka P. G. z dnia 08 kwietnia 2013 r., - protokół przesłuchania w charakterze świadka P. B. z dnia 26 sierpnia 2014 r., Jednocześnie postanowieniem z dnia 24 marca 2015r, poinformowano Stronę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku przedmiotowego postępowania. 2. Decyzją nr [...] z dnia 29 kwietnia 2015 r. Organ I instancji wymierzył Skarżącemu, karę pieniężną w wysokości [....] zł z tytułu urządzania gier na automatach H. .S A. nr [..] i H. S. A. nr [...] , poza kasynem gry. 3. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie i zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: 1). art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 8 i art. 1 pkt 11) dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry na podstawie niemającej zastosowania (nieskutecznej) wobec polskich podmiotów nienotyfikowanej przez Polskę normy art. 14 ust. 1 u.g.h. jako stanowiącej podstawę wymierzenia kary pieniężnej w myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., która to norma została w sposób wiążący uznana przez TSUE za "przepis techniczny" w rozumieniu dyrektyw)' 98/34/WE, co skutkowało wydaniem decyzji bez podstawy prawnej; 2). art. 2 ust. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry; 3). art. 2 ust. 6 u.g.h. poprzez prowadzenie ustaleń w zakresie posiadania przez urządzenia typu H. S. cech określonych w art. 2 ust. 1-5 u.g.h. oraz oparcie się przez Organ pierwszej instancji w wydanej decyzji na wynikach eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych oraz sprawozdaniach z badań przeprowadzonych przez Izbę Celną Wydział Laboratorium Celne, podczas gdy ustawowe uprawnienie do rozstrzygnięcia, czy gra jest grą losową oraz grą na automacie przysługuje wyłącznie Ministrowi Finansów, a nie organom prowadzącym postępowanie; 4). art. 191 O.p. w zw. art. 180 O.p. w zw. z art. 2 ust. 5 u.g.h. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na zakwalifikowaniu urządzeń typu H. S. jako urządzeń w rozumieniu art. 2 u.g.h., podczas gdy materiał dowodowy w postaci wyników eksperymentu oraz sprawozdań z badań przeprowadzonych przez Izbę Celną Wydział Laboratorium Celne nie pozwalał na taka ocenę, a jednocześnie Organ nie wziął pod uwagę opinii technicznej nr [...] z dnia 27 lipca 2012 r., której wnioski pozostawały odmienne od wniosków wyciągniętych przez Izbę Celną Wydział Laboratorium Celne i nie skonfrontował ich co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, który polegał na nieprawidłowym ustaleniu, że odwołujący urządzał gry na automatach poza kasynem gry, podczas gdy odwołujący takich gier nie urządzał. 4. Dyrektor Izby Celnej w S. po rozpoznaniu całości akt sprawy pismem nr [...] z dnia 5 sierpnia 2015 r. zwrócił się do Organu I instancji o wyjaśnienie kwestii braku załączenia do postępowania opinii technicznej nr [....] z dnia 27 lipca 2012 r. sporządzonej przez biegłego sądowego Z. S. oraz w jaki sposób Referat Akcyzy i Gier Urzędu Celnego w S. wszedł w posiadanie Ekspertyz biegłego sądowego z dnia 15 czerwca 2015 r., przekazanych do Organu II instancji za pismem z dnia 14 lipca 2015 r. 5. W odpowiedzi na powyższe, Organ I instancji przesłał pismo z dnia 3 września 2015 r. nr [...] , w treści którego poinformował, iż sporządzone przez rzeczoznawcę mgr inż. Z. S. dwie opinie techniczne zostały ujawnione przez funkcjonariuszy podczas czynności oględzin rzeczy przeprowadzonych w toku przygotowawczego postępowania karnego skarbowego. Opinie te udostępniono i przekazano następnie na potrzeby postępowania administracyjnego. Jak wykazała analiza treści ww. opinii zostały one sporządzone przed wszczęciem postępowania w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją i to na zlecenie innego podmiotu gospodarczego, a więc dotyczyły sytuacji przeszłej - a nie aktualnej na dzień dokonania badania automatu w ramach toczącego się postępowania. Natomiast na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy, w tym przede wszystkim na podstawie sporządzonych przez Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w P. sprawozdań z badań automatów przeprowadzonych w ramach równolegle toczącego się postępowania karnego skarbowego Organ I instancji stwierdził, że automaty udostępniają gry o charakterze losowym, bowiem układ znaków na automatach jest losowy i nie zależy od zręczności (umiejętności gracza). Tym samym Organ I instancji uznał, że opinie mgr inż. Z. S. nie mogą stanowić podstawy do podważenia przedstawionych w sporządzonych przez Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w P. sprawozdań z badań automatów wniosków dotyczących losowego charakteru gier urządzanych na automatach. Tym samym dokumenty te stanowiły materiał dowodowy, który podlegał swobodnej ocenie organu. Skany posiadanych przez Organ I instancji opinii nr [...] odnośnie urządzenia H. S. nr [...] oraz [...] odnośnie urządzenia H. S. nr [....] zostały załączone do pisma. Odnośnie kwestii wskazania sposobu wejścia przez Referat Akcyzy i Gier Urzędu Celnego w S. w posiadanie dwóch ekspertyz biegłego sądowego z dnia 15 czerwca 2015r. przekazanej wraz z odwołaniem do Organu II instancji poinformowano, iż ww. dokumenty zostały przekazane przez Referat Dochodzeniowo-Śledczy Urzędu, zgodnie z zatwierdzoną przez Naczelnika Urzędu Celnego w S. uproszczoną wewnętrzną procedurą udostępniania tego typu dokumentów. 6. Biorąc pod uwagę treść zarzutu w odwołaniu o nieprzeprowadzeniu przez organ I instancji dowodu z opinii technicznych nr [....] z dnia 27 lipca 2012 r., sporządzonych przez pana Z. S. oraz faktu, iż znajdujące się w dyspozycji Organu odwoławczego opinie techniczne nr [...] z dnia 27 lipca 2012 r. są niekompletne, Dyrektor Izby Celnej w S. pismem nr [...] z dnia 7 września 2015 r. zwrócił się do adw. S. P. - pełnomocnika Skarżącego o przesłanie ww. opinii w pełnej wersji Strona nie nadesłała wskazanych wyżej dokumentów. 7. Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją nr [...] z dnia 14 kwietnia 2016 r. utrzymał w całości zaskarżoną decyzję. 8. Strona, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji Organu odwoławczego, pismem z dnia 18 maja 2016 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1). art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 w zw. z art. 6 oraz art. 2 ust. 5 u.g.h., poprzez ich błędną interpretację, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, poprzez zastosowanie ustawy, która nie została uprzednio notyfikowana, przez co narusza przepisy prawa europejskiego. Konstytucji RP i umów międzynarodowych, a przy tym oparcie rozstrzygnięcia na przepisach, które nie powinny być stosowane i w konsekwencji tym samym prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości, tj. z naruszeniem art. 121 § 1 O.p.; 2) art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 2 ust. 6 u.g.h. oraz art. 197 § 1 O.p. poprzez niezebranie całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak pozyskania w toku postępowania opinii upoważnionej przez Ministra Finansów jednostki badającej, jako jedynego podmiotu ustawowo umocowanego do przeprowadzenia badań urządzeń do gier i oparcie się na innych dowodach aniżeli wynika to z przepisu art. 2 ust. 6 u.g.h., przez co Organy obu instancji nie dopełniły obowiązku prawidłowego zgromadzenia materiału dowodowego, co w konsekwencji świadczy o prowadzeniu postępowania w sposób budzący wątpliwości, tj. z naruszeniem art. 121 § 1 O.p.; 3) art. 89 ust. 1 piet 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. przez błędne zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i przyjęcie, że przepis art. 89 ustawy znajduje zastosowanie także do urządzania gier na symulatorze zręcznościowym, za jakie należy uznać automaty zatrzymane w niniejszej sprawie. 9. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze, Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 10. Spór w sprawie dotyczył możliwości nałożenia przez Organ na Skarżącą kary na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. 11. Na wstępie wywodu wskazać należy, że w związku z rozbieżnościami na tle interpretacji art. 14 ust. 1 i 89 u.g.h., w kontekście ich technicznego charakteru, a w konsekwencji dopuszczalności stosowania kar administracyjnych za naruszenie zakazu urządzania gier hazardowych poza kasynami gry, Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 16 maja 2016 r. uchwałę w składzie siedmiu sędziów o sygn. akt II GPS 1/16. Z uchwały tej wynika po pierwsze, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 u.g.h. Po wtóre, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Według NSA, za uzasadnione uznać należy to podejście interpretacyjne do spornej w sprawie kwestii, którego rezultat prowadzi do wniosku, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym, a w konsekwencji, że nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Wymieniony przepis ustawy krajowej sam w sobie nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Przepis ten, jak wskazał NSA, ustanawia sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. O możliwości zastosowania, bądź konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. decydują bowiem okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie, w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej, odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego, co oznacza, że zasadniczo może stanowić on podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Dokonując oceny korelacji art. 14 ust 1 u.g.h. i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. NSA wskazał, że "w sytuacji, gdy art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych penalizuje urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem, a z art. 14 ust. 1 tej ustawy wynika, że urządzanie gier na automatach jest dozwolone w kasynach gry, co wymaga spełnienia szeregu szczegółowych warunków określonych ustawą ściśle reglamentującą tego rodzaju działalność, to za oczywiste uznać należy, że z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania tego przepisu, ustaleniem faktycznym o wiodącym i prawnie relewantnym znaczeniu jest ustalenie odnoszące się do następującej okoliczności. Mianowicie, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad określonych tą ustawą - w tym zwłaszcza zasad określonych w jej art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 - czy też przeciwnie, zasady te zignorował w ten sposób, że na przykład działalność tę prowadził pomimo, że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie gry nigdy nie posiadał, ani też nie ubiegał się o nie." W ocenie NSA, nie jest więc, tak że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. pozostaje w tego rodzaju (funkcjonalnym) związku z technicznym przepisem art. 14 tej ustawy, który to związek, zawsze i bezwarunkowo - a więc, bez względu na elementy i okoliczności konkretnych stanów faktycznych obrazowanych przywołanymi powyżej przykładami - uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry. Niezależnie od powyższego wskazał również, że z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., (sygn. akt P 4/14), wynika, że tryb notyfikacji nie jest elementem krajowej procedury ustawodawczej. Trybunał stwierdził, że przepisy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 w związku z art. 7, a także z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem nie ma obecnie wątpliwości co do ich obowiązywania. 12. Z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, zaś istota uchwały podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprowadza się do tego, że stanowisko w niej zajęte wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Powyższe nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Biorąc pod uwagę powyższe - skład sądu orzekający w tej sprawie wykładnię zaprezentowaną w przedstawionej uchwale w całości podziela, zaś zarzuty Skarżącej w powyższym zakresie uznaje za niezasadne. 13. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Jak stanowi art. 2 ust. 4 u.g.h. "wygraną rzeczową" w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Stosownie do art. 14 ust. 1 u.g.h., urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy. Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy wskazać należy, że zabezpieczone automaty spełniły przesłanki z ww. przepisów, co oznaczało, że urządzanie na nich gier powinno nastąpić w kasynie gry. Ponieważ okoliczność ta była w sprawie sporna, w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 6 u.g.h., wskazać należy, że co do braku decyzji Ministra Finansów rozstrzygającej, czy gry na spornych automatach są grami losowymi prawidłowo Organ uznał, że uprawnienie Ministra Finansów do rozstrzygania w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h., nie oznacza, iż w każdym przypadku Minister Finansów ma obowiązek wydać decyzję, o której mowa w tym przepisie. 14. W tym miejscu Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2016 r. (sygn. akt II GSK 887/14), w którym Sąd zajął stanowisko, zgodnie z którym, w toku postępowania, czy to o nałożenie stosownej kary pieniężnej, czy też cofnięcie zezwolenia, organ celny nie ma możliwości skutecznego domagania się od Ministra Finansów wszczęcia odrębnego postępowania ukierunkowanego dla przesądzenia charakteru prawnego danej gry losowej. Wskazać należy, iż zgodnie z ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) służbie tej, na podstawie poszczególnych jednostek redakcyjnych art. 2 tej ustawy, powierzono kompleks zadań wynikających z ustawy o grach hazardowych: od kompetencji w kwestiach podatkowych (wymiaru, poboru) do związanych z udzielaniem koncesji i zezwoleń, zatwierdzaniem regulaminów i rejestracją urządzeń. W zadaniach Służby Celnej mieści się też wykonywanie całościowej kontroli w wymienionych powyżej dziedzinach, a także - co istotne w realiach rozpatrywanej sprawy - w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta przebiega w myśl przepisów rozdziału 3 omawianej ustawy (art. 30 ust. 1 pkt 3), a w jej ramach funkcjonariusze celni są uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia, możliwości gry m.in. na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13). Brak jest zatem argumentów prawnych dla przyjęcia stanowiska, że efekt tych czynności, tym bardziej potwierdzony opiniami biegłego sądowego, nie może być wykorzystany w postępowaniu będącym następstwem ustaleń kontrolnych, a jedynie służyć ma do zasygnalizowania Ministrowi Finansów konieczności rozstrzygnięcia w odrębnym trybie przewidzianym w art. 2 ust. 6 u.g.h., czy ta gra jest grą na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, na co wskazywał wynik eksperymentu. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem wyrażonym także przez NSA w wyroku z 31 stycznia 1994 r., (sygn. akt II SA 2338/93), jedynie wątpliwości co do charakteru gry rozstrzyga Minister Finansów w drodze decyzji administracyjnej. Dotyczy to zatem sytuacji, w której występują wątpliwości co do charakteru organizowanej gry. Natomiast normy prawne obowiązującej ustawy o grach hazardowych wskazują, jakie cechy danej gry na automatach pozwalają je zakwalifikować jako gry w rozumieniu przepisów i to do organu prowadzącego postępowanie należy ustalenie, czy skontrolowane urządzenie jest automatem w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Organ wydający decyzję, dysponując dowodami w postaci eksperymentów przeprowadzonych w trakcie kontroli przez funkcjonariuszy, opinii biegłego sądowego oraz opinii jednostki badającej nie miał wątpliwości co do charakteru gier na spornych automatach jednoznacznie ustalając, że skontrolowane urządzenia są automatami w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, a zatem w ocenie Sądu orzekającego w sprawie, nie zachodzą przesłanki do wystąpienia do Ministra Finansów o wydanie decyzji w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h., gdyż w sprawie tej takie wątpliwości nie występowały. Nadto należy zauważyć, iż Organ był w posiadaniu Sprawozdania z badań przeprowadzonych przez Jednostkę badającą - Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w P. Przeprowadzone badania potwierdziły, iż gry prowadzone na spornych urządzeniach posiadają cechy wymienione w art. 2 ust. 3 w związku z ust. 4 u.g.h., a więc są grami na automatach w rozumieniu przepisów tej ustawy. 15. Odnosząc się do zarzutu braku wystarczających dowodów na uznanie spornych urządzeń za automaty do gry w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych a nie urządzeń do gier na symulatorze zręcznościowym jak podkreśla Skarżący, Sąd wskazuje, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy prawidłowo został uznany przez Organ za wystarczający do stwierdzenia, że gry prowadzone na spornych automatach wypełniały przesłanki określone w art. 2 ust. 3 w związku z ust. 4 u.g.h. Rozpoczęcie gry odbywało się poprzez bezpośrednie zasilenie urządzenia pieniędzmi, w obu przypadkach występowały wygrane rzeczowe. Przeprowadzony eksperyment jak również ekspertyzy biegłego sądowego W. K. i Sprawozdania z badań jednostki badającej pozwoliły ustalić, że gry na przedmiotowych automatach mają charakter losowy, końcowy układ symboli nie zależy od zręczności gracza, oprogramowanie urządzeń zawiera generator losowy. Ponadto gry mają charakter komercyjny, rozpoczęcie gry wymaga zasilenia automatu pieniędzmi, a po wyczerpaniu wszystkich posiadanych środków automaty uniemożliwiają dalsze gry. Powyższe świadczy o tym, że urządzenia H. S. nr [...] 1 i H. S. nr [...] posiadają cechy, które kwalifikują je jako gry w rozumieniu art. 2 ust. 3 w zw. z ust. 4 u.g.h., tj. są grami na urządzeniach elektronicznych (komputerowych), o wygrane rzeczowe oraz zawierają charakter losowy. W ocenie Sądu poczynione ustalenia wskazują, że gra na przedmiotowych urządzeniach ma bez wątpienia "charakter losowy", nie zaś zręcznościowy, ponieważ wygrana punktowa nie zależy od umiejętności (wrodzonych lub nabytych) uczestnika gry, jego predyspozycji fizycznych lub intelektualnych, skoro po uruchomieniu jej przez grającego odpowiednim przyciskiem, wyklucza się jakikolwiek inny udział gracza, wynik gry na przedmiotowych urządzeniach uzyskiwany jest przypadkowo w efekcie działania losowego algorytmu programu sterującego grą. Zarówno przebieg gry, jak i jej wynik mają charakter losowy - po uiszczeniu opłaty, wynik zależy od przypadku. Ustalenia Organu w tej kwestii nie zostało skutecznie podważono przez Stronę. Nie wykazała ona bowiem jakie to szczególne predyspozycje, sprawności czy umiejętności pozwoliłyby mu ewentualnie osiągać powtarzalność wygranej lub chociaż zwiększyć prawdopodobieństwo sukcesu. 16. Wskazać także należy, że przepisy u.g.h. nie podają definicji pojęcia "urządzający grę"; stanowią jedynie, iż urządzający grę podlega ukaraniu na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Nie budzi zatem wątpliwości sankcyjny charakter powyższej normy, jak i to, że urządzającym, w myśl tej normy może być każda osoba, która zorganizowała przedsięwzięcie polegające na urządzaniu gier na automatach poza kasynem w sytuacji gdy osoba taka była zaangażowana w proces urządzania tych gier, w tym czerpała z nich zyski. Ustawodawca na podstawie powyższej normy penalizuje zachowanie polegające na "urządzaniu gry". Zatem uznanie w każdej sprawie, że Skarżący był podmiotem urządzającym grę powinno nastąpić na podstawie analizy zebranego w prawidłowy sposób materiału dowodowego, co też uczyniły Organy obu instancji. Organy wykazały bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, iż Skarżący był właścicielem automatów, które umieścił w kontrolowanym miejscu celem urządzania na nich gier hazardowych, czerpiąc z nich zyski. 16. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 121 O.p. wskazać należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Niemniej jednak nie oznacza to, że organ podatkowy jest w obowiązku przyjmować za właściwą interpretację przepisów wskazaną przez stronę postępowania. Przyjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę samo w sobie nie stanowi podstawy do uznania iż organ podatkowy uchybił zasadzie zaufania, w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy oraz przepisy prawa potwierdzają prawidłowość stanowiska organu. Sąd wskazuje, iż w tej sprawie Organ pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na zebranym materiale dowodowym oraz szczegółowo wskazał i wyjaśnił zarówno podstawę prawną jak i zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadniając rozstrzygnięcie Organ wskazał, że zebrany w trakcie postępowania materiał dowodowy pozwolił ustalić, iż wygląd i działanie (w oparciu o program komputerowy) spornych automatów świadczą o tym, że są to urządzenia elektroniczne (komputerowe), co spełnia jedną z przesłanek określonych w art. 2 ust. 3 u.g.h. Ponadto gry na wskazanych urządzeniach wypełniają, określoną w art. 2 ust. 3 i ust. 4 u.g.h., definicję gier na automatach w części dotyczącej określenia występujących w nich wygranych pieniężnych i rzeczowych. Ponadto wyniki gier prowadzonych na spornych automatach są nieprzewidywalne i niezależne od możliwości zręcznościowych gracza, ale od przypadkowego "trafienia" na wygrywający układ symboli, tym samym gry na nich prowadzone mają charakter losowy. Dlatego też mając na uwadze ustalony na podstawie zgromadzonych dowodów stan faktyczny sprawy oraz przeprowadzoną wykładnię mających zastosowanie przepisów prawa materialnego, w ocenie Sądu prawidłowo Organ stwierdził, że Skarżący urządzał gry na automatach, na których prowadzone gry spełniały przesłanki określone w art. 2 ust. 3 w związku z ust. 4 u.g.h. 17. Reasumując stwierdzić należy, iż postępowanie podatkowe zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji oparte zostało na materiale dowodowym potwierdzającym, że urządzenia o nazwie H. S. A. nr [..] i H. S. A. nr [...] są automatami do gier hazardowych, wykorzystywanymi przez Skarżącego do urządzania gier hazardowych poza kasynem gry. Tym samym zasadne było wymierzenie Skarżącemu, kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na ww. automatach do gry, poza kasynem gry. 18. Wobec powyższego zasadnym okazało się na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalenie skargi.