II SA/Sz 219/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzja z dnia [...], numer [...], wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", oraz art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U z 2016 r., poz. 1440), po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w B. od decyzji Burmistrza B. z dnia [...], numer [...] w sprawie ustalenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. [...] w B., działka nr [...], obręb ewidencyjny [...], w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego: 1. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej punktu 1, 2. uchyliło pkt 2 i 3 zaskarżonej decyzji dotyczący orzeczenia o obowiązku uiszczenia opłaty w terminie 14 od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna na wskazane konto, i w tym zakresie odstąpiło od orzekania. Kolegium ustaliło, że decyzją opisaną we wstępie Burmistrz B. w pkt 1. wymierzył [...] Spółdzielni Mieszkaniowej karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi części pasa drogowego ulicy [...] w B., w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarzadzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego: 1) szafki telewizji kablowej w okresie [...] - kara w wysokości [...] zł; 2) rury osłonowej z kablem telewizji kablowej w jezdni w okresie [...] - kara w wysokości [...] zł; 3) kabla do transmisji sygnału rtv i dwukierunkowej transmisji danych w okresie [...] - kara w wysokości [...] zł. W pkt 2 i 3 decyzji organ podał termin i numer konta, na który należy wnieść ustaloną karę pieniężną. Decyzja ta została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 981/14, którym sąd uchylił wcześniejszą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] numer [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] numer [...] w sprawie kary za zajęcie opisanego wyżej pasa drogowego. W przywołanym wyroku sąd wskazał, że organy administracji trafnie ustaliły, że Spółdzielnia umieściła w pasie drogowym urządzenia do transmisji sygnału TV i Internetu, a ponieważ posiada własną telewizję kablową tzw. [...] Telewizję Kablową i przyjmuje zlecenia na doprowadzenie sygnału TV oraz Internetu do indywidualnych lokali i czerpie z tego korzyści w postaci opłat umownych, jest właścicielem tych urządzeń i w konsekwencji ponosi odpowiedzialność administracyjnoprawną z tego tytułu. Sąd uznał także za prawidłowe ustalenia organów co do okresu, za który powinna być nałożona kara pieniężna. Sporna infrastruktura techniczna układana była w drodze w latach 2002, 2004, 2005, 2006 i 2010. Sąd uznał natomiast za uzasadniony zarzut błędnego wyliczenia wysokości kary w oparciu o stawki opłat przyjęte w uchwale nr III/17/2011 Rady Miejskiej B. z dnia 26 stycznia 2011 r. W ocenie sądu, wskazana uchwała nie mogła być zastosowana do stanów faktycznych, które zaszły przed dniem jej uchwalenia, a ponadto ust. 8 został dodany do art. 40 ustawy o drogach publicznych z dniem 29 grudnia 2003 r. i od tego momentu organy jednostek samorządu terytorialnego uzyskały kompetencję do ustalenia stawek opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Dlatego też, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy zostały zobligowane przez sąd do usystematyzowania poszczególnych okresów zajęcia pasa drogowego w odniesieniu do obowiązujących w danym okresie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego i obliczenia kary. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...], Burmistrz B. wymierzył Spółdzielni za opisane wyżej zajęcie pasa drogowego w okresie [...] karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł. Organ I instancji podał, że rozpatrując ponownie sprawę przyjęto ustalenia w dokonane w czasie oględzin w dniu [...] r., w tym powierzchnię zajęcia pasa drogowego, którą ustalono dokonując pomiaru: 1) powierzchni zajętej przez szafkę telewizji kablowej usytuowanej w terenie zielonym na granicy dwóch posesji nr 1 i 3: wym. 0,40 m x 0,245 m = 0,098 m2, 2) długości każdego z trzech kabli wychodzących z szafki usytuowanej w terenie zielonym na granicy dwóch posesji nr 1 i 3 do rury osłonowej z kablami telewizji kablowej zlokalizowanej w chodniku. Kable o długości 0,80 m każdy. Powierzchnię zajętego pasa drogowego obliczono następująco: (0,80 m x 0,01 m) = 0,008 m2 x 3 kable = 0,024 m2 - (chodnik), 3) długości rury osłonowej od chodnika przez szerokość jezdni do zatoki postojowej na drugiej stronie ulicy, na wprost posesji nr 4. Długość rury osłonowej wynosi 3,85 nr (0,80 m chodnik, 2,35 m zatoka postojowa, 0,70 m zatoka postojowa). Powierzchnię zajętego pasa drogowego obliczono następująco: (0,80 nr x 0,05 m = 0,04 m2 - chodnik) + (2,35 m x 0,05 m= 0,12 m2 - zatoka postojowa) + (0,70 m x 0,05 m = 0,035 m2 zatoka postojowa) = 0,195 m2, 4) długości rury osłonowej od chodnika przez szerokość jezdni. Długość rury osłonowej w jezdni wynosi 5 m. Powierzchnię zajętego pasa drogowego obliczono następująco: 5,0 m x 0,05 nr = 0,25 m2 - (jezdnia), 5) długości kabla telewizji kablowej od zatoki postojowej na wprost posesji nr 4 przez chodnik i teren zielony do granicy posesji nr 4. Długość kabla wynosi 5,1 m (1,8 m - zatoka postojowa, 2,0 m - chodnik, 1,3 m - teren zielony). Powierzchnię zajętego pasa drogowego obliczono następująco: (1,8 m x 0,01 m = 0,018 m2 x 2 kable = 0,036 m2 - zatoka postojowa) + (2,0 m x 0,01 m = 0,02 m2 x 2 kable = 0,04 m2 - chodnik) + (1,3 m x 0,01 m = 0,013 m2 x 2 kable = 0,026 m2- teren zielony) = 0,102 m2, 6) długości kabla od posesji nr 4 do posesji nr 6, długość kabla wynosi 16,60 m usytuowany w zatoce postojowej. Powierzchnię zajętego pasa drogowego obliczono następująco: (16,60 m x 0,01 m = 0,166 m2 x 2 kable = 0,332 m2 - zatoka postojowa), 7) długości kabla od posesji nr 6 do posesji 8. Kabel o długości 8,70 m usytuowany w zatoce postojowej. Powierzchnię zajętego pasa drogowego obliczono następująco: 8,70 m x 0,01 m = 0,087 m2 - (zatoka postojowa), 8) długości kabla od posesji nr 8 do posesji nr 10. Kabel o długości 12,20 m usytuowany w zatoce postojowej. Powierzchnię zajętego pasa drogowego obliczono następująco: 12,20 m x 0,01 m = 0,122 m2 (zatoka postojowa). Również i ta decyzja została zaskarżona przez Spółdzielnię, która działając przez pełnomocnika zarzuciła naruszenie art. 7 K.p.a., polegające na niepodjęciu kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem strony odwołującej się, jako datę początkową umieszczenia kabli do transmisji sygnału rtv i dwukierunkowej transmisji danych oraz szafki telewizji kablowej przyjęto [...], tj. dzień wejścia w życie uchwały XXII/196/04 Rady Miejskiej B. z dnia 29 września 2004 r. (poprzednią decyzją od dnia [...]). Organ ponownie rozpatrując sprawę nie dokonał żadnych nowych czynności i wydał decyzję w oparciu o poprzednie ustalenia. Organ wbrew twierdzeniom strony oparł się na hipotetycznych przypuszczeniach, wynikających z zeznań świadka, i nie wyjaśnił kto i kiedy umieścił urządzenia, a także dlaczego dla wszystkich urządzeń przyjął jedną datę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na wstępie zaznaczyło, że wobec braku koperty i braku odpowiedniego zaznaczenia na prezentacie na odwołaniu nie można stwierdzić, czy odwołanie zostało wysłane pocztą, czy zostało złożone osobiście, a w konsekwencji, czy zostało wniesione w ustawowym terminie. Kolegium stwierdziło, że głównym aktem prawnym regulującym kwestie związane z zajmowaniem pasa drogowego jest ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zwana dalej "ustawą". W art. 1 ustawy zamieszczona została definicja "drogi publicznej", przez którą należy rozumieć drogę zaliczoną na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na kategorie: 1) drogi krajowe; 2) drogi wojewódzkie; 3) drogi powiatowe; 4) drogi gminne (art. 2 ust. 1). Do dróg krajowych zalicza się: - autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi leżące w ich ciągach do czasu wybudowania autostrad i dróg ekspresowych; - drogi międzynarodowe; - drogi stanowiące inne połączenia zapewniające spójność sieci dróg krajowych; - drogi dojazdowe do ogólnodostępnych przejść granicznych obsługujących ruch osobowy i towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów) lub wyłącznie ruch towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów); - drogi alternatywne dla autostrad płatnych; - drogi stanowiące ciągi obwodnicowe dużych aglomeracji miejskich; - drogi o znaczeniu obronnym. Zaliczenie do kategorii dróg krajowych następuje w drodze rozporządzenia Rady Ministrów wydawanego na wniosek ministra właściwego ds. transportu, przedłożony w porozumieniu z ministrami właściwymi ds. administracji publicznej, spraw wewnętrznych oraz obrony narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwych sejmików województw. Natomiast przebieg dróg krajowych ustala, w drodze rozporządzenia, minister właściwy ds. transportu po zasięgnięciu opinii właściwych zarządów województw, a w miastach na prawach powiatu - właściwych prezydentów miast (art. 5). Od 1 stycznia 1999 r. drogami krajowymi pozostają drogi określone jako krajowe w rozporządzeniu Rady Ministrów (z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich). Zgodnie zaś z art. 2a ustawy drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, Zgodnie z art. 19 ust. 1 organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. 2. Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg: 1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad; 5. W granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. W myśl art. 39 ust. 1 ustawy zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Przepis art. 39 ust. 3 zawiera rygorystycznie sformułowany wyjątek od powyższej zasady stwierdzając, że tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Zgodnie zaś art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Godzi się zauważyć, że umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego dotyczy lokalizowania po raz pierwszy urządzenia obcego w pasie drogowym, a więc ulokowania (umieszczenia) nowego urządzenia. Słowo "umieszczać" inaczej "umieścić, ulokować, położyć, postawić" ("Słownik języka polskiego pod red. prof. M. Szymczaka, Wyd. PWN, W- wa 1983, t. III, str. 599) w logicznym i poprawnym rozumieniu oznacza bowiem umieszczenie czyli wyznaczenie miejsca (inaczej też stawiać, kłaść - "Słownik poprawnej polszczyzny" pod red. prof. W. Doroszewskiego, Wyd. PWN, W-wa 1980, str. 821) bądź po prostu ulokowanie (por. "Słownik synonimów polskich" pod. red. A. St. Krasińskiego, 1.1, str. 251-252), a więc pierwotne usytuowanie obiektu. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2013 r., sygn. 11 GSK 23/2012, "umieszczenie urządzeń" jest czynnością o trwałym skutku, jakim jest zajęcie pasa drogowego. To właśnie z utrzymywaniem takiego trwałego skutku w postaci zajmowania pasa drogowego, a nie tylko z samą czynnością usytuowania urządzeń w pasie drogowym, ustawodawca wiąże obowiązek uzyskania zezwolenia oraz uiszczania opłaty (art. 40 ust. 5 ustawy), pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym. Elementem obligatoryjnym zezwolenia jest wyznaczenie dozwolonego terminu korzystania z pasa drogowego, którego upływ powoduje zakaz dalszego zajmowania pasa drogowego, zaś kontynuowanie zajmowania pasa, a więc utrzymywanie skutku w postaci zajęcia pasa drogowego, wymaga wydania nowego zezwolenia lub zmiany dotychczasowego. Według Kolegium, w myśl ust. 12 cytowanego artykułu, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, organ ten wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego ustala w drodze uchwały organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego dla dróg, których zarządcą jest ta jednostka samorządu terytorialnego (art. 40 ust. 8 ustawy). Zatem umieszczenie w pasie drogowym obiektów i urządzeń niezwiązanych z funkcjonowaniem drogi, lub innego rodzaju zajęcie na prawach wyłączności przestrzeni pasa drogowego, winno być poprzedzone uzyskaniem dla tego celu stosownego odpłatnego zezwolenia. W przeciwnym razie zarządca drogi obowiązany jest wymierzyć zajmującemu pas drogowy bez zezwolenia karę pieniężną. Wymierzenie kary pieniężnej następuje po stwierdzeniu obiektywnych przesłanek wynikających z wyżej przywołanych przepisów, do których należy przede wszystkim okoliczność umieszczenia w pasie drogowym elementów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam czy też zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w innych celach, a także brak zezwolenia zarządcy drogi na to umieszczenie bądź zajęcie. Decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej jest decyzją związaną. Przesłankami do wymierzenia kary pieniężnej jest ustalenie, że w pasie drogowym zostały umieszczone urządzenia na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg i nastąpiło to bez zezwolenia zarządcy drogi. Odpowiedzialność ta ma charakter zobiektywizowany, a ustawową przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest faktyczne zajęcie pasa drogowego. Dla powstania odpowiedzialności z tego tytułu niezbędne jest jedynie wykazanie zaistnienia określonych w tym przepisie znamion działania lub zaniechania przez sprawcę tego deliktu administracyjnego (por.: wyrok NSA z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2326/13, Lex nr 1657694). Przy tym, pojęcie "zajęcia pasa drogowego" w rozumieniu art. 40 ustawy o drogach publicznych, jak wyżej podkreślono, nie ogranicza się do aktu zajęcia jako jednorazowej czynności. Pod pojęciem tym rozumieć należy także utrzymywanie stanu zajęcia (patrz: wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1980/13, Lex nr 1650615). Charakter prawny kary pieniężnej, określonej w ustawie drogach publicznych jest diametralnie inny od opłaty administracyjnej. Kara (znacznie wyższa) jest środkiem represyjnym za zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy w sytuacjach określonych w ustawie, natomiast opłata stanowi formę odpłatności za zajęcie pasa drogowego za zezwoleniem zarządcy drogi. Wymierzenie kary pieniężnej zatem następuje po stwierdzeniu obiektywnych przesłanek wynikających z wyżej przywołanych przepisów, do których należy przede wszystkim okoliczność umieszczenia w pasie drogowym elementów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, a także brak zezwolenia zarządcy drogi na to umieszczenie bądź zajęcie. Zdaniem Kolegium, stosownie do art. 40 ust. 5 opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, tj. w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej, ustala się jako iloczyn liczby m2 powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego ustala w urodzę uchwały organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, dla dróg, których zarządcą jest ta jednostka samorządu terytorialnego (art. 40 ust. 8 ustawy). W myśl zaś art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10- krotności opłaty za zajęcie pasa drogowego. Przepis ten nie daje podstawy do uzależnienia kary od uznania zarządcy drogi, bez względu na przyczynę zajęcia pasa drogowego, na zajmującym ten pas ciąży obowiązek złożenia wniosku o zezwolenie, a w razie braku zezwolenia, uiszczenia kary. Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie postępowanie przed organem pierwszej instancji było prowadzone z urzędu, po raz kolejny, po uchyleniu poprzednich decyzji w sprawie po uchyleniu przez WSA w Szczecinie decyzji Kolegium utrzymującej w mocy ostatnią decyzję organu I instancji oraz uchyleniu tejże decyzji organu I instancji. Dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie oraz obowiązującego stanu prawnego Kolegium stwierdziło, że ustalenia organu pierwszej instancji dokonane zostały w sposób prawidłowy, a zgromadzone dowody potwierdzają okoliczność zajęcia pasa drogowego, jego powierzchnię oraz okresy czasu, w których miało miejsce zajęcie poszczególnych odcinków pasa drogowego. W przywołanym wyżej wyroku WSA w Szczecinie wskazano, że ustalenia dokonane przez organy obu instancji, iż to Spółdzielnia, działając jako inwestor, umieściła w pasie drogowym przedmiotowe skrzynki oraz kable do transmisji sygnału rtv i dwukierunkowej transmisji danych nie posiadając ku temu odpowiedniego zezwolenia są wystarczające, a w związku z tym należy uznać, że to skarżąca Spółdzielnia ponosi odpowiedzialność administracyjnoprawną w niniejszej sprawie. Rozpatrując obecnie odwołanie od decyzji wydanej w niniejszej sprawie, Kolegium jest związane oceną sądu, zwłaszcza dokonaną oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku o sygn. akt II SA/Sz 981/14. Kolegium podkreśliło, że art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że organy administracji publicznej, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z: 30 lipca 2009 r., II FSK 451/08, Lex 526493; 23 września 2009 r., I FSK 494/09, Lex 594010; 13 lipca 2010 r., I GSK 940/09, Lex 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2010 r., I SA/Wr 1591/09, Lex 559604). Zatem okoliczności zajęcia pasa drogowego przez Spółdzielnię, i w konsekwencji uznania jej za stronę postępowania, w ocenie Kolegium nie podlegają już badaniu, a tylko matematyczne wyliczenie administracyjnej kary pieniężnej, zgodnie ze wskazówkami sądu, poprzez usystematyzowanie okresów nielegalnego zajęcia pasa drogowego i odpowiedniego zastosowania obowiązujących w tych okresach stawek. Organ I instancji uczynił to zgodnie z obowiązującymi w tym okresie uchwałami Nr XXII/196/04 Rady Miejskiej B. z dnia 29 września 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2004 r. Nr 83, poz. 1474), Nr XXVII/203/08 z dnia 25 czerwca 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2008 r. Nr 69, poz. 1500), Nr III/17/2011 Rady Miejskiej B. z dnia 26 stycznia 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2011 r. Nr 30, poz. 482). Kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi naliczone zostały od dnia [...], tj. od dnia wejścia w życie uchwały Nr XXII/196/04 Rady Miejskiej B. z dnia 29 września 2004 r. Określone w uchwale stawki za zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia obowiązywały od dnia [...] i mogą stanowić podstawę do nałożenia kary w oparciu o te stawki, obliczoną dla takich zdarzeń, dopiero od tego dnia, choćby fatycznie takie zdarzenia istniały już przed wejściem w życie uchwały (tak Wyrok WSA w Krakowie z dnia 28.10.2008 r. , sygn. akt III SA/Kr 1001/07). W niniejszej sprawie urządzenia techniczne zostały umieszczone w 2002 r. jednak w tym czasie brak było uchwały w sprawie wysokości stawek za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W roku 2004 szafka umieszczona była w pasie drogowym przez okres krótszy niż rok - 46 dni, zatem opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia szafki w pasie drogowym i wynosi: 2,27 zł (18,00 zł : 365 dni) x 46 dni - zgodnie z art. 40 ust. 10 należy przyjąć 1 m2 szafki. W latach 2005 - 2012 szafka umieszczona była w pasie drogowym przez cały ten okres wobec czego opłata wynosi 272,00 zł: a) 2005 - 2008 wynosi: 72,00 zł (18,00 zł x 4 lata), b) 2009 -2012 wynosi: 200,00 zł (50,00 zł x 4 lata). W roku 2013 szafka umieszczona była w pasie drogowym przez okres krótszy niż rok - 217 dni, zatem opłata obliczona jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia szafki w pasie drogowym i wynosi: 29,72 zł (50,00 zł: 365 dni x 217 dni). Kara za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym szafki telewizji kablowej bez zezwolenia zarządcy drogi wynosi 3.039,90 zł, a została obliczona następująco: (2,27 zł + 272,00 zł + 29,72 zł) x 10 = 3.039,90 zł. Dla ustalenia liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy rury osłonowej w jezdni przyjęto iloczyn długości rury osłonowej w jezdni i średnicy rury osłonowej: 5,0 m x 0,05 m = 0,25 m2. W roku 2004 rura osłonowa umieszczona była w jezdni przez okres krótszy niż rok - 46 dni, zatem opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia rury osłonowej w pasie drogowym i wynosi: 0,63 zł (20,00 zł: 365 dni) x 46 dni x 0,25 m2. W latach 2005 - 2012 rura osłonowa umieszczona była w jezdni przez cały ten okres wobec czego opłata wynosi 100,00 zł: a) 2005 - 2008 wynosi: 20,00 zł (20,00 zł x 4 lata x 0,25 m2), b) 2009 -2012 wynosi: 80,00 zł (80,00 zł x 4 lata x 0,25 m2). W roku 2013 rura osłonowa umieszczona była w pasie drogowym przez okres krótszy niż rok -217 dni, zatem opłata obliczona jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia rury osłonowej w pasie drogowym i wynosi: 11,89 zł (80,00 zł: 365 dni x 217 dni x 0,25 m2).Kara za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym rury osłonowej z kablem telewizji kablowej w jezdni bez zezwolenia zarządcy drogi wynosi 1,125,20 zł, a została obliczona następująco: (0,63 zł + 100,00 zł + 11,89) x 10 = 1.125,20 zł. Powierzchnia pasa drogowego, zajęta przez rzut poziomy kabla telewizji kablowej w pozostałych elementach pasa drogowego wynosi: 0,86 m2 = (0,024 m2 + 0,195 m2 + 0,102 m2 + 0,332 m2 + 0,087 m2+ 0,122 m2). W roku 2004 kabel telewizji kablowej bez rury osłonowej umieszczony był w pasie drogowym przez okres krótszy niż rok - 46 dni, zatem opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia kabla w pasie drogowym i wynosi: 1,95 zł (18,00 zł : 365 dni) x 46 dni x 0,86 m2. W latach 2005 - 2012 kabel telewizji kablowej bez rury osłonowej umieszczony był w pasie drogowym przez cały ten okres wobec czego opłata wynosi 233,92 zł: a) 2005 - 2008 wynosi: 61,92 zł (18,00 zł x 4 lata x 0,86 m2), b) 2009-2012 wynosi: 172,00 zł (50,00 zł x 4 lata x 0,86 m2). W roku 2013 kabel telewizji kablowej bez rury osłonowej umieszczony był w pasie drogowym przez okres krótszy niż rok - 217 dni, zatem opłata obliczona jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia w pasie drogowym i wynosi: 25,56 zł (50,00 zł : 365 dni x 217 dni x 0,86 m2). Kara za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym kabla telewizji kablowej bez rury osłonowej w pozostałych elementach pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wynosi 2.614,30 zł, została obliczona następująco: (1,95 zł + 233,92 zł + 25,56 zł) x 10 = 2.614,30 zł. Łącznie kara za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wynosi 6.779,40 zł. Jedynym naruszeniem w decyzji organu I instancji jakie dostrzegło Kolegium jest to, że organ I instancji ustalając wysokość kary pieniężnej bezzasadnie orzekł w sentencji decyzji o terminie jej wniesienia. W art. 40 ust. 13 ustawy o drogach publicznych zamieszczono postanowienia dotyczące terminu uiszczenia kary za zajęcie pasa drogowego drogi publicznej. Termin ten wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca wysokość kary stała się ostateczna. A zatem termin wyznaczony przez art. 40 ust. 13 na uiszczenie należności związanych z zajęciem pasa drogowego jest terminem ustawowym. Warto podkreślić, że dla kwestii wymagalności kary znaczenie ma chwila uzyskania cech aktu niepodważalnego w drodze odwołania. Zatem taki zapis w sentencji decyzji jest zbędny, gdyż informacje dotyczące terminu uiszczenia kary, łącznie z podaniem konta, na które trzeba wnieść opłatę powinny znaleźć się bądź w uzasadnieniu decyzji, bądź w odrębnym piśmie do strony. Jednakże błąd ten nie wpływa na byt prawny zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium, wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy zostały wyjaśnione, materiał zgromadzony w sprawie został należycie rozważony i był dostateczny do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową w B. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: - art. 7 K.p.a., polegające na niepodjęciu przez organ administracji publicznej kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. 77 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a., poprzez niedokonanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego oraz poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i błędne ustalenie, że okoliczności podnoszone przez skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie w toku postępowania, - art. 107 § 3 w zw. z art. 144 K.p.a., poprzez lakoniczne uzasadnienie faktyczne wydanej decyzji, nie wskazując dokładnej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i nie ustosunkowanie się do argumentów podnoszonych przez skarżącego, a w konsekwencji naruszenia art. 8 K.p.a., - art. 138 § 2 K.p.a., polegające na zignorowaniu przez organ odwoławczy faktu nieuwzględnienia przez organ administracji publicznej okoliczności, które należało wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o: 1) uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie, 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a ponadto o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji do czas zakończenia postępowania. W uzasadnieniu skargi po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie skarżąca zaznaczyła, iż w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartej w wyroku o sygn. akt II SA/Sz 981/14 uzasadniony był zarzut skarżącej dotyczący błędnego wyliczenia wysokości kary w oparciu o stawki opłat przyjęte w uchwale nr 111/17/2011 Rady Miejskiej B. z dnia 26 stycznia 2011 roku. Zdaniem sądu, wskazana uchwała nie mogła być zastosowana do stanów faktycznych, które zaszły przed dniem jej uchwalenia, a ponadto ust. 8 został dodany do art. 40 ustawy o drogach publicznych z dniem 29 grudnia 2003 r. i od tego momentu organy jednostek samorządu terytorialnego uzyskały kompetencję do ustalenia stawek opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Zdaniem skarżącej, bezsprzecznym pozostaje, iż organ administracji publicznej dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy nie dokonał żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia wskazanych przez sąd okoliczności i wydał kolejną decyzję w oparciu o poprzednie niekompletnie ustalenia. Nadal pomimo zaleceń sądu, nie usystematyzowano poszczególnych okresów zajęcia pasa drogowego w odniesieniu do obowiązujących w danym okresie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego w odniesieniu do obowiązujących w danym okresie stawek opłat. Należy podkreślić, iż ponownie zamiast ustaleń faktycznych dokonano czysto hipotetycznych rozważań, które następnie posłużyły jako podstawa do wydania przedmiotowej decyzji. W związku powyższym należy stwierdzić, iż przy wydawaniu decyzji z dnia [...] doszło po stronie Burmistrza Miasta B. do kolejnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie okoliczności wskazanych przez sąd, które należało wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu ww. sprawy. W związku z powyższym także na etapie postępowania odwoławczego doszło do naruszenia wymienionych na wstępie przepisów K.p.a. W ocenie skarżącej, organ odwoławczy w żaden sposób nie ustosunkował się do powołanych przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową zarzutów. W świetle powyższego, organ odwoławczy nie podjął wystarczających czynności zmierzających do wnikliwego ustalenia stanu faktycznego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto doszło do naruszenia przepisu art. 138 § 2 K.p.a. polegającego na zignorowaniu przez organ odwoławczy faktu nieuwzględnienia przez organ administracji publicznej okoliczności, które należało wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Na wstępie przypomnieć należy, że w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który w swoim wyroku dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 981/14 zawarł ocenę prawną prowadzonego poprzednio w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego. Sąd w powyższym wyroku stwierdził, między innymi, że "w zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, po ponownej analizie zebranych dowodów trafnie ustalono, że to skarżąca Spółdzielnia umieściła w pasie drogowym ul. [...] urządzenia do transmisji sygnałów TV i Internetu. W sytuacji, gdy [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa w B. posiada własną telewizję kablową tzw. [...] Telewizję Kablową i przyjmuje zlecenia na doprowadzenie sygnału TV oraz Internetu do indywidualnych lokali oraz czerpie z tego korzyści w postaci opłaty określonej w umowie zawartej z abonentem, to przyjęcie, że nie ma właściciela tych urządzeń, stanowiłoby ustalenie wbrew logice faktów. W ocenie Sądu, znajdujące się w aktach sprawy dowody w postaci umów abonenckich, umowy z 2005 r. na wykonanie rozbudowy instalacji i sieci telewizji kablowej na rzecz Spółdzielni i zeznania świadków stanowiły wystarczający materiał dowodowy dla uznania, że to skarżąca Spółdzielnia zajęła pas drogowy i ponosi odpowiedzialność administracyjnoprawną z tego tytułu./.../ Rację natomiast ma skarżąca stawiając zarzut organom błędnego wyliczenia wysokości kary w oparciu o stawki opłat przyjęte w uchwale Nr 111/17/2011 Rady Miejskiej B. z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dla dróg, których zarządcą jest Miasto Białogard. Oczywistym jest, że wskazana uchwała nie mogła być zastosowana do stanów faktycznych, które zaszły przed dniem jej uchwalenia. Nałożenie w niniejszej sprawie kary za zajęcie pasa drogowego w okresie od 2002 r. do 2013 r., który w znacznej części dotyczy okresu przed wejściem w życie uchwały Nr 111/17/2011 narusza podstawową zasadę praworządności wynikającą z art. 6 K.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. /.../ W podanym zakresie Sąd uwzględnił zarzut skargi, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji ze względu na istotny wpływ wykazanego uchybienia na wynik końcowy sprawy. Zdaniem Sądu, organy orzekające w tej sprawie winny usystematyzować poszczególne okresy zajęcia przez skarżącą spornego pasa drogowego w odniesieniu do obowiązujących w danym okresie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego i umieszczanie w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem drogi, wynikających z obwiązującego aktu prawa (uchwały, czy rozporządzenia) i następnie dokonać obliczeń kar, stosując właściwe dla danego okresu stawki opłat." Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 311/15, "w pojęciu "ocena prawna" mieści się, przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami, co do dalszego postępowania, powoduje, że determinują one działania organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczy postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi natomiast prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu". Stanowisko to skład sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni popiera. Podsumowując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 2 kwietnia 2015 r. ocenił zgromadzone dowody i ich analizę dokonaną przez organy, uznając je za całkowicie wystarczające. Jedynym zaleceniem sądu odnośnie do postępowania administracyjnego prowadzonego po wskazanym powyżej wyroku było, iż organy winny usystematyzować poszczególne okresy zajęcia przez skarżącą spornego pasa drogowego w odniesieniu do obowiązujących w danym okresie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego i umieszczanie w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem drogi, wynikających z obwiązującego aktu prawa (uchwały, czy rozporządzenia) i następnie dokonać obliczeń kar, stosując właściwe dla danego okresu stawki opłat." Zalecenie to zostało, w ocenie organów, wykonane zgodnie z wytycznymi sądu. Faktem jest, że organ skupił się jedynie na okresie, w którym do zajęcia pasa drogowego, można było zastosować obowiązujące w konkretnym okresie uchwały Rady Miejskiej B. w sprawie wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg, których zarządcą jest Miasto B., co w efekcie, na korzyść skarżącej, spowodowało skrócenie okresu zajęcia pasa drogowego. Organ I instancji usystematyzował poszczególne okresy zajęcia przez skarżącą spornego pasa drogowego w odniesieniu do obowiązujących w danym okresie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego i umieszczanie w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem drogi. Przyjął, że uchwała Nr XXII/196/04 Rady Miejskiej B. z dnia 29 września 2004 r. weszła w życie z dniem 15 listopada 2004 r. i z tym dniem zaczął naliczać karę za zajęcie pasa drogowego. Druga uchwała Nr XXVII/203/08 Rady Miejskiej B. z dnia 25 czerwca 2008 r., której § 3 miał zastosowanie w niniejszej sprawie, w tym zakresie weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009 r. Co do trzeciej uchwały Nr III/17/2011 Rady Miejskiej B. z dnia 26 stycznia 2011 r. organ nie wypowiedział się, podtrzymała jedynie stawki opłat za zajęcie pasa drogowego na tym samym poziomie i weszła w życie z dniem 5 kwietnia 2011 r. Należy stwierdzić, że uchwały rady miejskiej w sprawie wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego stanowią akty prawa miejscowego, które to akty wchodzą w terminie 14 dni od dnia ich ogłoszenia w dzienniku urzędowym, chyba, że ustalają inny termin wejścia w życie uchwały - art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz.446 ze zm.) stwierdza, że zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 296), zaś art. 4 ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy). Datą ogłoszenia aktu, w tym przypadku, jest data wskazana w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego. I tak dla uchwały Rady Miejskiej B. z dnia 29 września 2004 r. jest to data 15 listopada 2004 r.(Dz. Urz. Woj. Zacho. Nr 83, poz. 1474), co powoduje, że uchwała ta stała się obowiązującą po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia, tj. od dnia 30 listopada 2004 r. Uchwała z dnia 25 czerwca 2008 r. ogłoszona została dnia 11 sierpnia 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Zacho. Nr 69, poz.1500), a weszła w życie z dniem 26 sierpnia 2008 r., z wyjątkiem § 3, który na podstawie § 6 uchwały wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2009 r. Z kolei uchwała z dnia 26 stycznia 2011 r. ogłoszona została 21 marca 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Zacho. Nr 30, poz. 482) i weszła w życie z dniem 5 kwietnia 2011 r., jednak podtrzymała ona stawki opłat za zajęcie pasa drogowego ustalone w uchwale ją poprzedzającej. Organ tak I instancji, jak i II instancji stwierdziły, że datą wejścia w życie uchwały Rady Miejskiej B. z dnia 29 września 2004 r. jest data 15 listopada 2004 r. Data ta została określona w sposób nieprawidłowy, co wyżej sąd wykazał. Przyjęcie daty 15 listopada 2004 r. za datę, od której obowiązywała przedmiotowa uchwała, podczas gdy prawidłową datą wejścia w życie tej uchwały jest 30 listopada 2004 r., rzutuje również na prawidłowość obliczenia wysokości kary nałożonej na skarżącą w okresie obowiązywania tej uchwały. Mając na uwadze powyższe, sąd uznał za wystarczające uchylenie zaskarżonej decyzji, by Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. jeszcze raz poprawnie zastosowało prawo miejscowe i wyliczyło karę nałożoną na [...] Spółdzielnię Mieszkaniową w B.. Równocześnie sąd uznał, że uchylenie przez Kolegium zaskarżonej decyzji w jej punkcie 2 i 3 było ze wszech miar wskazane choć stwierdzenie, że w tym zakresie odstępuje od orzekania nie znajduje oparcia w przepisach postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ww. ustawy.