II SA/Sz 394/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi W. G. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do uposażenia uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] r. nr [...].

Komendant Powiatowy Policji w K. rozkazem personalnym z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 126 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.) pozbawił [...] W.G. prawa do uposażenia za okres od [...] r. do [...] r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia, organ wyjaśnił, że W.G. w okresie od [...] r. do [...] r. przebywał na zwolnieniach lekarskich, a w dniu [...] r. wydane zostało orzeczenia [...] w S. nr [...]. Komendant wskazał, że w dniu [...]r. otrzymał pismo informujące o złożeniu przez W.G. odwołania od powyższego orzeczenia do [...] w P. Wobec wniesienia odwołania orzeczenie to stało się nieprawomocne, co skutkuje obowiązkiem stawiania się w służbie lub usprawiedliwiania nieobecności – od dnia [...] r. W ocenie Komendanta, obowiązkiem funkcjonariusza jest dostarczanie przełożonemu właściwemu do spraw osobowych zaświadczeń lekarskich o niezdolności do służby w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania, w przypadku niedostarczenia zwolnienia lekarskiego nieobecność w służbie uznaje się za nieusprawiedliwioną. W związku z niedostarczeniem kolejnych zwolnień lekarskich i brakiem możliwości uznania nieobecności tego funkcjonariusza w służbie za usprawiedliwioną, w dniu [...] r. Komendant Powiatowy Policji w K. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zasadności potrąceń uposażenia za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie trwającej od [...] r. Powołując się na treść art. 126 ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji organ wskazał, że policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie (art. 126 ust. 1 cytowanej ustawy). W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego (art. 126 ust. 2 wspomnianej ustawy). Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia przez policjanta obowiązków służbowych (art. 126 ust. 3 cytowanej ustawy). W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego W.G. wniósł o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uznanie, że w okresie od [...] r. do [...] r. jego nieobecność w służbie była usprawiedliwiona. Wspomnianemu rozkazowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich wadliwą wykładnię i w konsekwencji nieuzasadnione zastosowanie w sprawie. tj.: - art. 126 ust. 1 i następne ustawy o Policji w zw. z art. 104 § 1 i art. 110 i następne ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez wadliwe przyjęcie, że w okresie od [...] r. do [...] r. W.G. samowolnie nie pełnił służby, nie usprawiedliwił w ustawowo określony sposób swojej nieobecności, pomimo tego, że w okresie tym funkcjonuje w obrocie prawnym orzeczenie [...] w S. z dnia [...]r. – ustalające począwszy od dnia [...] r. całkowitą niezdolność do służby w Policji, - art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione jego zastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że orzeczenie [...] w S. z dnia [...] r. – w części dotyczącej oceny dalszej niezdolności do służby w Policji jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów k.p.a. Decyzja ta wiąże organ administracji publicznej, który ją wydał, przy czym jest on nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Kwestia czy strona skorzystała z prawa do odwołania od orzeczenia właściwej komisji lekarskiej czy też nie – nie ma żadnego znaczenia dla prawa lub braku prawa do uposażenia dla funkcjonariusza Policji, wobec którego komisja lekarska wydała orzeczenia ustalające jego całkowitą niezdolność do służby. Skarżący zaznaczył, że w takiej sytuacji, nawet skierowanie policjanta do lekarza profilaktyka celem wydania zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na zajmowanym stanowisku służbowym – nie rozwiązałoby pozycji prawnej takiego funkcjonariusza, ponieważ lekarz ten nie mógłby wystawić zaświadczenia w czasie trwania procedury orzeczniczej. Nie jest on bowiem władny do podważania orzeczenia właściwej komisji lekarskiej. Dodatkowo strona podniosła, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W niniejszej sprawie nie było podstaw do nadania rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, a przy tym organ nie wywiązał się z obowiązku szczegółowego uzasadnienia nadania tego rygoru, bowiem za takie uzasadnienie nie można uznać jednego zdania, które zawiera ogólnikowe stwierdzenie, którego strona odwołująca nie jest w stanie zrozumieć. Komendant Wojewódzki Policji w S. rozkazem personalnym z dnia [...] r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania W.G. od opisanego wyżej rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając powyższą decyzję (rozkaz personalny) organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku z przebywaniem W.G. na zwolnieniu lekarskim w okresie od [...] r. do [...] r. Komendant Powiatowy Policji w K. skierował wymienionego funkcjonariusza na komisję lekarską, która orzeczeniem [...] uznała go za trwale niezdolnego do służby w Policji. W związku z odwołaniem od niniejszego orzeczenia, złożonym przez tego funkcjonariusza do [...] w P., pozostało ono nieprawomocne, co skutkuje obowiązkiem stawiania się w służbie lub usprawiedliwiania nieobecności poprzez dostarczanie zwolnienia lekarskiego. Zgodnie bowiem z § 24 rozporządzenia MSWiA z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, przełożony właściwy w sprawach osobowych po otrzymaniu ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby policjanta niezwłocznie zwalnia go od zajęć służbowych na okres od dnia zwolnienia ze służby. Tylko orzeczenia posiadające atrybut prawomocności są więc dla organu wiążące. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 121 d ust. 2 – 4 ustawy o Policji, policjant jest obowiązany dostarczyć przełożonemu właściwemu w sprawach służbowych zaświadczenie lekarskie w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. W przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 2 - 4, nieobecność w służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia, oświadczenia albo decyzji nastąpiło z przyczyn niezależnych od policjanta. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 108 § 1 k.p.a., Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że w jego ocenie Komendant Powiatowy Policji w K. nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny, przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji wymagających skutecznego i prawidłowego działania. Interes społeczny jest w tym przypadku tożsamy z interesem służby, przejawiającym się koniecznością dostosowania otrzymywanej przez policjanta kwoty uposażenia zasadniczego do obowiązujących przepisów prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., W.G. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego jego wydanie rozkazu personalnego organu pierwszej instancji w całości. Podnosząc zarzuty analogiczne jak w odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w K., skarżący wskazał, że orzeczenie [...] w S. z dnia [...] r. – w części dotyczącej oceny dalszej zdolności do służby w Policji jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto orzeczenie to na mocy ostatecznego orzeczenia [...] z dnia [...] r. – utrzymane zostało w całości w mocy. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu ze wskazanego powyżej dokumentu w postaci orzeczenia [...] nr [...]. W odpowiedzi na ww. skargę, Komendant Wojewódzki Policji w S. reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w treści zaskarżonego rozkazu. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu w postaci odwołania od orzeczenia [...] w S. z dnia [...] r. Zdaniem skarżącego dowód ten potwierdza, że w żadnej części odwołania nie kwestionował on faktu uznania go za niezdolnego do służby a jedynie wskazywał na błędy i niedociągnięcia proceduralne. Tym samym orzeczenie wspomnianej Komisji zostało zaskarżone jedynie w części, zaś w pozostałej nie było rozpatrywane przez organ odwoławczy. Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik organu wniósł o przeprowadzenie dowodu z postanowienia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na rozprawie w dniu [...] r., na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przeprowadził dowód z orzeczenia [...] z dnia [...] r. oraz z odwołania W.G. z dnia [....] r., a także postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: W oparciu o przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w § 2 tego przepisu sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, wydane zostały w oparciu o przepis art. 126 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.), według którego policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia przez policjanta obowiązków służbowych. W pierwszej kolejności wskazać należy, że z powyższego uregulowania prawnego wynikają trzy, występujące niezależne od siebie, przesłanki zawieszenia policjantowi uposażenia od najbliższego terminu płatności, a mianowicie: 1) samowolne opuszczenie miejsca pełnienia służby, 2) samowolne pozostanie poza nią, 3) niepodjęcie służby. Ani organ pierwszej instancji, ani organ odwoławczy nie dokonał w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia analizy przytoczonego przepisu i nie wskazał, która z wyżej wyliczonych przesłanek znajduje zastosowanie w przypadku skarżącego. Tymczasem, zdaniem Sądu, żadna z wyżej wymienionych okoliczności nie odpowiada zachowaniu skarżącego. Z dość ogólnego uzasadnienia rozkazu organu I instancji wynika, że podstawą potrącenia uposażenia w niniejszej sprawie było niestawienie się do służby od dnia [...] r. (skarżący korzystał ze zwolnień lekarskich do dnia [...] r.), jak również nieprzedstawienie organowi usprawiedliwienia za okres nieobecności w służbie. Argumentacja ta została powtórzona przez organ II instancji. W ocenie Sądu, tak określone przesłanki potrącenia skarżącemu uposażenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako żadna z przyczyn, o których mowa w art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, zwłaszcza, że ani organ I ani organ II instancji nie dokonały wykładni tego przepisu i nie wyjaśniły, która ze wskazanych wyżej przesłanek ziściła się w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, że skarżący orzeczeniem [...] S. z dnia [...] r. został uznany za trwale niezdolnego do służby w Policji, przy czym niezdolność ta pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W tej sytuacji brak jest, zdaniem Sądu, podstaw do przyjęcia, że skarżący samowolnie opuścił, miejsce pełnienia służby. Skarżący służby tej nie mógł podjąć z powodu orzeczonej niezdolności do jej pełnienia. Skoro zatem nie pełnił obowiązków służbowych to również nie mógł opuścić miejsca pełnienia służby. Z tych samych względów należy przyjąć, że nie zachodzi przesłanka pozostawania poza miejscem pełnienia służby. Nie zachodzi również w niniejszej sprawie trzeci przypadek - niepodjęcia służby. O ziszczeniu się tego warunku zawieszenia, a następnie potrącenia uposażenia można byłoby mówić wówczas, gdyby skarżący nie podjął pełnienia służby, pomimo tego, że był do niej zdolny, a taka okoliczność w niniejszej sprawie nie zachodzi. Z akt postępowania wynika bowiem jednoznacznie i okoliczności te nie są kwestionowane przez strony, że skarżący orzeczeniem z dnia [...] r. został uznany za trwale niezdolnego do służby w Policji. W ustalonym stanie faktycznym brak jest także możliwości stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzi przypadek o jakim mowa w ust. 3 art. 126 ustawy o Policji, zgodnie z którym przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w razie zawinionej niemożność pełnienia przez policjanta obowiązków służbowych. Sytuację gdy policjant został uznany za trwale niezdolnego do służby kwalifikować należy jako niemożność podjęcia obowiązków służbowych. Stwierdzić zatem należy, że organy dokonały błędnej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego. W rezultacie nie dokonały należytej oceny zachowania skarżącego pod kątem ponoszenia winy za zaistniałą sytuację. Podkreślić należy, że na podstawie tego uregulowania policjant może być pozbawiony prawa do uposażenia tylko w przypadku zawinionej przez niego niemożność pełnienia obowiązków służbowych, nie zaś z tego powodu, że nie usprawiedliwił swojej nieobecności w służbie w sposób przewidziany przepisami prawa. W związku z powyższym w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. Organ wydając rozkaz personalny związany jest rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Musi więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz - co już wyżej wykazano - uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie zarówno Komendant Rejonowy Policji w K., jak i Komendant Wojewódzki Policji w S., nie zadośćuczynili powyższym obowiązkom, czym naruszyli wspomniane przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie sposób też zgodzić się z organami I i II instancji, że okoliczność wniesienia przez W.G. odwołania od orzeczenia [...] z dnia [...] r. spowodowała konieczność dostarczenia zwolnienia lekarskiego za okres od [...] r. W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę, że skarżący w istocie zakwestionował jedynie uzasadnienie tego orzeczenia, z uwagi na niedostateczne, w jego ocenie, wyjaśnienie z jakich względów Komisja Lekarska uznała, że pomimo "[...]". Jednocześnie skarżący w żaden sposób nie kwestionował tego rozstrzygnięcia w zakresie uznania go za trwale niezdolnego do służby w Policji. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w myśl art. 42 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1822 ze zm.), od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia przysługuje odwołanie. Przedmiotem odwołania może być orzeczenie w całości lub w części. Odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Z kolei w myśl art. 47 ust. 1 i 2 tej ustawy, Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Centralna Komisja Lekarska nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, chyba że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący miał możliwość zaskarżenia opisanego wyżej orzeczenia jedynie w części i z uprawnienia tego skorzystał, co spowodowało, że orzeczenie w części dotyczącej uznania go za trwale niezdolnego do służby w Policji nie zostało zaskarżone. Z tego względu argumentacja odnosząca się do nieostatecznego charakteru rozstrzygnięcia w omawianym zakresie nie może zostać uwzględniona. Co więcej, orzeczeniem z dnia [...] r. (a więc wydanym przed datą rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r.) Centralna Komisja Lekarska MSW utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w S. z dnia [...] r. wobec czego nie ma wątpliwości, że orzeczenie to należy uznać za ostateczne. Niezależnie od powyższego należy też zgodzić się ze skarżącym, że w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie argumentacja zawarta w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. (sygn. akt I OPS 16/13). Co prawda uchwała dotyczyła sprawy, w której stan prawny był nieco inny, jednak Sąd udzielił odpowiedzi na pytanie, które jest istotne także w niniejszej sprawie – tj. czy ze sformułowania "zaprzestanie służby z powodu choroby" wynika, że dowodem potwierdzającym chorobę policjanta jest wyłącznie zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby wydane na stosownym formularzu, czy jest nim również orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzającej całkowitą niezdolność do służby. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w tym wyroku, zdaniem Sądu pierwszej instancji, aprobującego stanowisko organów Policji, sformułowanie to oznacza wyłącznie nieobecność policjanta w służbie usprawiedliwioną zaświadczeniem lekarskim, a nie orzeczeniem komisji. Przyjęcie takiego założenia skutkowało stwierdzeniem, że przepis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji stosuje się jedynie w przypadku, gdy policjant przed wydaniem orzeczenia przez komisję lekarską o całkowitej niezdolności do służby przebywał na zwolnieniu lekarskim, a więc zaprzestał służby z powodu choroby. Tymczasem analiza tego przepisu nie wskazuje, aby zawierał warunek różnicujący uprawnienia policjanta do dwunastomiesięcznej ochrony przed zwolnieniem ze służby od tego, czy przed wydaniem przez komisję lekarską orzeczenia o trwałej niezdolności do służby, nie pełnił służby z powodu choroby i fakt ten udokumentował zwolnieniem lekarskim, czy dopiero to orzeczenie, wydane na skutek skierowania go na badania z urzędu lub na własną prośbę, jest powodem zaprzestania przez niego służby, które następuje na skutek obligatoryjnego zwolnienia go przez przełożonego od zajęć służbowych w związku z tym orzeczeniem. Więcej argumentów przemawia za tym, że przepis ten ma zastosowanie w obu przypadkach. NSA uznał, że zaprzestanie przez policjanta służby jest następstwem stanu jego zdrowia i nie ma znaczenia, przez jaki podmiot ocena stanu zdrowia zostanie dokonana. Dla zastosowania art. 43 ust.1 ustawy o Policji wystarczające jest zatem ustalenie, że u policjanta stwierdzono chorobę, z powodu której zaprzestał on pełnienia służby. Orzeczenie komisji lekarskiej jest nie tylko rodzajem rozstrzygnięcia administracyjnego, ale też oświadczeniem wiedzy co do stanu zdrowia policjanta, które obejmuje stwierdzenie określonej choroby u policjanta, z powodu której policjant jest niezdolny do służby. Tak więc orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające u policjanta chorobę, z powodu której policjant jest w stanie niezdolności do służby, dotyczy tego co zaświadczenie lekarskie o niezdolności do służby z powodu choroby, której skutkiem jest zaprzestanie służby. Jeżeli zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby stanowi podstawę zaprzestania służby z powodu choroby, to nie sposób przyjąć, że orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające trwałą niezdolność do służby z powodu choroby nie może stanowić podstawy zaprzestania służby z powodu choroby, w rozumieniu art. 43 ust. 1 ustawy o Policji i w takiej sytuacji nie sposób także przyjąć, że po wydaniu orzeczenia przez komisję lekarską, konieczne jest przedstawianie zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby. Wskazane rozwiązania prawne prowadzą do wniosku, że zaprzestanie służby z powodu choroby może wynikać zarówno z zaświadczenia lekarskiego, jak i orzeczenia komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby z powodu choroby. Za w pełni uzasadniony należy też uznać zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. W orzecznictwie podkreśla się trafnie, że po pierwsze, "wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzająco, lecz muszą być poddawane wykładni ścisłej", po drugie, "odwołując się do pojęcia "niezbędności" niezwłocznego działania, ustawodawca uznaje, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a.", po trzecie, "zagrożenie to musi mieć realny charakter i nie może być tylko prawdopodobne, a okoliczność ta musi być uwidoczniona w uzasadnieniu postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności" (tak w wyroku NSA z dnia 15 lipca 2010 r., II OSK 1134/09, LEX nr 597140). Mając na uwadze powyższe, nie sposób nie zgodzić się ze skarżącym, że organy I i II instancji nie uzasadniły należycie nadania tego rygoru, nie przedstawiły żadnych konkretnych argumentów uzasadniających jego nadanie. Za niezrozumiałe należy przy tym uznać powoływanie się przez organ na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Wa 1018/16) bowiem Sąd ten uchylając rozkazy personalne organów obu instancji nie podzielił poglądów zawartych w tychże rozkazach. Jednocześnie zaznaczenia wymaga, że cytowany przez organ pogląd o słuszności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby, przejawiającym się koniecznością niezwłocznego dostosowania otrzymywanej przez policjanta kwoty uposażenia zasadniczego, ustalanej z uwzględnieniem wysługi lat, do wymogów obligowanych przepisami prawa nie był poglądem Sądu lecz stanowiskiem Komendanta Głównego Policji zawartym w rozstrzygnięciu II-instancyjnym. Ponownie rozpatrując sprawę organy zobowiązane będą do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie uzupełnienia niezbędnego materiału dowodowego. Stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. po rozstrzygnięciu sprawy, swoje stanowisko winny wyrazić w prawidłowo skonstruowanym uzasadnieniu, w którym w sposób wyczerpujący ustosunkują się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a swoją argumentację wyrażą w sposób zrozumiały i przekonywujący. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.