II SA/Sz 612/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranego świadczenia oraz zobowiązania do jego zwrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie : Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji orzekającą, że zasiłek pielęgnacyjny wypłacony na rzecz K. Z. jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotu. W dniu 11 maja 2018 r. A. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na opisaną wyżej decyzję. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z kolei w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z cytowanego powyższej przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tak więc ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie zatem wniosku powinno odnosić się do konkretnych faktów i zdarzeń świadczących o zasadności wstrzymania, popartych stosownymi dowodami. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że Skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób go nie uzasadniła. Nie podała nawet, która z przesłanek uzasadnia w Jej ocenie wstrzymanie zaskarżonego aktu jak i nie powołała żadnych konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności złożonego żądania. Tym samym Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, aby wystąpiły przesłanki do przyjęcia, że wykonanie wskazanej na wstępie decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, analizując akta sprawy nie dostrzegł także z urzędu przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważyć bowiem trzeba, że objęta wnioskiem decyzja dotyczy zwrotu należności pieniężnych. Wyegzekwowanie zaś nałożonej należności pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i następnie ewentualne uwzględnienie skargi, nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, gdyż w takim wypadku wskazana skarżoną decyzją kwota nienależnie pobranego świadczenia zostanie skarżącej zwrócona. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do zwrotu należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z 29.11.2013 r., sygn. akt II GZ 684/13). Przy czym wyjaśnienia wymaga, że przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie można brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi, skoro przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.