II SA/Sz 263/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. D. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary nagany postanawia odrzucić skargę.

W. D. (dalej: "skarżący"), 26 lutego 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. z 25 listopada 2024 r., nr 6/2024, w przedmiocie wymierzenia kary nagany, zarejestrowaną pod sygn. akt II SA/Sz 263/25. W tym samym piśmie wniósł skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z 8 stycznia 2025 r., nr 5/2025, w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia, która to została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Sz 176/25. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w P. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Przedmiot sprawy objęty niniejszą skargą dotyczy decyzji organu administracji publicznej wydanej w pierwszej instancji. W myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a."), postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie (art. 127 § 1 k.p.a.). W myśl art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (§ 2). Skargę do sądu administracyjnego można zatem złożyć skutecznie od decyzji ostatecznej, co do zasady decyzji organu drugiej instancji. Z brzmienia art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r., poz. 636) wynika, że organem wyższego stopnia w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, jest komendant wojewódzki Policji. Z pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji organu I instancji wynika, że skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia odwołania, w terminie 7 dni od daty otrzymania decyzji, do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., za pośrednictwem organu I instancji. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący odwołanie złożył. Spełnienie warunków formalnych odwołania podlegało ocenie przez organ odwoławczy i skutkowało wydaniem postanowienia z 8 stycznia 2025 r., nr 5/2025, o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia. Nie było zatem dopuszczalne wniesienie przez skarżącego skargi na decyzję organu I instancji do Sądu, gdyż sądy administracyjne rozpatrują, co do zasady, wyłącznie skargi na ostateczne decyzje (postanowienia) organów administracji po wyczerpaniu administracyjnego toku instancji i nie zastępują organów administracji w wydawaniu rozstrzygnięć należących do ich właściwości. W sprawie tok instancji został wyczerpany poprzez wydanie przez organ odwoławczy wspomnianego wyżej postanowienia z 8 stycznia 2025 r., które skarżący zaskarżył do tut. Sądu w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Sz 176/25. Skarga do sądu administracyjnego, w niniejszej sprawie, nie może być środkiem konkurencyjnym dla wynikającego z k.p.a. środka odwoławczego przysługującego stronie w postępowaniu administracyjnym przed właściwym organem odwoławczym, jak też w postępowaniu sądowym przed sądem administracyjnym w sprawie sygn. akt II SA/Sz 176/25. Zatem skoro skarga dotyczy decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.