II SA/Sz 472/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie : Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

J.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia K.O. pozwolenia na budowę. Równocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd do czasu rozpoznania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego wyżej przepisu wynikają dwie przesłanki, podlegające weryfikacji sądu, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tj. zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (czynności) winno więc wskazywać konkretne zdarzenia i okoliczności świadczące o możliwości wyrządzenia skarżącemu określonej, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdził, że wniosek skarżącej powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności umożliwiających ocenę zasadności jej wniosku. Nie uczynił tego także jej pełnomocnik z urzędu. Dodać należy, że ustawodawca nie wiąże, choćby w najmniejszym stopniu wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Na tym etapie sprawy, sąd nie bada zasadności skargi, lecz jedynie zaistnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Analiza akt sprawy również nie wykazała podstaw do zastosowania względem skarżącej ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 P.p.s.a. Mając na względzie powyższe, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.