II SA/Sz 454/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka – Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu odwołania B.L. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...]r. nr [...] odmawiającej B.L. umorzenia należności w kwocie [...] zł oraz odsetek w kwocie [...] zł z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla osoby uprawnionej do alimentów, w okresie świadczeniowym [...], tj. od [...] r. do [...]r., na podstawie decyzji z dnia [...] r. wydanej na rzecz D.K. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. B.L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jej uchylenie. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła, że jej wykonanie wyrządzi skarżącej i jej dzieciom z którymi mieszka, nieodwracalne szkody, włącznie z pozbawieniem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb materialnych. Skarżąca wskazała, że nie jest w stanie uiścić dochodzonych od niej należności, tym bardziej przy uwzględnieniu, iż w tej samej dacie wydano siedem decyzji odmawiających uwzględnienia jej wniosków o ich umorzenie, na ogólną kwotę [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego, nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010 r., str. 204). W niniejszej sprawie, wniosek dotyczy wstrzymania wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję o odmowie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Decyzja ta, jak i decyzja organu I instancji, nie jest dla strony skarżącej źródłem jakichkolwiek nakazów lub zakazów podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy, ponieważ ich przedmiotem jest odmowa umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zaskarżona decyzja nie nadaje się zatem do wykonania. Skoro zaskarżone rozstrzygnięcie z uwagi na swój charakter nie podlega wykonaniu, zatem brak jest podstaw do wydania orzeczenia o wstrzymaniu jego wykonania. Mając na względzie powyższe i kierując się dyspozycją art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.