II SA/Sz 551/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 6 czerwca 2025 r. nr WOA.7721.125.2024.AK w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie oddala skargę .

Decyzją z 27 czerwca 2024 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. (dalej: "organ I instancji"), na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego określonego w art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wydaną w dniu 7 września 2018 r. przez PINB w G. o udzieleniu dla K. z siedzibą w S., pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego "B" wraz z zewnętrznymi instalacjami: energetyczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej i gazową powstałego z przebudowy i rozbudowy niedokończonego budynku wybudowanego na dz. [...], [...], [...] obręb D. – na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z 29 października 2007 r. wydanej przez Starostę G. , zmienionej decyzją nr [...], z 3 listopada 2008 r. postanowił odmówić uchylenia decyzji znak: [...] z 7 września 2018 r. o pozwoleniu na użytkowanie ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego "B", wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. dla K. z siedzibą w S.. Pismem z dnia 14 lipca 2024 r. odwołanie od decyzji organu I instancji z 27 czerwca 2024 r. wniósł M. G. (dalej: "skarżący"). Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ II instancji") decyzją z 4 września 2024 r., nr WOA.7721.125.2024.AK, po rozpoznaniu wspomnianego odwołania od decyzji organu I instancji z 27 czerwca 2024 r., umorzył postępowanie odwoławcze. Organ II instancji w uzasadnieniu swej decyzji wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie przebudowanego i rozbudowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego "A" wraz z zewnętrzną instalacją wodociągową, sanitarną i energetyczną oraz dwoma podziemnymi zbiornikami na gaz płynny wraz z zewnętrzną i wewnętrzną instalacją gazową, zatem postępowanie prowadzone było w przedmiocie części wspólnych. Zdaniem organu w zakresie części wspólnych nieruchomości na działce nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym D. stroną postępowania jest ogół współwłaścicieli, reprezentowany przez zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości. Skarżący nie wykazał w niniejszym postępowaniu indywidualnego, odrębnego od interesu całej Wspólnoty, interesu prawnego oraz istnienia takiego interesu nie można wywieść z akt sprawy, bowiem postępowanie to nie dotyczy lokalu skarżącego nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z 16 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 844/24 uchylił ww. decyzję organu II instancji z 4 września 2024 r. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że niniejsza sprawa dotyczy skargi na decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego wywołanego wniesieniem przez skarżącego odwołania od decyzji o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku "B". Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że ustalenia poczynione przez organ II instancji dotyczą innej decyzji - o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku "A". Nie ulega wątpliwości, że wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia parametry "przebudowywanego i rozbudowywanego budynku mieszkalnego" – takie jak powierzchnia użytkowa (1819,35 m2), czy kubatura (7634,60 m3) są to parametry budynku "A" objętego innym postępowaniem, zakończonym decyzją organu II instancji z 4 września 2024 r., nr WOA.7721.126.2024.AK (sprawa ze skargi na tę decyzję toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie pod sygn. akt II SA/Sz 845/24). W tej sytuacji Sąd podniósł, że nie sposób stwierdzić, czy organ wydał zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie w oparciu o dokumentację dotyczącą właściwego obiektu (budynku "B’") czy też – co wynika z treści uzasadnienia tej decyzji – o dokumentację dotyczącą innego obiektu (budynku "A). Skarżący wskazując na swój indywidualny interes prawny w niniejszej sprawie przyjął, że "skoro w indywidualnej wentylacji grawitacyjnej podłączonych jest więcej lokali (pomieszczeń), to właściciel ma swój indywidualny interes prawny w tym, aby zbiorcza instalacja wentylacyjna była jednak indywidualną instalacją wentylacyjną grawitacyjną". Nie ulega jednak wątpliwości, że skarżący jest właścicielem mieszkania tylko w jednym z tych budynków. Rozważania organu powinny jednoznacznie odnosić się do jego konkretnej sytuacji i nie może budzić wątpliwości, którego budynku dotyczą. W konsekwencji Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Decyzją z 6 czerwca 2025 r., nr WOA.7721.125.2024.AK, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 k.p.a. oraz z art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418 ze zm., dalej: "p.b."), po ponownym rozpoznaniu odwołania skarżącego, organ II instancji umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie dotyczącej decyzji organu I instancji z 27 czerwca 2024 r. W uzasadnieniu swej decyzji, organ II instancji podnosząc, że wypełnia wytyczne wskazane w ww. wyroku o sygn. akt II SA/Sz 844/24 wskazał, że niniejsze postępowanie odwoławcze dotyczy odwołania skarżącego z 14 lipca 2024 r., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., z 27 czerwca 2024 r., znak: [...], dotyczącej udzielenia - cyt.: ,,(...)dla K. z siedzibą w S. ul. [...], pozwolenia na użytkowanie: budynku mieszkalnego wielorodzinnego ,,B" wraz z zewnętrznymi instalacjami: energetyczną wodociągową, kanalizacji sanitarnej i gazową powstałego z przebudowy i rozbudowy niedokończonego budynku wybudowanego na dz. nr [...]; [...]; [...] obręb D. (kategoria obiektu XIII), na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 29 października 2007r. wydanej przez Starostę G. , zmienionej decyzją nr [...]. z 03.11.2008r. Organ II instancji wyjaśnił, że wskazanie - w jednym z akapitów uzasadnienia uchylonej decyzji – budynku "A", zamiast ww. budynku "B", stanowiło oczywistą omyłkę pisarską, której tutejszy organ po prostu nie dostrzegł. Dalej organ II instancji podniósł, że stosownie do art. 127 § 1 k.p.a., odwołanie może złożyć jedynie strona postępowania, zatem w przypadku wpłynięcia pisma stanowiącego odwołanie, obowiązkiem organu odwoławczego w pierwszej kolejności jest zbadanie czy pochodzi ono od podmiotu uprawnionego, będącego stroną w postępowaniu. Jak wynika z odwołania, skarżący swój interes prawny do złożenia odwołania wywodzi z faktu, iż jest on właścicielem lokalu nr [...], w ww. budynku nr [...], któremu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej, jako prawo związane z własnością tego lokalu, określonego udziałem w wysokości [...], zaś części wspólne tego budynku stanowią przedmiot współwłasności wszystkich właścicieli lokali. Według organu II instancji, skarżący nie wykazał w niniejszym postępowaniu indywidualnego, odrębnego od interesu całej Wspólnoty, interesu prawnego oraz istnienia takiego interesu nie można wywieść z akt sprawy, bowiem postępowanie to nie dotyczy lokalu skarżącego nr [...] Organ II instancji podsumowując podniósł, iż skoro skarżącemu nie przysługuje w sprawie przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., to nie jest możliwe rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiotowym postępowaniu odwoławczym, zaś decyzja niniejsza rozstrzyga jedynie w zakresie legitymacji procesowej osoby wnoszącej odwołanie. Stąd postępowanie odwoławcze, jako bezprzedmiotowe, organ umorzył powołując się na art. 105 § 1 k.p.a. M. G. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję organu II instancji z 6 czerwca 2025 r. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie wniósł o uchylenie tej decyzji, jak również o stwierdzenie nieważności ewentualnie o uchylenie decyzji poprzedzającej organu I instancji z 27 czerwca 2024 r. Wydanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 w wz. z art. 8 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi, wnoszący ją podniósł, że organ w osobie jego piastuna P. S. wydał postanowienie o wszczęciu nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Następnie piastun organu wydał decyzję z 27 czerwca 2024 r. Piastun organu wydał też decyzję administracyjną z 7 września 2018 r., wyrażając zgodę na użytkowanie przedmiotowego w sprawie budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Nie mógł on uczestniczyć w żadnych czynnościach zmierzających do wydania decyzji w postępowaniu wznowieniowym. Według skarżącego, wyeliminowanie decyzji administracyjnej ze względu na nieważność postępowania leży w interesie wnioskodawcy, ale ze względu na publicznoprawny wymiar powinno leżeć również w interesie organów administracyjnych, oraz w interesie obywateli, którzy przy pozostawieniu takich decyzji w mocy mogą stracić zaufanie do organów administracyjnych, które nie rozpoznają spraw w sposób bezstronny co narusza podstawową zasadę postępowania administracyjnego wynikającą z art. 8 § 1 k.p.a.. Samo zaś branie udziału w postępowaniu wyłączonego pracownika organu (piastuna) powoduje i nieważność decyzji z mocy prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie z 2 listopada 2025 r. skarżący podniósł, że w aktach sprawy występuje brak doręczenia drugiemu współwłaścicielowi spółki cywilnej decyzji administracyjnej z 7 września 2018 r. Skarżący uważa, że zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., niniejsza decyzja ww. nie stała się ostateczną. Decyzja doręczona jednemu ze współwłaścicieli nie wywołuje skutków prawnych wobec pozostałych współwłaścicieli. W związku z powyższym, skarżący uważa, że postępowanie prowadzone z urzędu przez organ I instancji oraz postępowanie odwoławcze organu II instancji, prowadzone są bez podstawy prawa, a decyzje wydane przez te organy wypełniają znamiona stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dodatkowo skarżący podniósł wspierając się art. 52 p.b. oraz art. 28 k.p.a., że organy bezsprzecznie ustaliły, iż skarżący jest właścicielem nieruchomości więc, bezpodstawnie wyłączyły skarżącego z prowadzonego postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Spór w sprawie dotyczy prawidłowości umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji odmawiającej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji z 7 września 2018 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego, wobec ustalenia, że skarżący nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji wznowieniowej. Należy przy tym uwzględnić, że sprawa była już poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w wyroku z 16 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 844/24 uchylającym uprzednio wydaną w sprawie decyzję organu II instancji z 4 września 2024 r. Stosownie do art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W świetle uzasadnienia ww. wyroku niesporne jest, że organ II instancji ponownie badający sprawę zainicjowaną odwołaniem skarżącego jest związany ustaleniem Sądu w zakresie usunięcia występującej uprzednio niezgodności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem decyzji w oparciu o dokumentację właściwego obiektu z branych pod uwagę, oznaczonych odpowiednio A i B. Nie ulegało bowiem wątpliwości, że skarżący jest właścicielem mieszkania tylko jednego z tych budynków. Sąd aktualnie badający sprawę uznał, że treść zaskarżonej decyzji świadczy o dostosowaniu się przez organ II instancji do ww. wskazań w pełni. Organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie odwoławcze dotyczy odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji z 27 czerwca 2024 r., znak: [...], dotyczącej udzielenia - cyt.: ,,(...)dla K. z siedzibą w S. ul. [...], pozwolenia na użytkowanie: budynku mieszkalnego wielorodzinnego ,,B" wraz z zewnętrznymi instalacjami: energetyczną wodociągową, kanalizacji sanitarnej i gazową powstałego z przebudowy i rozbudowy niedokończonego budynku wybudowanego na dz. nr [...]; [...]; [...] obręb D. (kategoria obiektu XIII), na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 29 października 2007r. wydanej przez Starostę G. , zmienionej decyzją nr [...]. z 03.11.2008r. Wskazanie - w jednym z akapitów uzasadnienia uchylonej decyzji – budynku "A", zamiast ww. budynku "B", stanowiło oczywistą omyłkę pisarską. Nie budzą także wątpliwości Sądu pozostałe ustalenia organu II instancji, przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i prawidłowość rozstrzygnięcia decyzji tego organu. Jak wynika z akt sprawy skarżący złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego. W budynku tym mieści się lokal mieszkalny skarżącego. Osią sporu jest uznanie organu odwoławczego, że skarżący nie wykazał indywidualnego interesu prawnego, uprawniającego do udziału w postępowaniu wznowieniowym, nie przysługuje mu tym samym przymiot strony tego postępowania. Sąd zauważa, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego jest postępowaniem dwuetapowym. Na pierwszym etapie – zgodnie z art. 148 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), badaniu podlegają przesłanki podmiotowe i przedmiotowe. Organ winien więc zbadać, czy podanie o wznowienie zostało złożone przez stronę postępowania oraz czy zostało złożone w terminie. Dopiero po stwierdzeniu zaistnienia tych przesłanek dochodzi do wydania postanowienia na podstawie art. 149 § 2 k.p.a. o wznowieniu postępowania, a w dalszym toku sprawy organ przeprowadza postępowanie i ocenia czy wskazane przez stronę przyczyny wznowienia faktycznie wystąpiły i rozstrzyga co do istoty sprawy. Powyższe uwagi, co do kolejności badania przesłanek wznowieniowych najpierw podmiotowych, a następnie przedmiotowych dotyczą odpowiednio żądania osoby, która domaga się uznania jej za stronę postępowania wznowieniowego. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że skarżący nie posiada przymiotu strony zgodnie z art. 28 k.p.a. i nie ma legitymacji do skutecznego zainicjowania postępowania odwoławczego wznowieniowego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że to inwestor, a nie skarżący był stroną postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego "B", zakończonej decyzją organu z 7 września 2018 r. Ponadto wskazać należy, że w kontrolowanym postępowaniu odwoławczym od decyzji organu I instancji odmawiającej uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, ww. decyzji z 7 września 2018 r., skarżący nie wykazał istnienia swojego interesu prawnego odrębnego, który umożliwiałby przyznanie mu przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym. W tym względzie należy zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej, reprezentowanie współwłaścicieli lokali należy do wspólnoty mieszkaniowej, reprezentowanej z kolei przez zarząd (art. 6, art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. 2021 r., poz. 1048 ze4 zm. dalej: "u.w.l."). Powyższe należy odnieść do podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu oraz we wcześniejsze korespondencji z organem potrzeby domagania się od sprzedawcy lokalu (developera) roszczeń z tytułu rękojmi, jak i należytego wykonania usługi. Wobec tak ogólnikowej argumentacji skarżącego Sąd uznał, że organ odwoławczy trafnie ocenił, iż skarżący nie posiada przymiotu strony, a więc nie dysponuje tym samym legitymacją do skutecznego zainicjowania postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji z 24 września 2024 r. Do odwołania skarżący dołączył kopię sentencji wyroku Sądu Rejonowego w S. z [...] marca 2024 r. sygn. akt [...], w którym orzeczono o poświadczeniu przez kominiarza nieprawdy co do dokumentu kontroli przewodów kominowych m.in. w budynku należącym do skarżącego. Dołączył wówczas skarżący także wyrok Sądu Okręgowego w S. z [...] marca 2023 r., sygn. akt [...] orzekający w sprawie sporu skarżącego ze Wspólnotą Mieszkaniową w przedmiocie ważności uchwał. Dokumenty te nie uprawdopodabniają interesu indywidulanego skarżącego w kontrolowanej sprawie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kominy, w tym także przewody kominowe, stanowią części składowe wspólne nieruchomości – pozostającą one co do zasady w sferze interesu prawnego Wspólnoty Mieszkaniowej przedmiotowego budynku. Skarżący nie uprawdopodobnił też, że unieważnienie przez ww. Sąd Okręgowy uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej, miałoby czynić zasadnym twierdzenie o przysługującym skarżącemu przymiocie strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym poddanym kontroli sądowej w niniejszej sprawie. Z ukształtowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiska wynika, że członek wspólnoty mieszkaniowej może być uznany za stronę w postępowaniu administracyjnym, jedynie wówczas gdy posiada odrębny od wspólnoty (zwłaszcza rozbieżny ze wspólnotą) interes prawny (zob. m.in. wyroki NSA z: 10 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1346/15; z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1325/15; z 21 października 2015 r., sygn. akt II OSK 3064/14). W postępowaniu przed organami administracji skarżący nie wykazał istnienia swojego (odrębnego) interesu prawnego ww. rozumieniu. Z uwagi na rozwiązania przyjęte w art. 21 u.w.l. samo posiadanie odrębnej własności lokalu w przedmiotowym budynku "B" oraz współwłasności części budynku i urządzeń, podnoszona przez skarżącego potrzeba dochodzenia roszczeń od sprzedawcy lokalu, nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania skarżącego za stronę w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego co do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku. Z przedstawionych względów, zarzuty stawiane skargą o naruszeniu wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego okazały się nietrafne. W takiej sytuacji zasadnie organ odwoławczy odstąpił od badania podnoszonych przez skarżącego podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w przedmiocie istnienia okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania z art. 145 § 1 k.p.a. Postępowanie w przedmiocie tych okoliczności, a więc m.in. podnoszone przez skarżącego wyłączenie pracownika czy wyłączenie organu administracji publicznej od badania sprawy czy też kwestia skutków prawnych decyzji ostatecznej w kontekście prawidłowości jej doręczenia, może być prowadzone dopiero po pozytywnym ustaleniu, że skarżący posiada interes prawny w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu – decyzji objętej przedmiotem wznowienia postępowania administracyjnego. Dopiero bowiem w fazie drugiej postępowania wznowieniowego organ dokonuje oceny okoliczności z art. 145 § 1 k.p.a. Jak wskazuje się w poglądach judykatury, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, bezprzedmiotowość postępowania może wynikać zarówno z braku istnienia przesłanki przedmiotowej, to jest braku materialnoprawnych podstaw do wydania decyzji administracyjnej, jak też braku istnienia przesłanki podmiotowej, to jest sytuacji braku strony mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia, wynikającej między innymi z nieposiadaniem przez dany podmiot legitymacji procesowej do bycia stroną postępowania administracyjnego. W przypadku postępowania odwoławczego bezprzedmiotowość ze względów podmiotowych zachodził w sytuacji, gdy organ ustali w toku postępowania, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania. O przymiocie strony w postępowaniu administracyjnym decyduje interes prawny danego podmiotu lub obowiązek, który upoważnia ten podmiot do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego oraz do brania w nim udziału. Pojęcie interesu prawnego może być rozumiane wyłącznie jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny (por.m.in. wyrok NSA z 27 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 2394/21). W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się zgodnie, iż pojęcie "interes prawny" należy rozpatrywać według norm prawa materialnego, czyli taki interes musi wynikać z obowiązujących przepisów prawa, nie może zaś wywodzić się tylko z subiektywnego przekonania podmiotu, że ów interes posiada (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 3 lutego 1997 r. sygn. akt OPS 9/96; wyroki NSA: z dnia 4 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1563/04, z dnia 4 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1083/10). Biorąc powyższe pod uwagę, uznać należy, że rozstrzygnięcie organu II instancji jest zgodne z prawem. Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że skarżący nie posiada przymiotu strony zgodnie z art. 28 k.p.a. Brak było więc podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w przedmiocie istnienia okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania z art. 145 § 1 k.p.a. Postępowanie w przedmiocie tych okoliczności może być prowadzone dopiero po uznaniu, że skarżącemu przysługiwał przymiot strony postępowania administracyjnego, czego skarżący w kontrolowanej sprawie nie wykazał. W szczególności skarżący nie wykazał, że zachodzi rozbieżny ze Wspólnotą Mieszkaniową interes prawny wnoszącego skargę, w kwestionowaniu legalności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w którym to budynku znajduje się lokal skarżącego. Organ II instancji prawidłowo umorzył postępowanie wywołane odwołanie skarżącego od decyzji organu I instancji z 4 września 2024 r. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności, Sąd orzekł o oddaleniu skargi, stosownie do art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.