II SA/Sz 46/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 14 listopada 2025 r. nr SKO.Ke.470/2698/2025 w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o rejestracji pojazdu oraz odmowy rejestracji pojazdu oddala skargę

Starosta Stargardzki ponownie rozpoznając sprawę (na skutek uchylenia decyzji organu I instancji z 22 stycznia 2025 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie decyzją z 2 kwietnia 2025 r., nr SKO.WD.470/643/2025, w wyniku rozpoznania złożonych odwołań), decyzją z 4 września 2025 r., nr CK.I.5410.332.1.2025.KI6, po wznowieniu postępowania (postanowieniem z 1 sierpnia 2025 r.), na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w związku z art. 73 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, uchylił własną decyzję z 10 grudnia 2020 r., w sprawie rejestracji pojazdu marki [...] o numerze VIN: [...], nr rejestracyjny [...] (pkt 1) i odmówił rejestracji przedmiotowego pojazdu, na rzecz P. K. (dalej "skarżący") - (pkt 2). W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że skarżący składając wniosek o rejestrację pojazdu posłużył się podrobioną umową dotyczącą zakupu pojazdu. Podkreślił, że Sąd Rejonowy w Stargardzie II Wydział Karny, wyrokiem wydanym w sprawie II K 3/24, orzekł winę skarżącego co do posługiwania się jako autentycznymi sfałszowanymi umowami kupna-sprzedaży samochodów sprowadzonych w [...], w tym umowę zakupu pojazdu marki [...] o numerze VIN: [...], z 12 listopada 2020 r. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji Starosty podnosząc, że doszło do naruszenia: - przepisów prawa procesowego art. 7, art. 8, i art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., polegające na bezzasadnym przyjęciu przez organ I instancji, iż w sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z uwagi na rzekome ujawnienie istotnych dla sprawy nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, podczas gdy w istocie organ nie wskazał żadnych nowych dowodów ani okoliczności faktycznych, a jedynie powołał się wyłącznie na odpis postanowienia Sądu Rejonowego w Stargardzie prostujący omyłkę pisarską w wyroku o sygn. II K 3/24 z dnia 9 lipca 2024 r., polegającą na zmianie daty dotyczącej opisu przypisanego czynu; - przepisu prawa materialnego, art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na przyjęciu, iż przepis ten umożliwia w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznowienie postępowania, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, a Starosta Stargardzki na tej podstawie wznowił postępowanie i wydał nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, podczas gdy zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, a powołany przez organ przepis nie odnosi się zatem do sytuacji nowych dowodów lub nowych okoliczności, które zostały przewidziane wyłącznie w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, decyzją z 14 listopada 2025 r., nr SKO.Ke.470/2968/2025, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm., dalej: "p.r.d."), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję Starosty Stargardzkiego nr CK.I.5410.332.1.2025.K16 z 4 września 2025 r. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu sprawy, uznając zarzuty odwołania wniesionego przez skarżącego za chybione wskazało, że bezspornym jest, że 9 grudnia 2024 r. do organu wpłynął sprzeciw Prokuratora Regionalnego w Szczecinie od decyzji ostatecznej Starosty Stargardzkiego, w którego treści wskazano, że została wydana w oparciu o fałszywe dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności. Jednocześnie w ww. piśmie wskazano, że organ dokonuje rejestracji na wniosek właściciela na podstawie m.in. dowodu własności. Odwołujący się składając wniosek o rejestrację posłużył się zaś podrobioną umową dotyczącą zakupu pojazdu marki [...] o nr rej. [...] i nr VIN: [...] Wskazany dowód miał istotne znaczenie w sprawie, a okoliczności ustalone w toku postępowania karnego ujawniły, że był on fałszywy. Kolegium ustaliło, że do sprzeciwu Prokuratora dołączono uwierzytelniony odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Stargardzie II Wydziału Karnego z 9 lipca 2024 r., wydanego w sprawie o sygn. akt: II K 3/24. Wynika z niego, że P. K. uznano za winnego zarzucanego mu czynu, tj. czynu z art. 270 § 1 k.k. polegającego na tym, że w okresie od lipca 2020 r. do grudnia 2021 r. w Stargardzie oraz w Szczecinie, posłużył się on jako autentycznymi podrobionymi umowami kupna sprzedaży samochodów osobowych z terenu [...], wypisanymi przez ustaloną osobę, która podpisywała się jako sprzedający, w którym wpisano fikcyjną datę miejsca zawarcia umowy, fikcyjne dane osobowe sprzedającego, posługując się imieniem i nazwiskiem znanych sportowców lub trenerów, fikcyjne adresy sprzedającego, w których w rzeczywistości mieszczą się obiekty niemieszkalne oraz w których podrobiony podpis osoby sprzedającej (w pkt 67 została wymieniona umowa sprzedaży pojazdu marki [...] o nr VIN: [...] z dnia 12 listopada 2021 r., zawarta pomiędzy P. K. a D. F.. Ten fakt nie był znany organowi w dniu rejestracji. Ponadto organ odwoławczy podał, że 4 lipca 2025 r. do organu wpłynął odpis postanowienia Sądu Rejonowego w Stargardzie z dnia 12 maja 2025 r., wydanego w sprawie o sygn. akt: II K 3/24, którym sprostowano oczywistą omyłkę pisarską w pkt II części dyspozytywnej wyroku Sądu Rejonowego w Stargardzie z 9 lipca 2024 r. sygn. akt: II K 3/24 poprzez przyjęcie, że w opisie czynu przypisanego P. K. umowa opisana w pkt 67 nosiła datę 12 listopada 2020 r., w miejsce 12 listopada 2021 r. Organ I instancji dokonał zatem weryfikacji faktu sfałszowania dowodu w sprawie rejestracji pojazdu w postaci umowy kupna-sprzedaży, zgodnie z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 2 kwietnia 2025 r., nr SKO.WD.470/643/2025. Fakt sfałszowania przedmiotowej umowy został zatem potwierdzony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Stargardzie II Wydziału Karnego z 9 lipca 2024 r., wydanego w sprawie o sygn. akt: II K 3/24, który został sprostowany postanowieniem z 12 maja 2025 r. W świetle powyższego, w ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo uznał, że zaistniały podstawy do wznowienia postępowania, gdyż dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.). Organ I instancji prawidłowo powołał się na powyższy przepis, ale błędnie przytoczył jego treść, wskazując, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Powyższa treść odpowiada art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Niemniej jednak, w ocenie organu odwoławczego, oczywista omyłka w tym zakresie (błąd nieistotny) nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W zaskarżonej decyzji organ I instancji powołuje się na fakt posłużenia się przez skarżącego podrobioną umową sprzedaży przedmiotowego pojazdu. Organ I instancji wskazuje na dowody, na których się oparł (tj. prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Stargardzie II Wydziału Karnego z 9 lipca 2024 r., wydany w sprawie o sygn. akt: II K 3/24, sprostowany postanowieniem z 12 maja 2025 r.). To samo wynika z postanowienia, którym wznowiono postępowanie, w którym organ I instancji wprost wskazuje, że zaistniała przyczyna wznowienia postępowania w sprawie przedmiotowej decyzji wydanej w oparciu o zebrany materiał dowody, który okazał się sfałszowany. Zarzuty skarżącego, który upatruje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji wyłącznie w błędnie zacytowanym przepisie we fragmencie uzasadnienia decyzji Kolegium uznało za chybione. W świetle poczynionych ustaleń, uchylenie ostatecznej decyzji Starosty Stargardzkiego znak NK.5410.25303.2020.MA z 10 grudnia 2020 r., stało się konieczne. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja nie została również wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego - art. 7 i art. 8 k.p.a. Organ I instancji nie mógł uznać sfałszowanej umowy sprzedaży za dokument będący dowodem własności pojazdu, gdyż umowa nabycia tegoż pojazdu nie odniosła skutków prawnych. Przepis art. 72 ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący i w sposób enumeratywny określa na podstawie jakich dokumentów można dokonać rejestracji pojazdu. Organ dokonujący rejestracji pojazdu nie może zatem czynić własnych ustaleń na okoliczności objęte wymaganymi dokumentami. Wobec stwierdzenia, że dowód własności pojazdu został sfałszowany, zniweczony został wynik pierwotnego postępowania rejestracyjnego, bowiem skarżący, wobec sfałszowania umowy kupna-sprzedaży, nie był właścicielem tegoż pojazdu w czasie jego rejestracji w 2020 r. i nie był nim także w czasie postępowania wznowieniowego. Innymi słowy umowa sprzedaży pojazdu [...] o nr VIN: [...] z 12 listopada 2020 r. nie odniosła skutków prawnych i skarżący nie stał się właścicielem tegoż pojazdu. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze decyzji tej zarzucano naruszenie: - art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w konsekwencji niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a także dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem prawa, poprzez nie wzięcie pod uwagę faktu, iż w niniejszej sprawie, prokurator ani sąd karny nie negował legalności nabycia i prawa własności przedmiotowego pojazdu przez skarżącego, a jedynie fakt posłużenia się podrobioną umową kupna sprzedaży, co wbrew twierdzeniom organu nie prowadzi do wniosku, iż skarżący nienależycie udokumentował prawo własności przedmiotowego pojazdu, a to winno prowadzić do utrzymania w mocy pierwotnej decyzji Starosty rejestrującej ów pojazd; - art. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I), poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w sytuacji, gdy na podstawie powyższego rozporządzenia w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 9 Konstytucji RP w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe, zgodnie z powyższym do prawa własności należy stosować w niniejszej sprawie prawo niemieckie, na którego gruncie skarżący dysponując dokumentami pojazdu (nie tylko dowodem rejestracyjnym) jest jego właścicielem, a to winno prowadzić do wydania decyzji w przedmiocie rejestracji tegoż pojazdu; - art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, iż organ I instancji prawidłowo uchylił decyzję dotychczasową, podczas gdy organ winien był odmówić uchylenia z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia; - art. 15 k.p.a., poprzez dokonanie pobieżnej kontroli instancyjnej, w tym poprzez zaniechanie lub pobieżne odniesienie się przez organ II instancji do zarzutów odwołania z 3 lutego 2025 r. od decyzji Starosty Stargardzkiego, co w konsekwencji naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania i naruszyło prawo skarżącego do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy; - art. 138 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej rejestracji pojazdu, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie, a także podniesione w odwołaniu zarzuty prowadzą do wniosku, iż w niniejszej sprawie należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości i utrzymać decyzję Starosty Stargardzkiego z 20 października 2021 r., w mocy. Mając za podstawę powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej organu I instancji, jak i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W piśmie procesowym z 4 lutego 2026 r. strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu, z pisma Prokuratury Regionalnej w Szczecinie z 7 stycznia 2026 r., na fakt braku kwestionowania przez organy ściągania własności pojazdu przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Prokurator Regionalny w Szczecinie w piśmie z 9 lutego 2026 r. zgłosił swój udział w sprawie, zaś w piśmie z 12 marca 2026 r. wystąpił o oddalenie skargi podnosząc, że w świetle prawomocnego wyroku Sądu powszechnego przedstawione przez skarżącego dokumenty nie mogły stanowić podstawy do rejestracji pojazdu, a zatem ziściły się przesłanki określone w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W wydanym 26 lutego 2026 r. postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, rozpoznając wniosek skarżącego, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku gdy w wyniku przeprowadzonej kontroli sąd nie stwierdzi zaistnienia przesłanek do zastosowania ww. przepisów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Sąd orzekał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., w oparciu o wniosek organu, przy braku sprzeciwu pozostałych stron. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Przechodząc do meritum sprawy, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzuty skarżącego zmierzające do wykazania, że organ odwoławczy naruszył reguły procedury administracyjnej – w szczególności zasadę praworządności (art. 6 k.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.) oraz obowiązek wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) – nie zasługują na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do pytania, czy posłużenie się przez stronę sfałszowaną (podrobioną) umową sprzedaży pojazdu w toku procedury rejestracyjnej pozwala na uznanie, że wnioskodawca "należycie udokumentował prawo własności" w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Skarżący wywodzi, że skoro organy ścigania i sąd karny zakwestionowały jedynie sam dokument umowy (fakt jego podrobienia) a nie samo cywilnoprawne prawo własności pojazdu, to organ rejestrujący nie miał podstaw do wzruszenia pierwotnej decyzji o rejestracji. Taka argumentacja opiera się jednak na wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego. Przybliżając kwestię związania organu administracji mocą dowodową dokumentów gromadzonych w postępowaniu administracyjnym, w ocenie Sądu należy wskazać, że zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. oraz ogólnymi regułami dowodowymi, dokumenty przedkładane przez stronę przed organem administracji muszą być autentyczne. W sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocny wyrok sądu karnego, z którego jednoznacznie wynika, że umowa sprzedaży mająca stanowić podstawę rejestracji pojazdu została podrobiona, dokument ten traci jakikolwiek walor dowodowy w postępowaniu administracyjnym. Zwalcza to kluczowy argument skargi: okoliczność, że sąd karny lub prokurator nie "negował" prawa własności skarżącego w sensie cywilistycznym, która pozostaje bezwartościowa dla wyniku kontrolowanego postępowania. Organy sądowo karne badają odpowiedzialność subsydiarną za czyn zabroniony (fałszerstwo dokumentu) i nie są powołane do deklaratywnego ustalania prawa własności w sentencji wyroku. Zdaniem Sądu należy odnotować, że rejestracja pojazdu jest aktem publicznoprawnym. Organ rejestrujący ma ustawowy obowiązek zbadać, czy wnioskodawca legitymuje się niebudzącym wątpliwości dowodem własności. Dowodem takim nie może być dokument sfałszowany. Przeniesienie własności w świetle prawa cywilnego to kwestia konsensu stron. Rejestracja pojazdu wymaga jednak spełnienia rygorów formalnoprawnych administracyjnych. Podrobiona umowa nie jest dowodem – jest nieistniejącym, w sensie prawnym, oświadczeniem woli rzekomego zbywcy. W konsekwencji, organ administracji, odmawiając uznania sfałszowanej umowy za dokument potwierdzający własność, nie dokonał "dowolnej oceny dowodów" (art. 80 k.p.a.). Przeciwnie – związany zasadą legalizmu (art. 6 k.p.a.) nie mógł oprzeć rozstrzygnięcia na dokumencie sfałszowanym. Sąd podkreśla, że legalność nabycia pojazdu w sferze cywilnoprawnej (np. w dobrej wierze od nieuprawnionego) nie sanuje wady formalnej w postaci przedłożenia fałszywego dokumentu w urzędzie. Nie doszło również do naruszenia art. 7 k.p.a. w zakresie wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Słuszny interes obywatela (skarżącego) nie może być realizowany w oparciu o przestępcze działanie (posłużenie się sfałszowanym dokumentem). Interes społeczny oraz zasada praworządności bezwzględnie wymagają, aby w publicznych rejestrach (takich jak Centralna Ewidencja Pojazdów) figurowały wyłącznie dane pewne, oparte na legalnych, autentycznych i niepodważalnych dokumentach. Dopuszczenie do sytuacji, w której pojazd pozostaje zarejestrowany na podstawie sfałszowanej umowy, godziłoby w pewność obrotu gospodarczego i bezpieczeństwo prawne. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy prawidłowo ocenił materiał dowodowy, a wywiedziony z niego wniosek o braku należytego udokumentowania prawa własności na dzień wydawania decyzji był w pełni uprawniony. Zarzuty skargi w tym zakresie uznać należało za chybione. W ocenie Sądu podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 (Rzym I) w zw. z art. 6 k.p.a., art. 9 Konstytucji RP oraz art. 41 ust. 2 ustawy – Prawo prywatne międzynarodowe (p.p.m.) poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie jest całkowicie nieuzasadniony. Wskazać należy, że skarżący buduje swój zarzut na błędnym założeniu, iż przepisy Rozporządzenia Rzym I regulują kwestię przejścia i prawa własności rzeczy ruchomej (pojazdu). Jak wprost wynika z tytułu oraz art. 1 ust. 1 Rozporządzenia Rzym I, akt ten stosuje się wyłącznie do zobowiązań umownych w sprawach cywilnych i handlowych powiązanych z prawem różnych państw. Przepisy Rozporządzenia Rzym I określają prawo właściwe dla samej umowy (stosunku obligacyjnego między stronami), nie regulują natomiast prawnorzeczowych skutków umów, w tym momentu i przesłanek nabycia własności rzeczy ruchomych. Powoływany przez skarżącego art. 4 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Rzym I (wskazujący na prawo państwa miejsca zwykłego pobytu sprzedawcy) odnosi się jedynie do skutków zobowiązaniowych umowy sprzedaży a nie do ustalenia statusu właścicielskiego na potrzeby rejestracji pojazdu. Skarżący upatruje podstawy stosowania prawa niemieckiego w art. 41 ust. 2 ustawy – Prawo prywatne międzynarodowe. Przepis ten stanowi, że nabycie i utrata własności podlegają prawu państwa, w którym przedmiot tych praw znajdował się w chwili, gdy nastąpiło zdarzenie pociągające za sobą wymienione skutki prawne (lex rei sitae). Aby skutecznie wywieść prawo własności na podstawie prawa niemieckiego (w tym powoływanego w skardze § 929 niemieckiego kodeksu cywilnego - BGB), skarżący musiałby wykazać, że zdarzenie mające skutkować przeniesieniem własności (np. wejście w posiadanie rzeczy i porozumienie stron) zrealizowało się w czasie, gdy pojazd fizycznie znajdował się na terytorium Niemiec. Sąd podkreśla, że postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu jest postępowaniem administracyjnym (sfera prawa publicznego). Organy rejestrujące działają na podstawie przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący (ius cogens) i określają ściśle zamknięty katalog dokumentów, jakie wnioskodawca musi przedstawić, aby zarejestrować pojazd (w tym dowód własności pojazdu lub dokumenty potwierdzające jego nabycie). Organ administracji nie posiada uprawnień do prowadzenia skomplikowanego, prejudycjalnego postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia prawa własności w oparciu o zagraniczne instytucje prawa cywilnego (np. niemieckie przeniesienie własności przez samo doręczenie dokumentów i nieformalne porozumienie), jeżeli przeczy temu stan dokumentów wymaganych przez polskie prawo o ruchu drogowym. Zagadnienie własnościowe ma charakter cywilistyczny, a organ administracji bada jedynie formalne dokumenty legitymujące wnioskodawcę. Posiadanie dokumentów pojazdu (karty pojazdu czy dowodu rejestracyjnego) według polskiego prawa administracyjnego stanowi element procedury, lecz nie zastępuje dokumentu potwierdzającego przejście prawa własności na stronę skarżącą (np. faktury, umowy sprzedaży). Mając na uwadze powyższe, organy administracji obu instancji nie naruszyły art. 6 k.p.a. ani art. 9 Konstytucji RP, prawidłowo uznając, że przepisy prawa międzynarodowego, tudzież kolizyjnego, nie zwalniały skarżącego z obowiązku wykazania prawa własności pojazdu w sposób wymagany przez polskie przepisy administracyjne. Nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 15 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a. W ocenie Sądu nie można bowiem tracić z pola widzenia, że z istoty niniejszej sprawy wynika, iż sprowadzała się ona do oceny, czy zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej z 10 grudnia 2020 r. w trybie nadzwyczajnym określonym w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana po przeprowadzeniu kontroli instancyjnej decyzji organu pierwszej instancji, przy czym organ II instancji dokonał samodzielnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz prawidłowości zastosowania przez organ pierwszej instancji przepisów prawa materialnego i procesowego. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącego, organy administracji prawidłowo przyjęły, że w okolicznościach sprawy zachodziły ustawowe przesłanki uchylenia decyzji dotychczasowej. Zaskarżona decyzja zawiera szczegółowe wyjaśnienie przyczyn, dla których organ uznał, iż wcześniejsze rozstrzygnięcie nie mogło pozostać w obrocie prawnym. Argumentacja przedstawiona przez skarżącego sprowadza się natomiast do odmiennej oceny przesłanek zastosowania wskazanego nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji ostatecznej, nie wykazując jednocześnie, aby organ błędnie zinterpretował bądź niewłaściwie zastosował art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Sam fakt, że skarżący nie podziela stanowiska organów, nie oznacza jeszcze, iż doszło do naruszenia wskazanego przepisu. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oznacza obowiązek ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, a nie konieczność szczegółowego odniesienia się do każdego argumentu strony w sposób odpowiadający jej oczekiwaniom. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy zapoznał się z zarzutami odwołania, dokonał ich analizy oraz wyjaśnił przyczyny, dla których nie podzielił stanowiska strony. Organ II instancji nie ograniczył się do formalnej akceptacji stanowiska organu pierwszej instancji, lecz przeprowadził własną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz przesłanek zastosowania właściwych przepisów prawa. Okoliczność, że odpowiedź organu na poszczególne zarzuty nie odpowiada oczekiwaniom skarżącego, nie może być utożsamiana z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. Niezasadny pozostaje również zarzut naruszenia art. 138 k.p.a. Przepis ten określa katalog rozstrzygnięć, jakie może wydać organ odwoławczy po rozpoznaniu odwołania. W realiach niniejszej sprawy organ, uznając decyzję organu pierwszej instancji za zgodną z prawem, był uprawniony do jej utrzymania w mocy. Skarżący, formułując zarzut naruszenia art. 138 k.p.a., w rzeczywistości kwestionuje ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz przyjętą przez organy wykładnię przepisów prawa, nie wskazując jednak na takie uchybienia procesowe lub materialnoprawne, które uzasadniałyby wydanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia kasatoryjnego bądź reformatoryjnego. Sama odmienna ocena materiału dowodowego prezentowana przez stronę nie stanowi podstawy do przyjęcia, że organ naruszył art. 138 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej wyłącznie pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a.), nie zastępując organów administracji w dokonywaniu ustaleń faktycznych, ani w ocenie celowości podejmowanych rozstrzygnięć. Kontrola przeprowadzona przez Sąd nie wykazała, aby organy administracji dopuściły się naruszeń prawa materialnego lub procesowego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami i oceną prawną dokonaną przez organy obu instancji, nie wykazując wystąpienia uchybień uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.