II SA/Sz 393/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r., [...] w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.

Wyrokiem z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 393/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę P. G. na opisaną w sentencji decyzję Wojewody Z. utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odmawiające umorzenia należności stanowiącej nienależnie pobrane świadczenie, tj. środków na podjęcie działalności gospodarczej w kwocie [...] zł. Następnie w dniu 29 września 2017 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę kasacyjną od rzeczonego wyroku, do której załączył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podał, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej, nie posiada żadnego majątku, ani zasobów pieniężnych. Źródło jego utrzymania stanowi renta w wysokości [...] zł netto. Miesięczne zobowiązania i wydatki to: utrzymanie mieszkania – [...] zł, alimenty na dwoje dzieci – [...] zł. Z uwagi na niski dochód i wysokość wydatków skarżący korzysta z pomocy rodziny. W opisanym stanie sprawy stwierdzono, co następuje: W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Stosownie natomiast do art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja została wydana na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.), zatem uznać należy, że skarga dotyczy decyzji z zakresu zasiłków oraz innych należności i uprawnieniń przysługujących osobie bezrobotnej. Z uwagi na powyższe wnioskodawca jest zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy, ponieważ zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. W tej sytuacji rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie stało się zbędne. Postępowanie wywołane wnioskiem należało zatem umorzyć na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na powyższe odstąpiono również o zobowiązanie wnioskodawcy do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na aktualnie obowiązującym druku PPF.