II SA/Sz 378/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżącego J. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Starosta G. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 w związku z art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), odmówił zmiany własnej decyzji NR [...] z dnia [...] r. o pozwoleniu na przebudowę i rozbudowę budynku, tzw. "[...]" na ośrodek rekreacyjny wędkarstwa morskiego z pomieszczeniami administracyjnymi, rekreacyjno-gastronomicznymi z zapleczem kuchennym i socjalnymi dla personelu z wewnętrznymi instalacjami i przyłączami sanitarnymi oraz elektrycznym, położonego przy ul. [...] w M. , gm. T., na działce o numerze geodezyjnym [...] w obrębie [...] (przeniesionej decyzją z dnia [...] r. z Ł. K. i S. K. na rzecz "W., S., Ł., K. Spółka Cywilna" z/s w M. oraz przeniesionej następnie decyzją z dnia [...] r. na rzecz S. K.). W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w dniu [...] r. S. K. złożył do Starostwa Powiatowego w G. wniosek o zmianę pozwolenia na budowę z dnia [...] r. nr [...] dla zamierzenia polegającego na adaptacji budynku "[...]" na ośrodek rekreacyjny wędkarstwa morskiego. Do wniosku inwestor załączył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany zamienny, opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Projekt zamienny obejmował w szczególności wykonanie nowej zabudowy (kuchnia z pokojami dla personelu oraz pensjonat) w bliskiej odległości od istniejących budynków zlokalizowanych na działkach o numerach geodezyjnych [...] i [...]. W trakcie rozpatrywania przedmiotowego wniosku stwierdzono, że załączony zamienny projekt budowlany zawiera nieprawidłowości i braki. Starosta G. postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na S. K. obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego poprzez: 1. określenie obszaru oddziaływania inwestycji wraz z podaniem właściwych przepisów, projektowaną charakterystykę energetyczną budynku oraz analizę zastosowania alternatywnych lub odnawialnych źródeł energii; 2. przedstawienie w projekcie budowlanym analizy zgodności zastosowanych rozwiązań projektowych, uwzględniając zapis § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 poz. 1422), dalej "rozporządzenie", mając na względzie wprowadzenie otworów w projektowanych ścianach zewnętrznych, usytuowanych skośnie w stosunku do granic z działkami budowlanymi o numerach geodezyjnych [...] i [...]; 3. zawarcie w projekcie budowlanym analizy wpływu projektowanej budowy, na budynki zlokalizowane na sąsiednich działkach budowlanych o numerach geodezyjnych [...] i [...], wynikającą z § 13, 60 oraz § 271-273 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury; 4. potwierdzenie na mapie projektu zagospodarowanie terenu przez projektanta zgodności z oryginałem zastosowanej mapy do celów projektowych; 5. uwzględnienie w projekcie budowlanym spełnienia wymogu zapewnienia dostępu do projektowanego obiektu dla osób niepełnosprawnych, w szczególności poruszających się na wózkach; 6. wykazanie w projekcie zagospodarowania terenu spełnienia wymogu zapisu § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w stosunku do projektowanego miejsca gromadzenia odpadów stałych; 7. spełnienie wymogu zapisów § 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapewnienia miejsc postojowych, uwzględniając pismo Burmistrza T. z dnia 26 września 2017 r., w którym zapewniono 8 miejsc postojowych na parkingach ogólnodostępnych w M. ; 8. uwzględnienie w projekcie budowlanym spełnienia wymogów zapisów § 16 pkt 6 i 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 9. uszczegółowienie w punkcie 7.2.4.5. opisu do projektu budowlanego zastosowane urządzenia emitujące hałas, wskazanie wartości ich emisji oraz odniesienie się do dopuszczalnych norm, ze wykazaniem, czy będą one spełnione na granicy nieruchomości inwestora. Jednocześnie organ wyznaczył 21 dniowy termin na uzupełninie powyższych braków. Organ I instancji podkreślił, że wskazany termin bezskutecznie upłynął w dniu 16 listopada 2017 r., co stanowiło podstawę do odmowy zmiany pozwolenia na budowę. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji, odwołanie od niego złożył pełnomocnik inwestora załączając jednocześnie uzupełniony projekt budowlany i odniósł się do braków wskazanych w postanowieniu Starosty z dnia [...] r. Rozpoznając złożone odwołanie, decyzją z dnia [...] r. nr AP- [...], wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej "K.p.a.", Wojewoda Zachodniopomorski uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i na podstawie art. 36a ustawy Prawo budowlane oraz art. 163 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku z [...] r. o zmianę decyzji Starosty G. z [...] r. znak [...] – zmienił ww. decyzję Starosty G. o pozwoleniu na przebudowę i rozbudowę budynku tzw. "[...]" na ośrodek rekreacyjny wędkarstwa morskiego z pomieszczeniami administracyjnymi, rekreacyjno-gastronomicznymi z zapleczem kuchennym i socjalnymi dla personelu z wewnętrznymi instalacjami i przyłączami sanitarnymi oraz elektrycznym przy ul. [...] w M. , gm. T., na dz. nr [...] w obrębie M. -[...] oraz jednocześnie zatwierdził projekt budowlany zamienny dla S. K.. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy podkreślił, że teren inwestycyjny (dz. nr [...]) objęty jest zapisami uchwały nr XV/159/03 Rady Miejskiej w Trzebiatowie z 27 listopada 2003 r. w sprawie zmiany "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości M." w jednostce elementarnej [...] Gdzie SW stanowi tereny służące wypoczynkowi. Zakresem opracowania zmian objęto część kuchenną z pokojami gościnnymi dla personelu, zaś bryłę wiaty zastąpiono budynkiem pensjonatu na 8 pokoi. W sezonie letnim w części kuchennej przewiduje się otwarty bufet. Zmiany wewnątrz [...] objęły zakres dostosowania do powiązań z kuchnią. Przedmiotowa inwestycja na dz. nr [...] w M. od strony północnej i zachodniej graniczy z dz. nr [...], od strony wschodniej z dz. nr [...] i dz. nr [...]. Z planu zagospodarowania terenu wynika, że od strony dz. nr [...] zaprojektowano w bryle budynku otwory okienne i drzwiowe w odległościach ponad 4 m (4,01 m, 4,21 m, 4,23 m, 4,84 m, 4,56 m). Od strony dz. nr [...] otwory okienne i drzwiowe w budynku zaprojektowano w odległości ponad 4 m (4,20 m - 5,11 m). Projektowane obiekty jak wskazano w opisie projektu budowlanego usytuowano zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy wynikającą z m.p.z.p. Projektowane obiekty będą parterowe z poddaszem użytkowym z wysokim dachem krytym dachówką, elewacje częściowo szalowane drewnem na wzór zabudowy gospodarczej. Wysokość projektowanego budynku wynosi max 8,44 m. Wojewoda podkreślił, że zapotrzebowanie miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji to 13 miejsc. 5 miejsc parkingowych dostępnych bezpośrednio z ul. [...] w tym 1 miejsce dla osoby niepełnosprawnej zaprojektowano w narożniku południowo-zachodnim działki inwestycyjnej, ponadto przewidziano możliwość korzystania z 8 miejsc na sąsiadującym parkingu w związku ze zgodą Burmistrza Miasta i Gminy w T. z [...] r. W opisie technicznym wykazano, że obiekt dostępny jest dla osób niepełnosprawnych w całej części ogólnodostępnej (parter) bezpośrednio z terenu posesji wejściem głównym oraz bocznym - bez konieczności pokonywania schodów bądź stromizn. Wewnątrz urządzono węzły sanitarne przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Ponadto wykazano, że zastosowane urządzenia wentylacyjne i inne technologiczne nie będą powodować przekroczenia dopuszczalnych norm emisji hałasu, eksploatacja projektowanego zespołu nie spowoduje wzrostu poziomu hałasu w najbliższym otoczeniu. W projekcie budowlanym zawarto informację jakiego rodzaju wentylatory zostaną zastosowane ze wskazaniem, że poziom hałasu na granicy z działkami sąsiadującymi będzie zgodny z przepisami i nie sięgnie poziomu krytycznego w nocy W oparciu o opis techniczny organ II instancji ustalił, że wody opadowe z obiektu zabytkowego "[...]" odprowadzane będą na teren działki inwestycyjnej, pozostałe obiekty rozbudowywanego zespołu będą miały zapewnione odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej gminnej, jednak zostanie to opracowane i procedowane oddzielnym zgłoszeniem. Z kolei miejsce do gromadzenia odpadów stałych zostało zaprojektowane w pierwotnym projekcie budowlanym i przyjęte decyzją Starosty G. nr [...]. Aneks do projektu budowlanego nie jest objęty zmianą dotyczącą miejsca do gromadzenia odpadów. Zdaniem Wojewody, projektant określił zakres obszaru oddziaływania planowanej inwestycji i przedstawił analizę uwarunkowań formalno-prawnych mogących mieć wpływ na określenie obszaru oddziaływania. W podsumowaniu organ stwierdził, że wobec kompletności projektu budowlanego, zgodności zamiennego projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należało uchylić decyzję Starosty G. z [...] r., o odmowie zmiany pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku tzw. "[...]" na ośrodek rekreacyjny wędkarstwa morskiego z pomieszczeniami administracyjnymi, rekreacyjno-gastronomicznymi z zapleczem kuchennym i socjalnymi dla personelu z wewnętrznymi instalacjami i przyłączami sanitarnymi oraz elektrycznym przy ul. [...] w M. gm. T., na dz. nr [...] w obrębie M. - [...] (przeniesionej decyzją z [...] r. z Ł. K. i S. K. na rzecz "W., S., Ł., K. sp. c." z siedzibą w M. oraz przeniesionej następnie decyzją z [...] r. na rzecz S. K.) i orzec o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego. J. K. złożył skargę na opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: a) art. 7 i 77 art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 9 ust. 1 prawa budowlanego poprzez brak przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego na okoliczność istnienia bądź nie szczególnie uzasadnionego przypadku, który pozwalałby na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych; b) 9 ust. 3 prawa budowlanego w zw. z art. 149 § 2 K.p.a. poprzez uzyskanie odstępstwa na etapie postępowania wznowieniowego, gdy tymczasem odstępstwo winno być udzielone przed wydaniem pozwolenia na budowę; c) § 12, § 85 ust. 1 i 2, § 292 ust. 1 i 2, § 301 ust. 1, § 308 ust. 4 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji zatwierdzającej projekt budowlany naruszający warunki techniczne; d) art. 40 § 2 K.p.a. poprzez niedoręczenie decyzji administracyjnej z dnia [...] r. [...] ustanowionemu przez J. K. pełnomocnikowi adw. T. S.. Mając na uwadze powołane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącego projekt budowlany nadal nie spełnia wymogów określonych § 12 rozporządzenia z uwagi na usytuowanie budynku bliżej niż 3 m od granicy działki sąsiedniej (plan zagospodarowania przestrzennego nie zezwala na tego typu sytuację), a z kolei w ścianie budynku jest otwór okienny, a więc odległość powinna wynosić 4 metry. Wbrew twierdzeniom organu ściana przylegająca do ściany budynku sąsiedniego posiada otwory okienne i powinna znajdować się w odległości nie mniejszej niż 4 metry od budynku sąsiedniego. Zarówno inwestor, jak i organ nie wykazali żadnych nadzwyczajnych okoliczności, które stanowiły podstawę do budowy budynku w tak bliskiej odległości od budynku skarżącego. Jednocześnie skarżący zarzucił, że organ nie odniósł się do wszystkich zastrzeżeń, złożonych przez pełnomocnika skarżącego w toku postępowania przed organem I instancji. Ponadto w ocenie skarżącego organ naruszył art. 9 ust. 3 prawa budowlanego bowiem na etapie postępowania administracyjnego, doszło do uzyskania swoistego odstępstwa. Organ w postępowaniu wznowieniowym nie powinien brać pod uwagę kwestii odstępstwa, która mogła być uwzględniona jedynie w pierwotnym postępowaniu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazał na naruszenie przepisów technicznych: 1) § 85 ust. 1 i 2 oraz § 88 ust. 1 rozporządzenia, poprzez: a) niewskazanie w projekcie budowlanym toalety dla osób niepełnosprawnych, b) brak w opisie informacji o dostępnej toalecie dla osób niepełnosprawnych; c) nieoznaczenie powierzchni manewrowej w toalecie na pierwszym piętrze, d) nieoznaczenie urządzeń dla osób niepełnosprawnych, e) brak określenia w programie użytkowym liczby osób mogących korzystać z obiektu, w tym również korzystających z poszczególnych pięter obiektu, co powoduje, że nie można właściwie określić wymogów higieniczno-sanitarnych i ochrony pożarowej; 2) § 308 ust. 4 oraz § 101 ww. rozporządzenia poprzez: a) brak oznaczenia na rysunkach elewacji wyłazu dachowego; b) brak wymiarów wyłazu dachowego c) brak stałego dojścia do kominów i urządzeń telewizyjnych oraz anten; 3) § 301 ust. 1 ww. rozporządzenia poprzez oznaczenie na projekcie mniejszej niż dopuszczalna wysokość podokiennika, ewentualnie brak zaznaczenia balustrady; 4) § 12 ww. rozporządzenia z uwagi na usytuowanie budynku bliżej niż 3 m od granicy działki sąsiedniej, gdy plan zagospodarowania przestrzennego nie zezwala na tego typu sytuację, a z kolei w ścianie budynku jest otwór okienny (wyłaz). 5) § 292 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia poprzez niezaznaczenie w projekcie przed wejściem frontowym daszka. Dodatkowo skarżący zarzucił, że wyrażenie przez organ zgody na zbudowanie budynku o wysokości 8,44 m, spowoduje ponadto znaczne oddziaływanie na budynki sąsiednie i w realny sposób wpłynie na zaciemnienie budynku sąsiedniego. W ocenie skarżącego z niezrozumiałych przyczyn decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] r. nie została doręczona pełnomocnikowi, co stanowi naruszenie art. 40 § 2 K.p.a., a w konsekwencji należy uznać, że nie funkcjonuje ona w obrocie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał w mocy swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a także stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych, lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej zwana "P.p.s.a."). Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Trafnie skarżący zarzuca organowi odwoławczemu, iż błędnie doręczył swoją decyzję bezpośrednio skarżącemu, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Jednak w sytuacji, gdy pełnomocnik zapoznał się z treścią decyzji i wniósł od niej skargę z zachowaniem terminu, to podnoszone naruszenie przepisu art. 40 § 2 K.p.a. uznać należało za nie mające wpływu na wynik sprawy. Pozbawiony podstaw jest natomiast następny zarzut skargi – naruszenia 9 ust. 3 prawa budowlanego w zw. z art. 149 § 2 K.p.a. W sprawie inwestor nie występował o uzyskanie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych i takie postępowanie nie było prowadzone. Niniejsza sprawa nie była również prowadzona w trybie wznowienia postępowania. Żaden z ww. przepisów nie był przez organ stosowany, tym samym organ nie mógł ich naruszyć. Za trafne w części i zasługujące na uwzględnienie uznać natomiast należy zarzucane w skardze naruszenie przepisów art. 7 i 77 art. 107 § 3 K.p.a. Kontroli Sądu podlega decyzja wydana w postępowaniu odwoławczym w sprawie zmiany pozwolenia na budowę, a której podstawę materialnoprawną stanowi art. 36a ust. 1 ustawy – Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.). Prawidłowo wyłożono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, iż w tym postępowaniu na organie administracji architektoniczno-budowlanej ciążą takie same obowiązki, jak i w "zwykłym" postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". W myśl ust. 3 w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4). Z powołanych przepisów wynika, że przed wydaniem decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, jak również zmiany takiej decyzji, do obowiązków organu należy przeprowadzenie analizy zgodności projektu budowlanego z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu, lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie analiza taka przez Wojewodę nie została w sposób należyty przeprowadzona. Podkreślenia wymaga, że regułą, wynikającą z zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 138 K.p.a., jest obowiązek organu odwoławczego do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Wojewoda, jako organ II instancji, nie mógł zatem ograniczyć swojego postępowania tylko do skontrolowania czy przedłożony przez inwestora uzupełniony projekt zamienny wypełnia wszystkie nakazane postanowieniem Starosty G. z dnia [...] r. obowiązki. Rolą Wojewody było również przeanalizowanie projektu zamiennego i ustalenie czy zawiera wszystkie rozwiązania techniczne wymagane przepisami rozporządzenia. Brak prawidłowego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy skutkuje tym, że trafny okazał się zarzut skargi o naruszeniu § 308 ust. 4 oraz § 101 rozporządzenia. W przedłożonym bowiem projekcie zamiennym nie zaprojektowano wyłazu dachowego oraz stałego dojścia do kominów i urządzeń telewizyjnych oraz anten. Skoro rozwiązania takie przewidziane są ww. przepisach, to Wojewoda powinien był wezwać inwestora do uzupełnienia projektu zamiennego również o te rozwiązania i dopiero po wykonaniu zobowiązania zatwierdzić projekt budowalny zamienny. Odnosząc się do pozostałych zarzucanych skargą nieprawidłowości projektu zamiennego, to wskazać należy, że są one nietrafne. Projekt spełnia wymagania określone w § 85 ust. 1 i 2 oraz § 88 ust. 1 rozporządzenia, bowiem wskazano w nim toalety dla osób niepełnosprawnych oraz ujęto w opisie informacje o dostępnej toalecie dla osób niepełnosprawnych. Natomiast co do wskazywanych braków projektu poprzez: nieoznaczenie powierzchni manewrowej w toalecie na pierwszym piętrze, nieoznaczenie urządzeń dla osób niepełnosprawnych oraz brak określenia w programie użytkowym liczby osób mogących korzystać z obiektu, w tym również korzystających z poszczególnych pięter obiektu, co powoduje, że nie można właściwie określić wymogów higieniczno-sanitarnych i ochrony pożarowej, to wyjaśnić należy, że ww. przepisy nie nakładają obowiązku zamieszczania w projekcie takich informacji. W odniesieniu do zarzutu naruszenia § 301 ust. 1 rozporządzenia poprzez oznaczenie na projekcie mniejszej niż dopuszczalna wysokość podokiennika (co najmniej 85 cm nad podłogą), ewentualnie brak zaznaczenia balustrady, zauważyć należy, że oba projektowane budynki są dwukondygnacyjne, przy czym druga kondygnacja znajduje się w poddaszu. Wobec takich rozwiązań projektowych stwierdzić należy, że nie naruszają one minimalnej wysokości na jakiej powinny znajdować się podokienniki, czyli poziome pokrycie muru podokiennego. Wskazany przepis nie dotyczy bowiem okien umieszczonych w przyziemiu, a takim są okna pierwszej kondygnacji. Natomiast w drugiej kondygnacji zaprojektowano okna połaciowe, czyli umieszczone w dachu, a nie w ścianie. Brak jest zatem pod oknem muru, który wymagałby poziomego pokrycia. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów warunków technicznych dotyczących usytuowania projektowanego budynku bliżej niż 3 m od granicy działki sąsiednie (§ 12 rozporządzenia), Sąd wyjaśnia, że analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, iż w żadnym miejscu projektowane obiektu nie zostały umieszczone w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki. Skarżący nie wskazał w treści skargi, który budynek i granicę, z którą działką narusza. Również na rozprawie pełnomocnik skarżącego nie potrafił wskazać zarzucanego naruszenia. W takiej sytuacji Sąd uznał ten zarzut za pozbawiony podstaw. W ocenie Sądu, za chybiony uznać należy również zarzut naruszenia § 292 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Rzeczony przepis nakazuje ochraniać wejścia do budynków daszkiem w przypadku budynków o wysokości powyżej dwóch kondygnacji. Tymczasem projektowane do wybudowania lub rozbudowy obiekty składają się z dwóch kondygnacji, a zatem nie muszą spełniać przewidzianego w tym przepisie wymogu umieszczenia daszka przed wejściem. Reasumując stwierdzić należy, że mimo nietrafnych zarzutów skargi, to jednak dostrzeżone nieprawidłowości przy wydaniu zaskarżonej decyzji, obligują Sąd do wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy powinien wezwać inwestora do poprawienia projektu zamiennego o opisany wcześniej brak, wyznaczając jednocześnie rozsądny termin do wykonania zobowiązania, i w zależności od zachowania inwestora, wydać stosowną decyzję kończącą postępowanie w sprawie z wniosku o zmianę pozwolenia na budowę. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. W przedmiocie kosztów postępowania postanowiono stosownie do art. 200 P.p.s.a. uznając, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis w kwocie 200 zł oraz koszty zastępstwa prawnego w kwocie 480 zł.