II SA/Sz 289/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj po rozpatrzeniu w dniu 18 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty zastępczo wniesionej opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ustalenia kwoty zastępczo wniesionej przez Gminę Miasto K. za pobyt J. G. (ojca skarżącego) w Domu Pomocy Społecznej w K. w łącznej wysokości [...] zł za miesiące od [...] do [...] r. M. G. w dniu [...] r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Jednocześnie skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie ewentualnych czynności egzekucyjnych do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż "ewentualne podjęcie czynności egzekucyjnych będzie rażąco pogarszało jego sytuację materialną, zmuszając go do życia poniżej poziomu egzystencji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępnie wyjaśnić należy, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", nie przewidują kompetencji wojewódzkich sądów administracyjnych do orzekania o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego, czy podejmowanych w jego toku czynności egzekucyjnych. Z tej przyczyny, wniosek skarżącego o "wstrzymanie ewentualnych czynności egzekucyjnych" Sąd potraktował jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na wspomniane wyżej niebezpieczeństwo. Podkreślić również należy, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że złożony przez niego wniosek jest zasadny w kontekście przedstawionych wyżej przesłanek i że ewentualna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki dotyczą jego osoby. Złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego nie oznacza bowiem automatyzmu w blokowaniu realizacji wynikających z niego praw i obowiązków. Ponadto, wyjaśnienia wymaga, że w przypadku, gdy strona we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, skutkujący oddaleniem wniosku. Uzasadnienie wniosku nie jest bowiem elementem obligatoryjnym, wpływającym na ważność wniosku i warunkującym jego dopuszczalność, zatem nie podlega uzupełnieniu poprzez wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Ma ono za zadanie jedynie wykazanie i uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a więc jego niezamieszczenie nie powoduje odrzucenia wniosku, a jedynie uniemożliwia ewentualną ocenę okoliczności sprawy w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., art. 61 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt I OZ 848/13 i z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt I OZ 744/14 z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II GZ 1291/16). Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwił zatem Sądowi ocenę czy spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w wyżej cytowanym przepisie, co spowodowało konieczność odmowy jego uwzględnienia. Dodać należy, że co do zasady – szkoda powstała z tytułu ewentualnie dokonanych czynności egzekucyjnych dotyczących świadczenia pieniężnego ma charakter restytucyjny, ponieważ wiąże się ze świadczeniem pieniężnym, które ze swej natury może zostać zwrócone. Ponadto, negatywne rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku.