II SA/Sz 391/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 391/20 odrzucającego skargę kasacyjną A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 391/20 uchylającego zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 3 marca 2020 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji ustalającej warunki zabudowy postanawia: uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 kwietnia 2021 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej

Wyrokiem z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 391/20, uchylono zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] Pismem z dnia 12 kwietnia 2021 r. A. M., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił ww. skargę kasacyjną wskazując, że A. M. nie jest stroną w sprawie w rozumieniu art. 32 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak również nie jest uczestnikiem postępowania na prawach strony. Z tego względu nie został jej doręczony odpis wyroku z dnia 11 lutego 2021 r. wraz z uzasadnieniem. Jednocześnie z treści art. 177 § 1 w zw. z art. 142 § 1 wspomnianej ustawy wynika, że skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Sąd wskazał, że skarga kasacyjna złożona przez A. M. podlega odrzuceniu jako wniesiona przez podmiot nieuprawniony. Pismem z dnia 26 maja 2021 r. pełnomocnik A. M. adw. K. I. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wniosła o jego rozpoznanie w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a. przez Sąd I instancji, z uwagi na oczywistą zasadność zażalenia i uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 lutego 2021 r. i rozpoznanie sprawy na nowo na podstawie art. 179 a p.p.s.a. w zw. z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Pełnomocnik zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 173 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że A. M. nie jest stroną postępowania administracyjnego i sądowo administracyjnego oraz, że nie przysługiwało jej prawo wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego co doprowadziło do przyjęcia, że skarga kasacyjna nie została wniesiona przez stronę postępowania oraz odrzucenie skargi, 2. art. 142 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że A. M. nie został doręczony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 lutego 2021 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 391/20, podczas gdy został on jej doręczony, przy czym doręczenie nastąpiło na adres kancelarii jej pełnomocnika – adwokata D. J., 3. art. 142 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 67 § 1 p.p.s.a w zw/ z art. 69 p.p.s.a. poprzez błędne doręczenie A. M. pism przez sąd na adres pełnomocnika procesowego, zamiast na jej adres zamieszkania. Uczestniczka podniosła, że D. J. jest adwokatem i był profesjonalnym pełnomocnikiem A. M. na etapie postępowania administracyjnego, natomiast nie jest stroną niniejszego postępowania. To A. M. była stroną postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie, zaś odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony na adres jej pełnomocnika procesowego D. J. w dniu 15 marca 2021 r. Zdaniem uczestniczki, jeżeli przyjąć, że Sąd uznał za stronę postępowania D. J. zamiast A. M. wówczas została ona w całości pozbawiona możności obrony swoich praw poprzez wykluczenie jej z postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Po dokonaniu analizy akt sprawy i wniesionego zażalenia Sąd uznał, że jest ono oczywiście uzasadnione. Jak słusznie zauważyła A. M., w niniejszej sprawie doręczenia wszelkiej korespondencji kierowanej do niej jako uczestniczki postępowania powinny być dokonywane na jej adres domowy zamiast na adres adwokata D. J., który był jej pełnomocnikiem w postępowaniu przed organami administracji I i II instancji. Jak wynika z akt administracyjnych organy obu instancji doręczały swoje rozstrzygnięcia D. J. bez wskazania, że jest on pełnomocnikiem A. M., przy czym do listopada 2018 r., postępowanie toczyło się bez jej udziału. A. M. nie została ujęta przez organ w wykazie stron postępowania, z dnia 3 stycznia 2019 r., przy czym w aktach brak jest jakiegokolwiek uzupełnienia tego wykazu, w tym zwłaszcza ze wskazaniem jej aktualnego adresu. Nie ulega jednak wątpliwości, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy traktowały A. M. jako stronę niniejszego postępowania. Ponieważ uczestniczka nie nadesłała pełnomocnictwa do reprezentowania jej przed Sądem przez adwokata D. J., zatem wszelka korespondencja powinna być kierowana na jej adres nie zaś na adres wspomnianego adwokata. Ona też powinna zostać wymieniona w zarządzeniu wstępnym z dnia 26 maja 2020 r. wśród uczestników postępowania nie zaś jej pełnomocnik. Wobec powyższego należy przyjąć, że A. M. – wbrew stanowisku Sądu wyrażonemu w postanowieniu z dnia 29 kwietnia 2021 r. – jest uprawniona do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 11 lutego 2021 r. W tym stanie rzeczy Sąd uznał zażalenie A. M. za oczywiście uzasadnione i w trybie autokontroli uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 2 stycznia 2020 r. stosownie do art. 195 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.