II SA/Sz 452/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpatrzeniu w dniu 5 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. L. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...]r., nr [...] odmawiającej umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. B. L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w dniu [...] r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek B. L. podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi jej oraz jej dzieciom nieodwracalne szkody, włącznie z pozbawieniem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb materialnych. Skarżąca nadmieniła, że nie jest w stanie uiścić dochodzonych od niej należności mając na uwadze to, że w tej samej dacie wydano siedem decyzji odmawiających uwzględnienie wniosków o umorzenie należności na ogólna kwotę [...] zł (bez odsetek). Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 tej ustawy w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por.: postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2008r., II OZ 714/08, Lex nr 493646; postanowienie NSA z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt II OZ 921/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanką niezbędną do przyznania ochrony tymczasowej jest także możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca umorzenia należności oraz odsetek z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla osób uprawnionych do alimentów w okresie świadczeniowym 2013/2014. Należy podkreślić, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji, nie jest dla strony skarżącej źródłem jakichkolwiek nakazów lub zakazów podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy, ponieważ ich przedmiotem jest odmowa umorzenia - orzeczonych odrębną decyzją o obowiązku zwrotu - należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Brak jej zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. Tym samym wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony. Wniosek o wstrzymanie decyzji byłby uzasadniony i do rozważenia, jedynie w stosunku do decyzji o obowiązku zwrotu wypłaconych należności z funduszu alimentacyjnego, bowiem to ta decyzja nakłada na skarżącą konkretny obowiązek o określonym wymiarze finansowym, czyli nadaje się do wykonania. Waloru tego nie sposób przypisać zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w postanowieniu.