II SA/Sz 43/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.

1. W dniu 21 września 2022 r. M. D. (dalej przywoływany jako: "Strona", "Odwołujący", "Skarżący") wystąpił z wnioskiem do Prezydenta Miasta S. (dalej przywoływany jako: "Organ pierwszej instancji") o przyznanie dodatku mieszkaniowego z mocą wsteczną, tj. od 1 lipca 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. na częściowe pokrycie dodatku na mieszkanie, w którym prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. 2. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] października 2022 r., nr [...], po rozpatrzeniu ww. wniosku, przyznał Stronie dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy, tj. od dnia 1 września 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. w wysokości [...] zł miesięcznie, w tym [...] zł ryczałtu na zakup opału. Jednocześnie Organ ten odmówił Stronie przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od dnia 1 lipca 2022 r. do dnia 31 sierpnia 2022 r. 3. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji Organu I instancji w zakresie odmowy przyznania mu dodatku mieszkaniowego z mocą wsteczną, tj. od dnia 1 lipca 2022 r. W odwołaniu szczegółowo opisał trudności, jakie miały miejsce przy składaniu wniosku w [...] Centrum Świadczeń. Odwołujący wskazał, że w Zakładzie Karnym w G. nie odbywał kary pozbawienia wolności, a jedynie był osobą tymczasowo aresztowaną. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (przywoływane dalej jako: "Organ odwoławczy" lub "Kolegium") decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000), w związku z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 2021 ze zm.), utrzymało w mocy ww. decyzję Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy po przytoczeniu przepisów będących podstawą prawną rozstrzygnięcia wskazał, że jak wynika z materiału dowodowego sprawy (Świadectwa zwolnienia) Skarżący bezspornie w okresie od dnia 12 marca 2022 r. do dnia 16 września 2022 r. pozbawiony był wolności i w dniu 16 września 2022 r. został zwolniony z Zakładu Karnego w G.. Odwołujący miał zatem w Zakładzie Karnym całodobowe utrzymanie. W ocenie Kolegium bez znaczenia w przedmiotowej sprawie jest okoliczność że, w Zakładzie Karnym w G. nie odbywał On kary pozbawienia wolności, a jedynie był osobą tymczasowo aresztowaną. W tej sytuacji słusznie, zdaniem Organu odwoławczego, Organ I instancji odmówił Stronie przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od dnia 1 lipca 2022 r. do dnia 31 sierpnia 2022 r. Na poparcie powyższego stanowiska Kolegium powołało wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 52/22. 5. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W uzasadnieniu skargi Skarżący wyraził zaniepokojenie w kwestii możliwości pozbawienia go mieszkania lub ograbienia z dobytku. Wyjaśnił, że ma orzeczoną niepełnosprawność w stopniu lekkim (intelektualną). 6. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. 7. W piśmie procesowym z dnia 15 marca 2023 r. Skarżący wyjaśnił między innymi, że w Areszcie Śledczym w G. i Zakładzie Karnym w G. był osobą tymczasowo aresztowaną, czego Organ I instancji nie wziął po uwagę, odmawiając mu przyznania wnioskowanego dodatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. 8. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznanie sprawy zostało dokonane w trybie uproszczonym, na wniosek Organu, przy braku sprzeciwu Skarżącego, zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. 9. Istota sporu w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Skarżący należy do osób uprawnionych do otrzymania dodatku mieszkaniowego, wymienionych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia przedstawiły Organy, a Sąd jedynie dla przypomnienia przytacza treść przepisów. Zaznaczenia wymaga, że od dnia 1 lipca 2021 r. weszły w życie zmiany ustawy o dodatkach mieszkaniowych wprowadzone art. 11 ustawy z dnia 10 grudnia 2020 r. o zmianie niektórych ustaw wspierających rozwój mieszkalnictwa (Dz.U. z 2021 r., poz. 11). Stosownie do treści art. 2 pkt 1 ww. ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom albo podnajemcom lokali mieszkalnych, zamieszkującym w tych lokalach; 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego; 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych; 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem; 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo najem socjalny lokalu. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 3 tej ustawy, dodatek mieszkaniowy nie przysługuje osobom przebywającym w: 1) domu pomocy społecznej, 2) młodzieżowym ośrodku wychowawczym, 3) schronisku dla nieletnich, 4) zakładzie poprawczym, 5) zakładzie karnym, 6) szkole, w tym w szkole wojskowej - jeżeli instytucje te zapewniają nieodpłatnie pełne całodobowe utrzymanie. W rozpatrywanej sprawie Organy obu instancji odmówiły Skarżącemu przyznania dodatku mieszkaniowego za okres od dnia 1 lipca 2022 r. do dnia 31 sierpnia 2022 r. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy (Świadectwo zwolnienia z dnia 16 września 2022 r.) w okresie od dnia 12 marca 2022 r. do dnia 16 września 2022 r. Skarżący przebywał w Zakładzie Karnym w G., w którym zapewnione miał nieodpłatnie pełne całodobowe utrzymanie. Tym samym, jak słusznie wskazał Organ nie ma znaczenia okoliczność podniesiona w treści skargi oraz w piśmie procesowym z dnia 15 marca 2022 r., że przebywając w Zakładzie Karnym był osobą tymczasowo aresztowaną, ponieważ w ww. okresie nie ponosił kosztów utrzymania mieszkania. Wnioskowane przez Skarżącego świadczenie ma pomóc osobie znajdującej się w trudnej sytuacji materialnej, a spełniającej wymogi ustawy, w pokryciu kosztów utrzymania lokalu, w którym osoba ta zamieszkuje. Podkreślić należy, że przepisy dotyczące zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że muszą być ściśle stosowane bez możliwości odstępstw i to bez względu na szczególnie trudną, indywidualną sytuację osób starających się o dodatek. Prawodawca w sposób bardzo ścisły określił zasady przyznawania i sposób obliczania dodatków mieszkaniowych, nie pozostawiając Organowi administracji orzekającemu w tych sprawach możliwości działania w ramach uznania administracyjnego. Skoro zatem w przepisach ustawy obowiązującej od dnia 1 lipca 2021 r. dodatek mieszkaniowy nie przysługuje osobom przebywającym w zakładzie karnym, bowiem instytucja ta zapewnia stronie nieodpłatnie pełne całodobowe utrzymanie, to wobec ziszczenia się ustawowej przesłanki negatywnej odmowa przyznania Skarżącemu wnioskowanego świadczenia jest prawnie uzasadniona. 10. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.