II SA/Sz 251/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiany czeskiego prawa jazdy na równoważne polskie prawo jazdy oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej: "k.p.a.", oraz na podstawie art. 4 ust. 2 oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978), zwanej dalej: "u.k.p.", Prezydent Miasta S. odmówił K. K. wymiany czeskiego prawa jazdy kat. [...] nr [...] na równoważne polskie prawo jazdy. Organ wyjaśnił, że w dniu 7 kwietnia 2017 r. K. K. zwrócił się o wymianę swojego czeskiego prawa jazdy na równoważne polskie prawo jazdy. Przedłożony do wymiany czeski dokument zawierał datę ważności wyznaczoną na dzień 19 lipca 2017 r. Uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie kat. [...], uzyskane na terytorium Czech, wydane zostało bezterminowo. W dniu 28 kwietnia 2017 r. za pośrednictwem E. uzyskano potwierdzenie danych przedłożonego czeskiego prawa jazdy. W odpowiedzi na wezwanie organu, w dniu 24 maja 2017 r. Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego w Niemczech [...] udzielił informacji, iż wnioskodawcy cofnięto w dniu 13 czerwca 2006 r. uprawnienie do kierowania pojazdami na terytorium Niemiec z uwagi na prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu. Orzeczenie to stało się prawomocne w dniu 21 czerwca 2006 r. Orzeczono również zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi na sześciomiesięczny okres od dnia 12 grudnia 2006 r. Władze niemieckie wskazały, że decyzje te będą brane pod uwagę w kontekście ponownego wydania uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium Niemiec jeszcze do dnia 13 czerwca 2021 r. K. K., aby móc ponownie ubiegać się o wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium Niemiec musiałby przedłożyć pozytywną opinię lekarsko-psychologiczną, potwierdzającą zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym. Wnioskodawca, działając poprzez pełnomocnika, w dniu 28 lipca 2017 r. złożył pismo, w którym wniósł o zwrócenie się do władz niemieckich z dodatkowym zapytaniem o przedstawienie stosownych przepisów i wyjaśnienie konsekwencji prawnych "cofnięcia niemieckiego prawa jazdy". Organ I instancji odwołując się do treści art. 14 ust. 1 u.k.p. dokonał wykładni pojęcia "posiadanie ważnego prawa jazdy", wyjaśniając, że należy przez to rozumieć również takie sytuacje, gdy prawo jazdy nie jest w danym momencie ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. Stanowisko to jest zgodne z art. 7 ust. 5 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy i zaakceptowane przez NSA w wyroku z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 2769/14. Organ uznał, że w świetle ww. wykładni, wnioskodawca jest obecnie w dyspozycji prawa jazdy zarówno niemieckiego jak i czeskiego, co jest niezgodne z przyjętym porządkiem prawnym w Unii Europejskiej. Niemieckie prawo jazdy – pomimo, że strona nie może z niego obecnie korzystać – jest w pełni przywracalne, po spełnieniu wymogów nałożonych na terytorium państwa sankcjonującego, zgodnie z przyjętym tam stanem prawnym, tj. po przedłożeniu pozytywnego wyniku badania medyczno-psychologicznego. Według organu, powyższe stanowi o spełnieniu przez wnioskodawcę negatywnej przesłanki do wydania prawa jazdy, o której mowa w art. 4 ust. 2 u.k.p. W konsekwencji przyjętej oceny organ uznał konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 4 ust. 2 ww. ustawy, uzasadniającego odmowę wymiany czeskiego prawa jazdy na polskie prawo jazdy. Wobec wniosku strony zawartego w piśmie z dnia 28 lipca 2017 r. organ wyjaśnił, że: - u.k.p. nie zna pojęcia "aktywne uprawnienia do kierowania pojazdami", natomiast samo pojęcie "uprawnienie do kierowania pojazdami" należy rozumieć jako prawo do kierowania pojazdami w ruchu drogowym; w sytuacji zatrzymania prawa jazdy jego okaziciel nie może z przedmiotowego prawa korzystać, - warunkiem ponownego uzyskania niemieckiego prawa jazdy przez wnioskodawcę jest pozytywna opinia lekarsko-psychologiczna, potwierdzająca jego zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym, co wynika z treści pisma władz niemieckich z dnia 24 maja 2017 r., - polski organ administracyjny może wydać – w ramach obowiązujących przepisów – jedynie polskie prawo jazdy, nie jest on właściwy w sprawie wydawania niemieckich dokumentów, - w sprawach o prawo jazdy, jak też i przy innych sprawach na terytorium RP, właściwy jest organ według miejsca zamieszkania wnioskodawcy; nie można natomiast właściwości do rozpoznania sprawy utożsamiać z pewnością pozytywnego załatwienia sprawy, tj. po myśli wnioskodawcy, gdyż konkretna sprawa rozpatrywana jest na gruncie prawa materialnego, w sprawach prawa jazdy – na gruncie ustawy o kierujących pojazdami - w zależności od ustalonego stanu faktycznego sprawy, - w sytuacji zatrzymania dokumentu przez powołane do tego organy, jego okaziciel nie może nim swobodnie dysponować. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. K., reprezentowany przez pełnomocnika. Wydanej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego i jego rzetelnej i swobodnej oceny, które doprowadziły do błędów w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, - błąd w ustaleniach faktycznych (błędną wykładnię pojęcia "ważne prawo jazdy"), polegający na przyjęciu, że K. K. posiada ważne prawo jazdy niemieckie i skutkujące niewłaściwym zastosowaniem art. 4 ust. 1 u.k.p., jako podstawy rozstrzygnięcia, podczas gdy odwołujący się nie posiada ważnego dokumentu niemieckiego prawa jazdy, a jedynym posiadanym przez niego dokumentem jest czeskie prawo jazdy nr [...], - niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 1 u.k.p., w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w tym przepisie, nakazujące wydanie (wymianę) dokumentu prawa jazdy, - naruszenie art. 14 ust. 2a u.k.p., poprzez jego niezastosowanie. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 14 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 u.k.p., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji z dnia [...] r. Organ odwoławczy wskazał, że w dziedzinie uznawania zagranicznych dokumentów potwierdzających prawo do kierowania pojazdami kluczowe znaczenie mają: dyrektywa Rady nr 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz. Urz. WE, seria L, nr 237 ze zm.) oraz zastępująca ją od 19 stycznia 2007 r. dyrektywa nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz. Urz. UE, seria L nr 403). Dyrektywy te jako zasadę wprowadzają obowiązek wzajemnego uznawania praw jazdy wydawanych przez państwa członkowskie (art. 1 ust. 2 dyrektywy nr 91/439/EWG, art. 2 ust. 1 dyrektywy nr 2006/126/WE). Obydwie dyrektywy wprowadzają również przepisy pozwalające na odmowę uznania ważności prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim takiej osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa (art. 8 ust. 4 dyrektywy nr 91/439/EWG, art. 11 ust. 1 dyrektywy nr 2006/126/WE). Dyrektywy te wprowadzają zakaz posiadania przez jedną osobę praw jazdy wydanych przez więcej niż jedno państwo członkowskie (art. 7 ust. 5 dyrektywy nr 91/439/EWG, art. 7 ust. 5 lit. a dyrektywy nr 2006/126/WE). Kolegium zauważyło, że polskie ustawodawstwo nie zawiera wyjaśnienia, przyjętego w u.k.p. zwrotu "ważne prawo jazdy". Organ podzielił wykładnią ww. pojęcia przyjętą w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 220/14, którą należy interpretować w zgodzie z art. 7 ust. 5 dyrektywy nr 2006/126/WE, przyjmując, że przez posiadanie ważnego prawa jazdy należy rozumieć i takie sytuacje, gdy prawo jazdy nie jest w danym momencie ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona (pogląd zaakceptowany w wyroku NSA z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt. I OSK 2769/14). Organ podał, że ważnym prawem jazdy w rozumieniu art. 4 ust. 2 u.k.p., jest więc także prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim UE, które zostało cofnięte, w celu przywrócenia jego ważności konieczne jest spełnienie określonych przepisami wymagań. Sytuacja taka zachodzi w analizowanej sprawie, jak wynika bowiem z informacji udzielonej przez Federalny Urząd Ruchu Drogowego Niemiec, K. K. w celu ponownego wydania uprawnienia do kierowania pojazdami zobowiązany jest do przedłożenia pozytywnej opinii lekarsko-psychologicznej. Podsumowując, Kolegium uznało za zasadne odmówić K. K. wymiany czeskiego prawa jazdy, gdyż wymiana czeskiego prawa jazdy na polskie spowodowałaby, że wnioskodawca posiadać będzie ważne, cofnięte prawo jazdy niemieckie oraz prawo jazdy polskie. Taki stan rzeczy stanowiłby naruszenie art. 4 ust. 2 u.k.p. oraz art. 7 ust. 5 dyrektywy nr 91/439/EWG i art. 7 ust. 5 lit. a dyrektywy nr 2006/126/WE. Za nieuzasadnione organ uznał zarzuty podniesione przez wnoszącego odwołanie. Stwierdził, że materiał dowodowy jest wyczerpujący, a poczynione na jego podstawie ustalenia nie budzą wątpliwości. Wniosek o wymianę prawa jazdy został złożony przez K. K. w dniu 7 kwietnia 2017 r., zatem przed wygaśnięciem ważności prawa jazdy, co miało miejsce w dniu 19 lipca 2017 r., a wniosek po tym terminie nie został zmodyfikowany. Z przedłożonych wraz z wnioskiem dokumentów wynika, że wniosek o zmianę prawa jazdy związany był ze zmianą stanu faktycznego polegającego na zmianie miejsca pobytu obywatela UE, a nie wygaśnięciem ważności dokumentu prawa jazdy (dowód: zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu z dnia 24 marca 2017 r., umowa najmu lokalu mieszkalnego z dnia 1 kwietnia 2017 r. oraz tytuł na dowodzie wpłaty za wydanie nowego prawa jazdy – art. 18 ust. 2 pkt 2 u.k.p.). K. K., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz z udzieleniem wytycznych odnośnie dalszego sposobu załatwienia sprawy. Kwestionowanej decyzji skarżący zarzucił: - naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego i jego rzetelnej i swobodnej oceny, które to doprowadziły do błędów w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że K. K. posiada ważne prawo jazdy niemieckie, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem art. 4 ust. 1 u.k.p., jako podstawy rozstrzygnięcia, podczas gdy skarżący nie posiada ważnego dokumentu niemieckiego prawa jazdy, a jedynym posiadanym przez niego dokumentem jest czeskie prawo jazdy o nr [...], - niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 1 u.k.p., w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w tym przepisie, nakazujące wydanie (wymianę) dokumentu prawa jazdy, - naruszenie art. 14 ust. 2a u.k.p., poprzez jego niezastosowanie. Skarżący podtrzymał dotychczas podniesione zarzuty dotyczące braku wszechstronnego rozpoznania sprawy. Organ II instancji powielił błędy Prezydenta Miasta S., w szczególności poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpoznania sprawy i przeprowadzenia zgłoszonych przez stronę i uzasadnionych merytorycznie wniosków dowodowych. W ocenie skarżącego, wszystkie wymogi określone w art. 14 ust. 1 u.k.p. zostały spełnione. Przepis te nie może stanowić podstawy prawnej dla decyzji odmownej. Podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji winien być art. 14 ust. 2a ww. ustawy, który nakłada na organ obowiązek wymiany ważnego dokumentu prawa jazdy wystawionego przez inne państwo członkowskie UE (EFTA lub KS) oraz ogranicza zakres kompetencji (uprawnień do badania przesłanek materialnych) organu wyłącznie do obowiązku potwierdzenia prawdziwości i aktualności danych w państwie będącym wystawcą wymienianego dokumentu. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ w trybie art. 14 ust. 2a u.k.p., potwierdził autentyczność dokumentu w systemie [...]. Tym samym organ zobligowany był do wydania decyzji zgodnej z treścią wniosku. Skarżący wskazał, że organ dokonał błędnego ustalenia faktycznego, jakoby skarżący posiadał "ważne prawo jazdy", które może zostać przywrócone mu po spełnieniu wymogu w postaci przedstawienia opinii lekarsko-psychologicznej. Zdaniem skarżącego, powyższe błędne ustalenie wynika z niezrozumienia lub z nieznajomości niemieckich przepisów dotyczących uprawnień do prowadzenia pojazdów w ruchu lądowym. Bezpośrednią przyczyną takiego błędnego ustalenia było zaniechanie przez organy administracyjne obu instancji przeprowadzenia wniosku dowodowego naprowadzonego przez stronę – zwrócenia się z zapytaniem do Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w Niemczech o przedstawienie stosownych przepisów i wyjaśnienie konsekwencji prawnych "cofnięcia niemieckiego prawa jazdy" czy też raczej utraty uprawnień. Skarżący uważa, że nie ma możliwości przywrócenia mu dotychczasowego prawa jazdy po przedstawieniu opinii lekarsko-psychologicznej. Stosownie do niemieckich przepisów, przedstawienie aktualnej opinii lekarsko-psychologicznej jest jednym z warunków koniecznych umożliwienia skarżącemu przystąpienia do ubiegania się na terenie Niemiec o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami. Z chwilą przedłożenia opinii lekarsko-psychologicznej skarżący będzie uprawniony do przystąpienia do egzaminu na prawo jazdy (obu części – teoretycznej i praktycznej). Dopiero pozytywny wynik tego egzaminu zaowocuje ponownym uzyskaniem przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami w ruchu lądowym (na dowód przedstawił wyciąg z przepisów prawa niemieckiego). Według skarżącego prawo jazdy nie zostanie mu przywrócone, gdyż dokument wystawiony dla skarżącego będzie zaopatrzony w inny kod alfanumeryczny (serię i numer). W przypadku przywrócenia prawa jazdy/czy też uprawnień, skarżący winien był otrzymać ten sam zatrzymany blankiet prawa jazdy (względnie nowy dokument z tym samym oznaczeniem alfanumerycznym). Skarżący zwrócił uwagę na dość dowolne posługiwanie się przez organy terminami "uprawnienia do kierowania pojazdami", "prawo jazdy", "dokument". Być może ta dowolność wynika z nieprawidłowych tłumaczeń. Ponadto podkreślił, że terminy legalne winny być stosowane zgodnie ze znaczeniem nadanym im przez ustawodawcę. Poprzez termin "uprawnienia do kierowania pojazdami w ruchu lądowym" należy rozumieć posiadanie określonego przymiotu (cechy/możliwości), które zaistniało na skutek spełnienia ustawowo sprecyzowanych wymogów (art. 3 u.k.p.). Poprzez "prawo jazdy" należy rozumieć dokument potwierdzający posiadanie uprawnień do kierowania pojazdami w ruchu lądowym (art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p.). Jakkolwiek prowadzenie pojazdów bez dokumentu prawa jazdy jest wykroczeniem drogowym, to jednakowoż brak tego dokumentu w chwili kontroli nie oznacza braku uprawnień do prowadzenia pojazdu. Tym samym nie jest możliwe synonimiczne używanie terminów "uprawnienia" i "prawo jazdy", jak również nie jest dopuszczalne przeciwstawianie sobie terminów "prawo jazdy" i "dokument prawa jazdy". Skarżący, stwierdzając nieprawidłowości w zakresie tłumaczenia przysięgłego pism niemieckich (polegające m.in. na stosowaniu wyżej opisanych terminów niezgodnie z przyznanym im znaczeniem), podniósł, że organ winien był podjąć działania zmierzające do wyjaśnienia tych wątpliwości. Według skarżącego, powyższe może w pewien sposób wyjaśniać przyczyny błędnego ustalenia faktycznego w zakresie możliwości "przywrócenia prawa jazdy" – uzasadnienie obu decyzji administracyjnych wskazuje na posługiwanie się terminami w ich potocznym znaczeniu, w oderwaniu od faktu, że prawodawca (także niemiecki) pewnym terminom dał określone prawne znaczenie i nie jest możliwe na gruncie rozstrzygnięć kształtujących prawa i obowiązki stron posługiwanie się tymi terminami w znaczeniu potocznym. Zdaniem skarżącego, dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie konieczne jest wyjaśnienie konsekwencji prawnych wydanych decyzji, jakie podnosi (lub nie) osoba wnosząca o wydanie prawa jazdy na terenie innego państwa UE. Odpowiedź organu niemieckiego nie może wzbudzać jakichkolwiek wątpliwości i pozostawiać przestrzeni dla domniemań niewynikających z przepisów prawa. W zaistniałej sytuacji, to na organie prowadzącym postępowanie spoczywał obowiązek sformułowania pytań w sposób umożliwiający wszechstronne i wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego i ustalenie stanu faktycznego i prawnego (skarżący wskazał na wyroki WSA w Szczecinie: z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1409/13 oraz o sygn. akt II SA/Sz 1469/13; z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt SA/Sz 1429/13). W związku z przekroczeniem terminu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ I instancji i upływem terminu ważności blankietu prawa jazdy przedłożonego wraz z wnioskiem, skarżący złożył materialnoprawne oświadczenie woli o modyfikacji wniosku pierwotnego, poprzez alternatywne wskazanie jako podstawy wydania nowego dokumentu prawa jazdy dodatkowej okoliczności – wygaśnięcie ważności dotychczasowego dokumentu. W przypadku uwzględnienia modyfikacji (uzupełnienia) podstawy faktycznej wniosku, skarżący wniósł o zaliczenie uiszczonej opłaty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wraz z pismem procesowym z dnia 13 marca 2018 r. skarżący przedłożył tłumaczenie przysięgłe fragmentu przepisów prawa niemieckiego (wniosek dowodowy ze strony trzeciej skargi). Na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r., Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z przedłożonego przez pełnomocnika skarżącego tłumaczenia fragmentu przepisów prawa niemieckiego dotyczących zasad odzyskania prawa jazdy wraz z dołączonym doń komentarzem uznając, że nie są one niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem doprowadziła Sąd do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasady wydawania w prawa jazdy (dokumentu stwierdzającego posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym) regulują przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978) dalej określanej też jako "ustawa" oraz wydane w oparciu o art. 20 ww. ustawy przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 231). Ustawa o kierujących pojazdami przewiduje możliwość wymiany prawa jazdy wydanego za granicą. Art. 14 ust. 1 zd. pierwsze ustawy stanowi, że osoba posiadająca ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą może, na swój wniosek, otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, po zwrocie zagranicznego dokumentu organowi wydającemu prawo jazdy. Regulacja ta jest zgodna art. 11 ust. 1 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U.UE.L.2006.403.18), wedle którego, posiadacz ważnego krajowego prawa jazdy wydanego przez jedno państwo członkowskie, który ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, może złożyć wniosek z prośbą o wymianę jego prawa jazdy na prawo jazdy równoważne. Obowiązkiem państwa członkowskiego wydającego prawo jazdy równoważne jest sprawdzenie, jakiej kategorii uprawnienia faktycznie zachowują ważność na mocy przedstawionego prawa jazdy. Zgodnie z art. 11 ust. 4 ww. Dyrektywy, państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione. Odzwierciedleniem przytoczonych regulacji Dyrektywy są m.in. postanowienia art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy, w myśl którego, prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Analiza akt administracyjnych sprawy wskazuje, że dokonane przez organy orzekające w sprawie ustalenia stanu faktycznego co do wystąpienia okoliczności uzasadniających odmowę dokonania wymiany skarżącemu czeskiego prawa jazdy na polskie prawo jazdy znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z informacji uzyskanych z Federalnego Urzędu Ruchu Drogowego we F. w piśmie z dnia 24 maja 2017 r., stanowiącym dokument urzędowy, wynika, że niemieckie uprawnienia do kierowania pojazdami skarżącego zostało cofnięte 13 czerwca 2006 r. na mocy orzeczenia Sądu Rejonowego w T. za prowadzenie pojazdów w ruchu drogowym pod wpływem alkoholu. Orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na 6 miesięcy do 12 grudnia 2006 r. Jak wyjaśniono w ww. piśmie, decyzje te będą brane pod uwagę w kontekście ponownego wydania uprawnienia do kierowania pojazdami na terenie Niemiec jeszcze do dnia 13 czerwca 2021 r. Aby móc ubiegać się o ponowne wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami w Niemczech skarżący musiałby przedstawić pozytywną opinię lekarsko-psychologiczną potwierdzającą jego zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym. Skarżący unikał w ciągu ostatnich lat poddania się badanu w celu uzyskania takiej opinii. Przedstawione informacje wskazują, że skarżący uzyskał prawo jazdy w Niemczech ale jego uprawnienia do kierowania pojazdami zostały cofnięte i mogą być przywrócone dopiero po uprzednim przedłożeniu stosownej opinii lekarsko-psychologicznej. Oznacza to, że wystąpiła sytuacja opisana w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy, tj. skarżący uzyskał za granicą prawo jazdy ale jego uprawnienie do kierowania pojazdami zostało okresowo cofnięte, przynajmniej do czasu przedstawienia opinii lekarsko-psychologicznej. Wobec ujawnienia tych okoliczności faktycznych istniała prawna podstawa do wydania decyzji odmawiającej skarżącemu wydania (wymiany) czeskiego prawa jazdy, którą stanowił na art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy. Pomimo, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji skoncentrowało się na kwestii "ważności" prawa jazdy i rozważaniach odwołujących się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego ukształtowanego w nieco odmiennych stanach faktycznych i z pominięciem regulacji zawartej w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy, to treść zapadłego rozstrzygnięcia jest prawidłowa. Jak trafnie zwrócił uwagę w uzasadnieniu decyzji organ I instancji, celem ww. przepisów jest uniemożliwienie osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów członkowskich Unii Europejskiej, ominięcia sankcji nałożonych mocą prawomocnych orzeczeń właściwych władz, i nie dopuszczenia ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami. Podsumowując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że zaskarżona decyzja została wydana w niewadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy w oparciu o obowiązujące przepisy prawa materialnego. Oznacza to, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie co skutkuje jej oddaleniem, o czym orzeczono na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.