II SA/Sz 361/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący sędzia WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę.

Postanowieniem z 18 lutego 2026 r., Zachodniopomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. (dalej: "organ II instancji"), po rozpoznaniu zażalenia M. K. (dalej: "skarżąca"), utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z 29 grudnia 2025 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Postanowienie organu II instancji doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 5 marca 2026 r. (zwrotne poświadczenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy). W dniu 7 lipca 2026 r. (drogą poczty elektronicznej) pełnomocnik skarżącej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ww. postanowienie organu II instancji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 5 maja 2026 r., strona skarżąca została wezwana do usunięcia, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, braku formalnego skargi pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed sądem administracyjnymi lub sądami administracyjnymi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 1 czerwca 2026 r. (dowód: k. 21 akt sądowych). W zakreślonym siedmiodniowym terminie nie został usunięty ww. brak formalny skargi. Natomiast piśmie z 8 czerwca 2026 r. pełnomocnik strony skarżącej zawiadomił Sąd, o tym, że nie jest już jej pełnomocnikiem i wszelką korespondencję należy kierować bezpośrednio na adres skarżącej. Na wezwanie sądowe, pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z 27 lipca 2026 r. wskazał, że przestał pełnić funkcję jej pełnomocnika od 8 czerwca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), skarga, jako pismo procesowe w rozumieniu art. 45 p.p.s.a, powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Przewodniczący wzywa stronę o uzupełnienie pisma lub poprawienie w terminie siedmiodniowym, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). W przypadku, gdy pismo stanowi skargę, nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych powoduje jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 § 3 p.p.s.a., do wymogów formalnych skargi ustawodawca zaliczył obowiązek dołączenia pełnomocnictwa, jeżeli skargę wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Jak wynika z art. 67 § 5 p.p.s.a., jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Pismo stanowiące wezwanie do usunięcia wskazanego wyżej braku pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi, doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 1 czerwca 2026 r. Siedmiodniowy termin do usunięcia braku skargi upłynął 8 czerwca 2026 r. (poniedziałek). Wymaganego pełnomocnictwa skarżąca nie przedstawiła, co uniemożliwia nadanie temu pismu dalszego biegu. Jednocześnie Sąd zaznacza, że z obowiązku usunięcia braku formalnego skargi nie zwalniało pełnomocnika skarżącej, jego zawiadomienie kierowane do Sądu z 8 czerwca 2026 r. o tym, że przestał być pełnomocnikiem, skoro w piśmie uzupełniającym adwokat sam wskazał, że przestał pełnić funkcję pełnomocnika skarżącej dopiero od 8 czerwca 2026 r. Stosownie zatem do art. 42 § 1 i 2 p.p.s.a., pełnomocnik skarżącej, w dniu doręczenia mu wezwania do usunięcia braku skargi, zobowiązany był do działania w zastępstwie skarżącej, ze wszelkimi konsekwencjami, które wiążą się z kierowaniem do pełnomocnika korespondencji sądowej. Ponadto Sąd wskazuje, że w myśl art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin trzydziestu dni do zaskarżenia opisanego na wstępie postanowienia, liczony od daty otrzymania kwestionowanego postanowienia przez pełnomocnika strony skarżącej (tj. 5 marca 2026 r.), upływał w dniu 6 kwietnia 2026 r., w poniedziałek. Tymczasem skarga została nadana pocztą elektroniczną w dniu 7 kwietnia 2026 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Skarga podlega zatem odrzuceniu również z ww. powodu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Dlatego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a., niedopuszczalną skargę odrzucił, o czym orzekł jak na wstępie.