II SA/Sz 345/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...]

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej - wieża typu [...] m, o wysokości całkowitej 61,95 m.n.p.t., na działce ne [...], położonej w miejscowości B., gm. P. Z.. Na skutek rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, Wojewoda – decyzją z dnia [...] r., orzekł o utrzymaniu jej mocy. Skargę na decyzję Wojewody, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł Z. K., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. i domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...]. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, podniósł, że w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się już jeden maszt telefonii komórkowej oraz, że planuje przejść na emeryturę i wznieść na swojej nieruchomości budynek mieszkalny, w którym zamierza zamieszkać razem z rodziną. Nieruchomość skarżącego znalazłaby się w bezpośrednim zasięgu oddziaływania drugiego masztu, czego nie uwzględniły organy obu instancji. W ocenie skarżącego argumentacja przedstawiona w skardze przemawia za koniecznością wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji jak również uchylenia zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., 1302- dalej jako "p.p.s.a."), po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego przepisu wynika wprost, że wstrzymanie wykonania decyzji jest możliwe, jeżeli w danej sprawie wystąpi chociaż jedna z dwóch przedstawionych wyżej przesłanek, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że użyty przez ustawodawcę zwrot "znaczna szkoda" oznacza taką szkodę, zarówno majątkową i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu pierwotnego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązek wykazania (uprawdopodobnienia) przesłanek wynikających z powyższego przepisu ciąży na wnioskodawcy i dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz stosownymi dowodami. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie wniosku, czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania decyzji. Wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz stosownymi dowodami. Przy czym wyjaśnienia wymaga, że sąd, na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, gdyż przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. A zatem argumentacja skarżącego, zmierzająca do wykazania zasadności skargi nie mogła być brana pod uwagę przy ocenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty po pierwsze z uwagi na to, że brak jest w niej wykazania, iż zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a po wtóre z tego względu, że jej ocena prowadziłaby w istocie do merytorycznego rozpoznania sprawy, co na tym etapie postępowania jest niedopuszczalne. Skarżący nie wykazał jednocześnie, aby wykonanie decyzji Starosty prowadziło do wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Wskazanie, że skarżący w przyszłości zamierza korzystać ze swojej nieruchomości w sposób opisany w skardze, o wystąpieniu przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie przesądza. Podkreślenia również wymaga, że ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę jest ryzykiem inwestora. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, sąd uznał, iż wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie uprawdopodobnił, aby którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. wystąpiła. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...]