II SA/Sz 449/14

Dnia 2 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego . z dnia .[...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. w sprawie skierowania A. B. na badania psychologiczne w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję A. B. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd. Uzasadniając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej skarżący wyjaśnił, że brak było podstaw prawnych do wydania zaskarżonej decyzji, ponieważ w wypadku drogowym w którym uczestniczył wyłącznie on był osobą poszkodowaną. Tymczasem ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30 poz. 151 ze zm.) w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit d stanowi, że starosta wydaje decyzję o skierowaniu na kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli kierował on pojazdem który uczestniczył w wypadku drogowym, w następstwie którego inna osoba poniosła śmierć lub doznała obrażeń o których mowa w art. 156 § 1 lub art. 157 § 1 Kodeksu karnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej ‘p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wykazanie istnienia tych przesłanek spoczywa na stronie. Jednocześnie wyraźnego podkreślenia wymaga fakt, iż sąd rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie dokonuje oceny merytorycznej skargi, bowiem takie działanie sądu oznaczałoby ocenę legalności zaskarżonego aktu dokonaną przed wydaniem wyroku, a zatem niedopuszczalną. Zawarte we wniosku argumenty nie uzasadniają wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Samo wniesienie skargi i kwestionowanie prawidłowości zaskarżonej decyzji nie może bowiem stanowić podstawy do wstrzymania jej wykonania, a do tego sprowadzają się argumenty zawarte we wniosku. W tej sytuacji należy uznać, że skarżący nie wykazał, iż w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przesłanki takie nie wynikają także z akt sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.