II SA/Sz 556/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

A. D zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie opisane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza z dnia [...]r. w przedmiocie oddalenia zarzutów do wydanego w postępowaniu egzekucyjnym tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r. dotyczącego egzekucji należności niepieniężnej. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 152 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że wyżej opisany wniosek skarżącego Sąd potraktował jako wniosek złożony w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a." Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanego aktu lub czynności. Instytucja ta ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą więc być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się jednak do tak rozumianego wykonania. Zaskarżone postanowienie, którego wstrzymania wykonania domaga się skarżący, dotyczy jedynie oceny zasadności zarzutów wobec prowadzenia egzekucji administracyjnej. Tego rodzaju postanowienie nie nakłada żadnych zobowiązań finansowych, które mogłyby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu tym organ orzeka jedynie, że zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym są niezasadne (por. postanowienia NSA: z dnia 27 lutego 2008r., II FZ 57/08; z dnia 31 marca 2008r., II OZ 264/08 i II OZ 265/08; z dnia 29 września 2009r., II OZ 794/09; z dnia 13 grudnia 2011r., I OZ 1031/11; z dnia 11 czerwca 2015r., I OZ 581/15). Zaskarżone postanowienie nie posiada zatem przymiotu wykonalności. Brak przymiotu wykonalności zaskarżonego postanowienia uzasadnia odmowę uwzględnienia wniosku o wstrzymanie jego wykonania. Z uwagi na powyższe w oparciu o przepis art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.