II SA/Sz 470/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...]. o odmowie przyznania W. P. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad bratem. Decyzja organu odwoławczego wraz z pouczeniem o terminie jej zaskarżenia została doręczona W. P. w dniu 10 lutego 2020 r. - co wynika z akt administracyjnych sprawy. W dniu 25 maja 2020 r. W. P. wniósł, za pośrednictwem właściwego organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję z dnia [...] r. Pismo z dnia 25 maja 2020 r. zawierające skargę zostało nadane pocztą, listem poleconym, w dniu 25 maja 2020 r. (vide: data stempla pocztowego na kopercie od skargi - karta 7 akt sądowych). Sprawa została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt II SA/Sz 470/20. W odpowiedzi na skargę Kolegium, wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: W myśl art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Według art. 54 § 1 p.p.s.a, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak wynika z akt termin 30. dni do zaskarżenia opisanej na wstępie decyzji, liczony od daty otrzymania przez skarżącego kwestionowanej decyzji, upływał w dniu 11 marca 2020 r. (środa). Dlatego też skargę należało wnieść (nadać, złożyć,) do tego dnia. Tymczasem W. P. wniósł skargę dopiero w dniu 25 maja 2020 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. W zaistniałej sytuacji skarga podlega odrzuceniu. W tym miejscu należy wyjaśnić, że bieg terminu do wniesienia skargi na opisaną na wstępie decyzję, w tej sprawie, nie uległ wstrzymaniu na mocy przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). W myśl art. 15zzs ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, dodanego do tej ustawy przez art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 568), zmieniającej wskazaną ustawę z dniem 31 marca 2020 r. – w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowoadministracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. W związku z tym, iż stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 14 marca 2020 r., przyjąć należy, że od tej daty z mocy prawa nastąpił skutek wynikający z tej normy prawnej. Skarżącemu upłynął termin do wniesienia skargi jeszcze przed ogłoszeniem stanu zagrożenia epidemicznego. Termin do wniesienia skargi na decyzję organu II instancji rozpoczął bieg 11 lutego 2020 r. i upływał z dniem 11 marca 2020 r. Stąd też w tej sprawie nie ma zastosowania instytucja wstrzymania i zawieszenia biegu terminów procesowych, wynikająca z ww. ustaw. W przypadku wniesienia skargi po terminie, sąd zobligowany jest odrzucić skargę postanowieniem, o czym orzeczono na wstępie, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.