II SA/Sz 228/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Spółka A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] ustalającą odszkodowanie pieniężne z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, wynikającego z decyzji Starosty G. z dnia [...],[...] zezwalającej na realizację inwestycji celu publicznego, polegającej na udzieleniu inwestorowi zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na części nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie linii elektroenergetycznej 110kV relacji [...] oraz zmniejszenia wartości rynkowej nieruchomości w związku z wydaną decyzją na działce numer [...], położonej w obr. [...] - w wysokości [...] zł na rzecz T.S. i zobowiązującą Spółkę A. do wypłaty ustalonego odszkodowania jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji decyzji wskazując, że wykonanie sprzecznej z prawem decyzji wiązać się będzie po stronie skarżącej z trudnymi do odwrócenia skutkami. Biorąc pod uwagę wskazane w skardze błędy, przy określaniu przez rzeczoznawcę wysokości odszkodowania w operacie szacunkowym, zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja, zostaną prawdopodobnie uchylone. Wypłata przez skarżącą odszkodowania w wysokości wskazanej w przedmiotowych decyzjach, w przypadku ich uchylenia i ustalenia odszkodowania w mniejszej wysokości, wiązać się będzie z obowiązkiem zwrotu kwoty odszkodowania. Skarżąca będzie zmuszona do podjęcia właściwych kroków na drodze prawnej, co może być długotrwałą procedurą i będzie wiązać się z dodatkowymi kosztami, nie gwarantuje też odzyskania należnych kwot. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania stanowi decyzja zarówno organu pierwszej, jak i drugiej instancji. W związku z tym, że zaskarżona do sądu decyzja Wojewody Z. utrzymuje w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] przyjęto, że wniosek o wstrzymanie należy odnieść do decyzji organu drugiej instancji. Obowiązek wykazania przesłanek wynikających z powyższego przepisu ciąży na wnioskodawcy i dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz stosownymi dowodami. Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie). Poza tym, co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiego postanowienia wyegzekwowane kwoty są zwracane. Dlatego też, tak istotne znaczenie ma należyte uzasadnienie wniosku o wstrzymanie. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy sąd uznał, że rozpatrywany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wnioskodawca nie uprawdopodobnił, aby wypłacenie odszkodowania w wysokości [...] zł wiązało się z możliwością wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku sprowadza się głównie do kwestionowania prawidłowości ustalonego przez organ odszkodowania, a tym samym prawidłowości zaskarżonej decyzji. Powołane przez stronę skarżącą okoliczności nie mieszczą się w kategorii przesłanek warunkujących możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., lecz stanowią zarzuty skargi. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada ani legalności kwestionowanej decyzji, ani trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania. Dlatego też, powoływanie się na ewentualną możliwość uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji nie mieści się w granicach przesłanek warunkujących pozytywne załatwienie wniosku. Reasumując stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła aby konieczność zapłaty ustalonego odszkodowania, mogła spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.