II SA/Sz 425/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie z Jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy

Samorządowe Kolegium Odwoławczego postanowieniem z dnia [...] stwierdziło niedopuszczalność wniesienia zażalenia na pismo Dyrektora Wydziału Komunalnego Urzędu Miasta z dnia [...] r., dotyczące wątpliwości Z. D. co do treści informacji o przyjęciu deklaracji dotyczącej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. SKO w uzasadnieniu postanowienia wyjaśniło, że w sprawie nie toczyło się postępowanie administracyjne i nie zostało wydanie postanowienie, od którego stronie przysługiwałoby zażalenie. W dniu 17 kwietnia 2014 r. Z. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. W ocenie skarżącego informacja o przyjęciu deklaracji z dnia 4 lipca 2014 r. posiada konieczne elementy decyzji administracyjnej, tymczasem organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia, co jest sprzeczne z prawem. Skarżący, wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy dla każdego prawnika, bez potrzeby analizowania sprawy pod względem faktycznym i prawnym, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może być uwzględniona. Skarga może być bezzasadna pod względem faktycznym lub prawnym. Pod względem faktycznym skarga jest bezzasadna wtedy, gdy wnioski wysnute przez stronę z podanych przez nią faktów są rażąco sprzeczne z przyjętymi powszechnie zasadami logiki. Pod względem prawnym można uznać skargę za oczywiście bezzasadną, gdy każdy prawnik bez głębszej analizy prawnej stanu faktycznego może stwierdzić, że skarga nie może być uwzględniona. Będą to zatem takie sytuacje, w których przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skargi. W rozpoznawanej sprawie skarżący, w dniu 28 lutego 2013 r. złożył w Urzędzie Miasta, deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, na podstawie art. 6m ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 poz. 1399 ze zm.). Sposób ustalania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przyjęty w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach opiera się na obowiązku właściciela nieruchomości samodzielnego obliczenia wysokości opłaty i przedstawienia wysokości tej opłaty w deklaracji. Złożenie poprawnej deklaracji powoduje, że nie jest potrzebne, ani możliwe wydanie decyzji administracyjnej o wysokości opłaty. Wynika to z art. 6o tej ustawy, który przewiduje wydanie decyzji tylko w razie niezłożenia deklaracji lub uzasadnionych wątpliwości co do zawartych w niej danych. W niniejszej sprawie skarżący złożył deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, która nie wzbudziła wątpliwości, więc nie toczyło się w tej sprawie postępowanie administracyjne. Jedynie pismem z dnia 4 lipca 2013 r. Dyrektor Wydziału Komunalnego w Urzędzie Miasta poinformował skarżącego o przyjęciu deklaracji, terminie płatności zadeklarowanej kwoty oraz numerze konta bankowego. Wobec zgłoszonych wątpliwości, pismem z dnia 24 lutego 2014 r. Dyrektor Wydziału Komunalnego w Urzędzie Miasta poinformował Z. D., że pismo z dnia 4 lipca 2014 r. nie jest decyzją administracyjną, a jedynie informacją o przyjęciu deklaracji. W dniu 26 lutego 2014 r. skarżący złożył "zażalenie na postanowienie" z dnia [...] r., którego niedopuszczalność Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Skarga Z. D. na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniesienia zażalenia jest nieuzasadniona, ponieważ obowiązujące normy prawne nie przewidują możliwość wniesienia zażalenia na pismo informacyjne. Skoro jednak Z. D. zażalenie takie złożył, organ odwoławczy trafnie wydał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniesienia zażalenia. Z tego względu, wobec oczywistej bezzasadności wniesionej skargi, należało odmówić przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.