II SA/Sz 219/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

[...] Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] w zakresie jej pkt 1, tj. ustalenia kary pieniężnej w kwocie [...] zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. [...] w B., a uchylającą pkt 2 i pkt 3 tej decyzji. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wywodząc, że wykonanie nałożonego zobowiązania z uwagi na wysokość kary oraz wątpliwości co do kompetencji organu administracji publicznej w zakresie uprawnienia do wydania zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia jej znacznej szkody majątkowej. Dalej podkreśliła, że kara pieniężna w wysokości [...] zł stanowi dotkliwą sankcję finansową, która wpłynie na jej kondycję finansową, ponieważ posiada ona wymagalne zobowiązania finansowe, których konieczność zaspokojenia nie pozwala na uiszczenie kary w tej wysokości bez poważnego uszczerbku dla budżetu Spółdzielni. Ponadto, wykonanie zobowiązania w postaci nałożonej kary pieniężnej spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody finansowej, która może doprowadzić do poważnych i nieodwracalnych zakłóceń w funkcjonowaniu oraz dotychczasowej działalności Spółdzielni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Obowiązek wykazania przesłanek wynikających z powyższego przepisu ciąży na wnioskodawcy i dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz stosownymi dowodami. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie wniosku, czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie jego wykonywania. Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie). Poza tym, co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiego postanowienia wyegzekwowane kwoty są zwracane. Dlatego też, tak istotne znaczenie ma należyte uzasadnienie wniosku o wstrzymanie. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy sąd uznał, że wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż uzasadnienie wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że w tym konkretnym przypadku zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie wykazała okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca jedynie ogólnikowo wyjaśniła, że uiszczenie wymierzonej kary pieniężnej może spowodować znaczną szkodę majątkową oraz zakłócić jej prowadzenie dotychczasowej działalności. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu powinno się odnosić do konkretnych okoliczności, przede wszystkim dotyczących kondycji finansowej wnioskodawcy, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania obowiązku zapłaty jest zasadne. Skarżąca nie przedstawiła stosownych dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową, co powoduje, że nie sposób uznać, aby Spółdzielnia wykazała w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem kary pieniężnej wpłynie na jej stabilność finansową i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy trudnych do odwrócenia skutkach. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych. Ogólne okoliczności, na które powołuje się Spółdzielnia powodują, że nie jest możliwa ocena rozpatrywanego wniosku pod katem spełnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Powoływanie się na wątpliwości co do kompetencji organu administracji publicznej w zakresie uprawnienia do wydania zaskarżonej decyzji nie mieści się w granicach przesłanek warunkujących pozytywne załatwienie wniosku. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie bada legalności kwestionowanej decyzji, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania. Przy czym przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Reasumując stwierdzić należy, że skarżąca oparła swój wniosek jedynie o ogólnikowe stwierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia, co uniemożliwia przyjęcie, iż konieczność zapłaty orzeczonej kary, może spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.