II SA/Sz 452/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.

B. L. razem ze skargą na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. odmawiającą umorzenia należności w kwocie [...] zł oraz odsetek w kwocie [...] zł z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla osób uprawnionych w okresie świadczeniowym od [...] r. na podstawie decyzji z dnia [...] r., [...] wydanej dla A. K., złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podała, że jej sytuacja materialna jest bardzo trudna, ponieważ wysokość wynagrodzenia z tytułu pracy, tj. [...] jest niewystarczająca na utrzymanie dwójki dzieci. Wnioskodawczyni nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. W opisanym stanie sprawy stwierdzono, co następuje: W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Stosownie natomiast do art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja została wydana na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2016 r., poz. 169), zatem uznać należy, że skarga dotyczy decyzji z zakresu pomocy i opieki społecznej. Z uwagi na powyższe wnioskodawczyni jest zwolniona z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy, ponieważ zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W tej sytuacji rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie stało się zbędne. Postępowanie wywołane wnioskiem należało zatem umorzyć na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na powyższe odstąpiono również o zobowiązanie wnioskodawczyni do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na aktualnie obowiązującym druku PPF.