II SA/Sz 206/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r., [...] w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r., [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] r., WIW [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. wymierzającą D. B. i M. N. wspólnikom spółki cywilnej A. w[...] , gmina [...] karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za niespełnienie wymagań weterynaryjnych dla produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego wykorzystywanych do żywienia zwierząt futerkowych. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył D. B. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata M. K.. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wywodząc, że konieczność uiszczenia nałożonej kary pieniężnej w okresie zimowym, będzie poważnym uszczerbkiem finansowym. Nadto pełnomocnik podniósł, że skarżący jako osoba posiadająca gospodarstwo rolne, a więc nieruchomości oraz ruchomości daje gwarancję zapłaty nałożonej kary w sytuacji uprawomocnienia się decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie. Rozstrzygając w oparciu o przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym użyty przez ustawodawcę zwrot "znaczna szkoda" oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ponadto uzasadnienie złożonego wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14). W przedmiotowej sprawie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony w sposób szczególnie wnikliwy. Profesjonalny pełnomocnik ograniczył się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że uiszczenie nałożonej kary będzie poważnym uszczerbkiem finansowym dla skarżącego. Nie przedstawił natomiast żadnych szczegółowych danych, ani wyliczeń potwierdzających zasadność powyższego twierdzenia. Tym samym w ocenie Sądu nie wykazał okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody, jak również okoliczności mogących spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wręcz przeciwnie, podał że skarżący jako osoba dysponująca majątkiem w razie uprawomocnienia decyzji zapłaci nałożoną karę. Wyjaśnić należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie strony zobowiązanej do jej zapłaty. Konieczność uiszczenia należności finansowej co do zasady nie oznacza jednak wyrządzenia szkody, a ponadto ma niewątpliwie charakter odwracalny. W takiej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty dochodzonej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tym samym obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o udzielenia ochrony tymczasowej, w sposób przekonujący Sąd o jego zasadności, spoczywa na stronie skarżącej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Uzasadnienie wniosku winno bowiem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Strona wnioskująca o udzielenie ochrony tymczasowej nie może bowiem przenosić na Sąd ciężaru poszukiwania tych okoliczności, wskazujących na zasadność złożonego wniosku. W niniejszej sprawie argumentacja przedstawiona we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie była wystarczająca do jego uwzględnienia. Tym samym należało uznać, że strona nie wykazała okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody, jak również okoliczności mogących spowodować trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.