II SA/Sz 181/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi C. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", art.80 ust.1, 81 ust.1, art. 85 ust.1, ust.2 pkt 1 i ust.3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 283 ze zm.), zwanej dalej: "u.d.i.ś" oraz art. 1 ust. 1 i ust.2, art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania C. D. od decyzji z dnia [...]r. nr [...] Wójta Gminy U. w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. budowa czterech aparthoteli realizowanego na działkach o numerach ewidencyjnych nr [...] w obrębie ewidencyjnym U. , gmina U. , utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiło stan faktyczny i prawny sprawy, z którego wynikało, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem C. D. z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia [...]. Wójt Gminy U. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowienie to zostało poprzedzone opiniami wydanymi przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. ( postanowienie z dnia [...] r. [...]), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (opinia z dnia [...] r. [...]) oraz Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w K. (opinia [...] z dnia [...] r.). Po przedłożeniu organowi I instancji raportu oddziaływania na środowisko, Wójt Gminy U. obwieszczeniem z dnia [...] r. poinformował o wyłożeniu raportu do publicznego wglądu. Pismami z dnia [...] r. Wójt Gminy U. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. (RDOŚ), Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PIS) w S. oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni ( Wody Polskie) w K. o uzgodnienie warunków przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko. PIS w opinii z dnia [...] r. uzgodnił raport o oddziaływaniu na środowisko z dnia [...] r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. postanowieniem [...] odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. W dniu [...] r. RDOŚ wystąpił do organu pierwszej I instancji o przekazanie kopii całości akt sprawy dotyczącej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na budowie czterech aparthoteli realizowanego na działkach o numerach ewid. [...] w obrębie U. , gmina U. oraz o podanie informacji, czy przed tutejszym organem toczyło się postępowanie w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w związku z dokonanym na terenie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia wylesieniem mającym na celu zmianę sposobu użytkowania terenu. Pismem z dnia 30 marca 2020 r. strony postępowania zostały powiadomione o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie wydania decyzji oraz o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy oraz złożeniem uwag. W dniu 14 maja 2020 r. do organu wpłynął wniosek pełnomocnika wnioskodawcy o sporządzenie niezależnej ekspertyzy na przeprowadzonych badaniach terenowych w zakresie składu jakościowego i ilościowego siedliska przyrodniczego wraz z oceną wskaźnika umożliwiająca zakwalifikowanie przedmiotowego siedliska do siedliska przyrodniczego [...] stanowiącego przedmiot ochrony w granicach obszaru Natura 2000 pn. "[...]". Po zakończeniu postępowania organ I instancji odmówił inwestorowi wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z rozstrzygnięciem tym inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zgodził się wnosząc odwołanie od decyzji. Odwołujący się podniósł następujące zarzuty: - naruszenie art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i działanie organu prowadzące do znacznego ograniczenia prawa własności, w sposób całkowicie nieuprawniony, czym naruszono podstawową zasadę konstytucyjną ochrony prawa własności; - naruszenie art. 64 w zw. z art. 31 ust.3 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuprawnioną ingerencję organu w prawo własności skutkującą ograniczeniem prawa własności skarżącego bez ustawowego upoważnienia i z przekroczeniem koniecznych w demokratycznym państwie celów określonych w Konstytucji; - naruszenie art. 33 ust.1 i art. 34 ust.1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, poprzez jego błędną wykładnię i wydanie rozstrzygnięcia skutkującego nie dopuszczeniem do realizacji inwestycji, która w żadnym razie nie stanowi negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000, zwłaszcza, iż w tym samym obszarze dopuszczone zostały inwestycje budowlane oraz funkcjonujące w tym samym rejonie pole namiotowe; - naruszenie art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja nie spełnia warunków wynikających z przepisu art. 61 ust.1 ustawy, mimo: - udokumentowania przez skarżącego warunków inwestycji; - przedłożonych przez skarżącego wyników inwentaryzacji przeprowadzonych przez Pracownię [...] Zarzuty dotyczyły również naruszenia przepisów prawa procesowego: - art.7, art.77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez: nie uwzględnienie wszelkiej dokumentacji załączonej do akt sprawy; organ nie dostrzegł, zdaniem wnioskodawcy, iż dokumenty załączone do akt sprawy pozostają w sprzeczności z wynikami przeprowadzonych przez Pracownię [...] inwentaryzacji przyrodniczej. Jednocześnie zignorował takie treści zawarte w Standardowym Formularzu Danych dla obszaru" [...]", które są zbieżne niejako ze stanowiskiem autorów inwentaryzacji; nienależyte rozpatrzenie dowodów skutkujące brakiem należytej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar ochrony Natura 2000; brak analizy oddziaływania przedsięwzięcia na każdym etapie realizacji; - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; -art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia, w szczególności okoliczności mających wpływ na ocenę konieczności uzyskania przez inwestora zezwolenia na wyłączenia gruntów z produkcji leśnej; -art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niekompletność uzasadnienia faktycznego i prawnego. W konsekwencji powyższego odwołujący się, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przystępując do rozpatrzenia sprawy przywołało przepisy prawa materialnego dotyczące postępowania, tj. art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust.1, 81 ust.1, art. 85 ust.1, ust.2 pkt 1 i ust.3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko § 3 ust.1 pkt 56 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.), dalej "ú.d.i.ś.". Kolegium wskazało nadto, że działki objęte wnioskiem inwestora znajdują się w obszarze Natura 2000, tj. specjalnym obszarze ochrony siedlisk przyrodniczych pn. "[...]" (kod [...]). Dla obszaru tego Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] marca 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Zach, z 2014 r. poz. 1657), ustanowiono plan działań ochronnych, zmieniony zarządzeniem z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. Zach., z 2017 r., poz. 2914). Przedmiotem ochrony dla tego obszaru są 22 siedliska przyrodnicze z załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG (tj. estuaria, laguny pobrzeżne, kidzina na brzegu morskim, klify na wybrzeżu Bałtyku, solniska nadmorskie inicjalne stadia nadmorskich wydm białych, nadmorskie wydmy białe, nadmorskie wydmy szare, nadmorskie wydmy z zaroślami rokitnika, nadmorskie wydmy z zaroślami wierzby piaskowej, lasy mieszane i bory na wydmach nadmorskich, wydmy śródlądowe z murawami napiaskowymi, starorzecza i naturalne eutroficzne zbiorniki wodne ze zbiorowiskami Nympheion, Potamion, wilgotne wrzosowiska z wrzoścem bagiennym, suche wrzosowiska, ziołorośla górskie i ziołorośla nadrzeczne, torfowiska wysokie zdegenerowane, lecz zdolne do naturalnej i stymulowanej regeneracji, żyzne buczyny, grąd subatlantycki, bory i lasy bagienne , łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe, 1 gatunek roślin- selery oraz 1 gatunek zwierząt - minóg rzeczny. Następnie wskazało, iż zgodnie z art. 80 powołanej ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co ma miejsce w analizowanej sprawie, jest następstwem uwzględnienia wyników uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyników postępowania z udziałem społeczeństwa, wyników postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Kolegium odnosząc się do zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdziło, że z mapy lokalizacyjnej przedmiotów ochrony sporządzonej na potrzeby utworzenia planu zadań ochronnych dla ww. obszaru wynika, iż w obrębie działek objętych analizowanym wnioskiem występuje chronione w tym obszarze siedlisko przyrodnicze o kodzie [...]. Zgodnie ze standardowym formularzem danych dla obszaru Natura 2000 pn. "[...]", powierzchnia siedliska wynosi [...] ha, a reprezentatywność siedliska oceniono na B (jakość danych wysoka), a więc siedlisko znajduje się w dobrym stanie zachowania. Z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego wynika, że teren działek inwestycyjnych oznaczony był w ewidencji gruntów i budynków jako lasy Ls), analogicznie jak większość terenów otaczających obszar przedmiotowych działek inwestycyjnych. Organ odwoławczy ustalił, że decyzjami Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] inwestor uzyskał zezwolenie na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej dla części terenów w granicach działek ewidencyjnych nr [...] obręb ewidencyjny [...] U. (na cele zabudowy służącej do świadczenia usług turystycznych). Na podstawie ww. decyzji została przeprowadzona wycinka drzew i krzewów z terenu objętego przedmiotowym wnioskiem. Następnie grunty inwestora wyłączone z produkcji leśnej, zostały przekształcone w ewidencji gruntów i budynków, na tereny oznaczone symbolem (Bp) - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy. W ocenie Kolegium, działania inwestora były niezgodne z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, albowiem wylesienie to kwalifikowało się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co do, których wymagane było uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepis przywołanego rozporządzenia w § 3 ust. 1 pkt 86 lit. a-d zalicza do takich przedsięwzięć następujące rodzaje przedsięwzięć : zmiana lasu lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienia mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu: a) jeżeli dotyczy lasów łęgowych, olsów lub lasów na siedliskach bagiennych, b) jeżeli dotyczy lasu będącego enklawą pośród użytków rolnych lub nieużytków, c) na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, d) w granicach administracyjnych miast. Zdaniem organu, w postanowieniu RDOŚ w S. z dnia [...] marca 2020 r. jak i w zaskarżonej decyzji organu I instancji popełniono błąd literowy przywołując niewłaściwy pkt rozporządzenia -56 zamiast 86, co jednak nie ma wpływu na ocenę sprawy z punktu widzenia dokonanych przez inwestora działań w zakresie nie wystąpienia o wydanie decyzji środowiskowej przed wydaniem decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji leśnej. Kolegium stwierdziło, że przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, zostały dokonane uzgodnienia z PIS w K. (pozytywne) i Wodami Polskimi w K. (pozytywne). Z kolei RDOŚ w S. negatywnie ocenił przedsięwzięcie. Kolegium analizując akta sprawy stwierdziło, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie czterech aparthoteli na działkach nr [...] i [...], obręb U. , gmina U. zostało zainicjowane wnioskiem strony z dnia 19 lipca 2018r. Do wniosku dołączono kopie mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren na którym będzie realizowane przedsięwzięcie wraz z terenem działek sąsiednich, kartę informacyjną przedsięwzięcia, wypis z ewidencji gruntów obejmujący przewidywany teren, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, mapy zapewniające czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, stosowne upoważnienia. Po wszczęciu postępowania organ I instancji wystąpił do PIS w K., Wód [...] w K. oraz RDOŚ w S. o wydanie opinii w przedmiocie przeprowadzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego zakresu raportu oddziaływania na środowisko dla inwestycji powołując się na przepis § 3 ust.1 pkt 56 lit.1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wymienione wyżej organy stwierdziły konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, natomiast RDOŚ wskazując na oddziaływanie inwestycji na obszar Natura 2000, określił zakres raportu , który powinien zawierać: 1) wykonanie szczegółowej analizy wpływu przedmiotowej inwestycji na gatunki i siedliska przyrodnicze, będące przedmiotem ochrony obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 pn. "[...]" (kod [...]); 2) dokonanie oceny stanu zachowania siedlisk przyrodniczych znajdujących się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia oraz określenia przestrzennego zróżnicowania stanu ochrony każdego siedliska przyrodniczego w trzystopniowej skali (FV,U1, U2), z uzasadnieniem popartym dowodami oraz ze stwierdzeniem jednoznacznym czy można wykluczyć negatywne znaczące oddziaływania projektowanej inwestycji na poszczególne siedlisko przyrodnicze; 3) podanie działań minimalizujących negatywny wpływ inwestycji na obszar Natura 2000 "[...] dostosowanych do poszczególnych grup organizmów stwierdzonych na analizowanym obszarze wraz z oceną ich skuteczności oraz informacji, w jaki sposób środki łagodzące będą ewentualnie monitorowane oraz jak zostanie skorygowana ich ewentualna skuteczność; 4) przedstawienia wyników wykonanej inwentaryzacji przyrodniczej (danych liczbowych) i rozmieszczenia przestrzennego, należy również przedstawić godziny rozpoczęcia i zakończenia badań przyrodniczych, panujących warunków atmosferycznych podczas badan terenowych, a także opisać zastosowaną metodykę przeprowadzenia inwentaryzacji przyrodniczej; 5) opis usytuowania inwestycji względem obszarów wodno - błotnych i innych obszarów o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedlisk łęgowych i ujść rzek jak również obszarów, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, obszarów przyległych do jezior, obszarów objętych ochroną, w tym sfer ochronnych ujęć wód i obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych, obszarów o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe i architektoniczne; 6) opis krajobrazu, w którym zlokalizowane zostanie przedsięwzięcie oraz ocena wpływu przedmiotowej inwestycji na krajobraz, z uwzględnieniem oddziaływań skumulowanych z innymi projektowanymi w sąsiedztwie inwestycjami. Nadto należy przedstawić wizualizację fotograficzną projektowanej inwestycji wkomponowanej w panoramy krajobrazowe z dostępnych punktów i ciągów widokowych. Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. organ I instancji stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jednocześnie wskazując, iż raport winien spełniać wymagania w wyżej przytoczonej opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S.. W tym samym dniu Wójt Gminy U. wydał postanowienie, w którym zawiesił postępowanie do czasu przedłożenia przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Inwestor w dniu 3 grudnia 2020 r. przedłożył organowi raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko sporządzony dnia [...] listopada 2018 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. Wójt Gminy U. wznowił na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jednocześnie informując strony o przysługujących im uprawnieniach z art. 10 § 1 art. 73 § 1 k.p.a. Kolegium zwróciło uwagę na niewłaściwy sposób podjęcia zawieszonego postępowania wskazując, że uchybienie to nie ma wpływu na rozpatrzenie przedmiotowej sprawy bowiem bezsprzecznym jest, iż zamiarem organu było podjęcie postępowania po uprzednim jego zawieszeniu, po przedłożeniu przez inwestora raportu. Powołując się na przepis art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody organ odwoławczy podniósł, że zabrania się z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących osobno lub w połączeniu z innymi działaniami znacząco oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2) wpływać negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 lub 3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Odnosząc się do zarzutu odwołującego się, dotyczącego jego wniosku o sporządzenie ekspertyzy, organ odwoławczy stwierdził, że jakkolwiek Wójt U. nie odniósł się do wniosku, to jednak organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów korzystnych dla strony w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie (wyrok NSA z dnia 29 września 2020 r. sygn. akt II OSK 1452/20). Żądanie przeprowadzenia ekspertyzy przez stronę po zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie jest działaniem nie mającym uzasadnienia, bowiem kompletny materiał został zgromadzony. W orzecznictwie sądowym podnosi się, iż postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (vide wyrok NSA z dnia 25 września 2020 r., sygn. akt II GSK 795/18). Nadto przeprowadzenie badań terenowych w zakresie składu jakościowego i ilościowego siedliska występującego na terenie inwestycyjnym oraz w jego bezpośrednim sąsiedztwie wraz z oceną wskaźników umożliwiających zakwalifikowanie przedmiotowego siedliska do siedliska przyrodniczego 2180 stanowiącego przedmiot ochrony w granicach obszaru Natura 2000 pn. "[...]", nie ma znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia. Za trafnością takich ustaleń przemawia fakt, iż raport oddziaływania na środowisko został sporządzony po wycince drzew i krzewów oraz częściowym usunięciu gleby, które doprowadziły do całkowitej degradacji fragmentu siedliska przyrodniczego. Z wniosków zawartych w przedłożonej inwentaryzacji przyrodniczej wynika, że na wylesione uprzednio działki, intensywnie wkroczyły gatunki trawiaste o charakterze synantropijnym, ale też leśnym oraz występują obecnie pojedyncze wskaźnikowe gatunki roślin i drzew. Z inwentaryzacji przyrodniczej wynika, że z dużym prawdopodobieństwem siedlisko o kodzie [...] nie odtworzy się. Podzielić należy ocenę dokonaną przez RDOŚ, iż stwierdzenia tego nie można zaaprobować, gdyż nie można wykluczyć odtworzenia się siedliska przyrodniczego. Bezsprzecznie inwestor dokonał wyłączenia gruntów z produkcji leśnej jednakże nie spełniając uprzednio obowiązku w zakresie otrzymania decyzji środowiskowej. Działanie to ukierunkowane było na osiągnięcie celu zabudowy terenu służącej do świadczenia usług turystycznych. Przedmiotowe postępowanie zaś jest prowadzone już po dokonaniu wycinki drzew. Jednakże nie zmienia to stanu faktycznego sprawy sprowadzającego się do ustaleń, iż teren ten jest obszarem Natura 2000. Nadto, z ustaleń RDOŚ , które Kolegium podziela wynika, iż działki nr [...] (sąsiadujące z terenem inwestycji od strony zachodniej) i działka [...] (znajdująca się w odległości ok. 75 m na północ od miejsca realizacji inwestycji), na których zgodnie z planem zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 pn. "[...]", znajduje się siedlisko przyrodnicze [...], zostały również przygotowane i częściowo przekształcone pod działalność związaną z zabudową turystyczną. Działki nr [...] zostały także częściowo wylesione. Jak ustalono, wylesieniu poddano obszar o powierzchni [...] ha działki nr [...],[...] ha działki nr [...]. Zatem łączna powierzchnia usuniętego siedliska przyrodniczego (razem z wylesieniem działek objętych przedmiotowym wnioskiem), wynosi [...] ha, co stanowi około 0,1% powierzchni siedliska w obszarze Natura 2000 pn. "[...]". Uwzględniając skumulowany wpływ ww. wylesienia należy stwierdzić, że już na obecnym etapie doszło do znaczącej fragmentaryzacji i zniszczenia siedliska o wyjątkowej bioróżnorodności. Wobec powyższego uwzględniając skumulowany wpływ ww. inwestycji, należy stwierdzić, że głównym źródłem oddziaływań niepożądanych, wpływających znacząco negatywnie na siedlisko przyrodnicze o kodzie 2180 jest wzrost penetracji ww. obszaru przez ludzi spowodowany zwiększeniem atrakcyjności i ułatwieniem dostępu do terenów niezabudowanych i przekształconych (tj. terenów leśnych) objętych ochroną przyrody, niekorzystna zmiana warunków środowiskowych, synatropizacja, czy też izolacja siedliska. W ocenie RDOŚ, które podziela Kolegium, uwzględniając specyficzne warunki przyrodnicze występujące na analizowanym terenie oraz fakt, że pomimo przeprowadzonego wylesienia, otoczenia działek stanowią nadal w przeważającej części tereny lasów (Ls), istnieje duże prawdopodobieństwo odtworzenia się siedliska przyrodniczego w miejscu jego zniszczenia. Tym samym odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie 4 budynków aparthoteli jest zasadna, gdyż w obszarze Natura 2000 zabrania się działań mogących pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych. Powyższe wynika również z celu działań ochronnych siedliska [...], o którym mowa w załączniku nr 5 do planu zadań ochronnych obszaru Natura 2000 pn. "[...]", którym jest m. in. zachowanie naturalnego charakteru lasów mieszanych i borów na wydmach nadmorskich poprzez kanalizacje ruchu, uniemożliwiającą nadmierną presję turystyczno - rekreacyjną. Ustalenia organu dotyczące wpływu przedmiotowej inwestycji na chronione siedlisko są rozbieżne z działaniami ochronnymi mającymi na celu ograniczenie dalszego rozwoju infrastruktury i zabudowy w obrębie ww. siedliska przyrodniczego. Podkreślenia wymaga przy tym, iż zgodnie z art. 37 ust 2 ustawy o ochronie przyrody, działania podejmowane w granicach obszaru Natura 2000, co do zasady nie mogą być sprzeczne z ustaleniami planu zadań ochronnych, zaś brak możliwości osiągnięcia ustalonych w planie celów ochrony w odniesieniu do danego przedmiotu ochrony obszaru Natura 2000 wynikający z realizacji określonej inwestycji oznacza, iż realizacja tej inwestycji stoi w sprzeczności z art. 33 ust.1 ustawy o ochronie przyrody. Obszar działek inwestycyjnych znajduje się również w granicach obszaru chronionego krajobrazu pn. "[...]", na terenie którego obowiązują przepisy uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa Z. (Dz. Urz. Woj. [...]. Z 2014 r., poz. [...] ze zm.) Uwzględniając położenie przedmiotowej inwestycji w granicach formy ochrony przyrody, obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Zgodnie z art. 5 pkt 8 ww. ustawy ochrona krajobrazowa to zachowanie cech charakterystycznych danego krajobrazu, zaś zgodnie z art. 5 pkt 23 tejże ustawy walory krajobrazowe to wartości ekologiczne, estetyczne i kulturowe obszaru związane z nim rzeźba terenu, twory i składniki przyrody, ukształtowane przez siły przyrody lub działalność człowieka. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, Kolegium wskazało, iż obszar chronionego krajobrazu pn. "[...]", ze względu na specyficzne położenie geograficzne wyróżnia się niezwykłymi walorami krajobrazowymi. Obszar chroniony, zajmujący powierzchnię [...] tyś. ha, został wyznaczony w celu ochrony krajobrazu i naturalnych walorów środowiska przyrodniczego. Należy podkreślić, że występujące na analizowanym odcinku siedlisko wydmowe jest znacznie narażone na erozję, a wydeptywanie roślinności oraz przekształcenia związane z zagospodarowaniem rekreacyjnym (zabudowa ciągi komunikacyjne, penetracja terenu poza wyznaczonymi szklakami), doprowadza do niszczenia specyficznego dla wybrzeża wydmowego układu ekologicznego i zaburzenia specyfiki wydm. W celu ochrony przyrody obszaru chronionego krajobrazu w przywołanej wyżej uchwale wprowadzono zakazy, które zostały wymienione w § 3 ust.1 pkt 1-9. Przedmiotowa inwestycja narusza zakazy wynikające z uchwały. Odwołująca się podnosi, iż teren inwestycyjny jest terenem o cechach siedliska [...] a nie siedliskiem przyrodniczym o cechach przejściowych między borem kwaśnym bażynowym, a kwaśnym lasem brzozowo dębowym. W tym miejscu Kolegium zauważa, iż raport oddziaływania na środowisko wchodzi w skład materiału dowodowego, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny dowód podlega regułom postępowania dowodowego, w tym swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 k.p.a (vidé: Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. IV SA/Po 1214/13). Podnoszone odrębności w raporcie nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy bowiem, Wójt Gminy U. jako organ ochrony środowiska oraz RDOŚ dokonali oceny tego dokumentu. Z raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż w analizowanym obszarze stwierdzono występowanie 22 gatunków ptaków, tj. rudzika, trznadla, bagatelki sosnówki dzięcioła dużego, kowalika czy kapturka. Ptaki te należą do gatunków związanych głównie z siedliskami leśnymi, który ma status lęgowy. Nadto w obszarze tym występują gatunki flory podlegające ochronie, tj. wiciokrzew pomorski, co podnosi strona w odwołaniu. Stałe przekształcenie obszaru przez człowieka wprowadzi w miejsce dotychczas wykorzystywane w sposób ekstensywny wszystkie czynniki stresogenne dla ptaków takie jak hałas, presja drapieżników antropogenicznych (pies, kot), zaśmiecanie terenu, ograniczenie miejsc lęgowych i żerowiskowych. Ocena raportu oddziaływania na środowisko pozwala na poczynienie ustaleń, że twierdzenia w nim zawarte, iż na obszarze objętym wnioskiem nie stwierdzono innych przedstawicieli fauny niż ptaki, nie są rzetelne. Ustalenia te zwarte w rozstrzygnięciu RDOŚ oraz decyzji organu I instancji, organ II instancji w pełni podziela. Bowiem biorąc pod uwagę wielkość terenu jego dotychczasowe wykorzystanie w ekstensywny sposób oraz lokalizację w otoczeniu kompleksów leśnych, nie można wykluczyć występowania na tym obszarze innych gatunków zwierząt. Ponadto na terenie analizowanym obszaru chronionego krajobrazu, zgodnie z § 3 ust.1 pkt 6 uchwały zakazuje się dokonywania zmian stosunków wodnych jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystywanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka rolna lub rybacka. W zamieszczonym opisie właściwości hydromorfologicznych, fizykochemicznych, biologicznych i chemicznych wód zawarto informację, że w miejscu realizacji inwestycji oraz w jej bezpośrednim sąsiedztwie nie znajdują się żadne wody powierzchniowe, a odległość działek przeznaczonych pod projektowane przedsięwzięcie od wód Bałtyku wynosi 230 m. Z uwagi na powyższe za zbędne uznano przedstawienie opisu poszczególnych właściwości tych wód powierzchniowych. W odniesieniu do wód podziemnych podano informację, że realizacja i eksploatacja inwestycji nie będzie związana z poborem wód podziemnych, a woda na cele przedsięwzięcia pobierana będzie z istniejącej sieci wodociągowej. Natomiast analiza oddziaływania na ten element środowiska ograniczyła się jedynie do zdania, że realizacja inwestycji nie wpłynie na stosunki wodne terenu inwestycyjnego, nie będzie powodowała jego osuszania, wobec czego nie wystąpią negatywne oddziaływania na potencjał ekologiczny terenów zlokalizowanych w sąsiedztwie. Z oceną tą nie można się zgodzić bowiem badając przedmiotowe zagadnienie należy wziąć pod uwagę stosunki wodne dotyczące zarówno wód powierzchniowych jak i wód podziemnych oraz czynników i procesów odpowiedzialnych za przemieszczanie się tych wód bądź ich zaleganie. Jak wskazano w raporcie realizacja zamierzenia inwestycyjnego będzie polegała głównie na robotach budowlano - montażowych. Dla przedmiotowej inwestycji przyjmuje się budowę czterech aparthoteli w technologii mieszanej posadowionych na płytach fundamentowych są to budowle wielokondygnacyjne o znacznych rozmiarach do około 20 m wysokości z kondygnacją podziemną. Roboty ziemne i fundamentowe związane z posadowieniem tak dużych obiektów będą miały ogromną skalę. Mając powyższe na uwadze nie sposób zatem wykluczyć istotnych zaburzeń ww. stosunków wodnych gruntowych co jest niedopuszczalne w kontekście obowiązującego w granicach obszaru chronionego krajobrazu zakazu zmian stosunków wodnych terenu. Analizowany obszar zgodnie z zapisem załącznika nr 2 pkt 2 do ww. uchwały wymaga ochrony czynnej w zakresie ekosystemów leśnych poprzez prowadzenie racjonalnej gospodarki leśnej polegającej na różnorodności siedlisk. Wcześniej inwestor dokonał wylesienia części działek inwestycyjnych oraz usunął z tego terenu drzewa i krzewy co oznacza, że spowodował już na obecnym etapie znaczną utratę walorów krajobrazowych i przyrodniczych tej części obszaru chronionego krajobrazu, a realizując budowę wielokondygnacyjnych obiektów o znacznych rozmiarach do około 20 m wysokości doprowadziłby do nieodwracalnych zmian w unikatowym krajobrazie wybrzeża morskiego poprzez usytuowanie nowego, dominującego elementu. Uzgodnienie inwestycji polegającej na budowie czterech aprthoteli na działkach [...] obręb U. doprowadziłoby do dalszej fragmentaryzacji, niszczenia oraz wydeptywania przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu, Kolegium wskazuje, iż jako całkowicie nietrafne należy wskazać twierdzenia odwołującej się strony, iż przedmiotowe decyzje Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych w S. nie powinny być poprzedzone decyzją środowiskową. Faktem jest, iż w trybie art. 72 ust.1 i 1a ustawy u.d.i.ś. nie zostały wymienione decyzje zezwalające na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych wydane na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jednakże w systemie prawa znajdują się przepisy statuujące taki obowiązek, bowiem podstawą do uprzedniego wystąpienia o decyzję środowiskową były przepisy cytowanej powyżej ustawy - art. 71 ust.2 pkt 2 u.d.i.ś w związku z art. 60 oraz § 3 ust.1 pkt 86 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 71). Nadto twierdzenia odwołującej się strony kwestionujące uprzednie wystąpienie o decyzję środowiskową faktem, iż inwestor pierwotnie w ogóle nie zakładał jakiegokolwiek wniosku o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem każdy z aparthoteli został zaprojektowany jako obiekt niepowiązany technologicznie i funkcjonujący na wydzielonej działce, które zostały nabyte przez Inwestora oddzielnymi aktami notarialnymi są całkowicie chybione, z uwagi na bezsprzeczne brzmienie przepisów cytowanego powyżej rozporządzenia. Analiza decyzji wydanych przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S., o których kopie wystąpiło Kolegium do strony, pozwala na poczynienie bezsprzecznych ustaleń, iż zezwolenia te miały na celu wyłączenia gruntów z produkcji leśnej z jednoznacznie wyznaczonym celem tego działania - zabudowa służąca do świadczenia usług turystycznych (vidé pkt I decyzji od [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r.). Należy zgodzić się z twierdzeniami zawartymi zarówno w decyzji organu I instancji jak i uzgodnieniu RDOŚ, jako znajdującymi potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym w sprawie, iż wniosek o wydanie decyzji środowiskowej dla budowy czterech aparthoteli został złożony w dniu 19 lipca 2018 r., a więc po uzyskaniu ww. decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. oraz po usunięciu drzew, krzewów i częściowo gleby z terenu działek inwestycyjnych. Tym samym inwestor naruszył przepisy prawa, bowiem pominął procedurę wydania decyzji środowiskowej przed otrzymaniem decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji leśnej na cele zabudowy służącej do świadczenia usług turystycznych. Odnosząc się do kwestii podniesionych w odwołaniu, a sprowadzających się do zarzutów naruszenia przepisów art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 64 ustawy Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, zarzutów tych nie można podzielić. Należy zauważyć, iż niniejsze postępowanie nie dotyczyło wydania warunków zabudowy, zatem nie można przyjąć, iż organ prowadzący postępowanie naruszył niniejszy przepis. Warunki zabudowy wydaje się tylko w sytuacji, gdy nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co nie może mieć miejsca w tej sprawie bowiem dla przedmiotowego obszaru obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z zapisów ww. planu wynika, iż teren przedmiotowej działki oznaczony jest symbolem 47 UT-zabudowa usług turystycznych z możliwością lokalizacji usług towarzyszących (usług gastronomii, handlu sportu i rekreacji, rehabilitacyjnych, zdrowotnych i in.). Ustalono nadto, że na tym terenie obowiązuje zakaz usuwania drzew i krzewów poza koniecznymi cięciami sanitarnymi. Wycinka drzew i krzewów dokonana przez inwestora nie miała charakteru cięć pielęgnacyjnych, tym samym inwestor poprzez swoje działania złamał zakaz dotyczący usuwania drzew i krzewów z nieruchomości objętych wnioskiem. Zatem nie można uznać, że naruszono zaskarżoną decyzją art. 64 Konstytucji RP. Ograniczenia te zostały wprowadzone przepisami ustawy o ochronie przyrody oraz zapisami stosownych aktów prawa miejscowego. Tym samym za chybione należy przyjąć twierdzenia sprowadzające się do kwestionowania przez odwołującą się przepisów aktów prawa miejscowego z przepisami ustawy o ochronie przyrody. Kolegium wyjaśniło, że akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 Konstytucji).Tym samym kwestia weryfikacji tych aktów nie leży w kompetencji organów administracyjnych a Kolegium nie jest uprawnione do oceny ich legalności. Nadto, dopóki akt prawa miejscowego nie zostanie wyeliminowany z obrotu, istnieje domniemanie jego zgodności z prawem. Niezależnie od powyższego, w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej unormowana jest kwestia ochrony środowiska - art. 5 Ustawy Zasadniczej, zgodnie z którym środowisko, należy rozumieć szeroko. W jego zakres wchodzą wszystkie elementy środowiska naturalnego. Istotne znaczenie dla wykładni art. 5 Konstytucji ma konieczność kierowania się w ochronie środowiska zasadą zrównoważonego rozwoju. Zasada ta została wyrażona w wielu dokumentach międzynarodowych, dlatego też sposób jej rozumienia i konsekwencje obowiązywania w polskim systemie prawa powinny być spójne z tymi dokumentami. Oznacza ona przede wszystkim, że ingerencja w środowisko powinna być jak najmniejsza, a korzyści społeczne płynące z tej ingerencji powinny przeważać nad szkodami. Prawo własności, na które powołuje się strona, nie jest nieograniczone, zaś ograniczenia może uzasadniać kwestia ochrony środowiska, w myśl zasady zrównoważonego rozwoju. Nie spełnia zasady zrównoważonego rozwoju uprzednia wycinka drzew w obszarze Natura 2000 w następstwie, której siedlisko to podlegać będzie dalszej degradacji poprzez budowę kompleksu hoteli wraz z infrastrukturą. Dalsza presja antropogeniczna, zdaniem Kolegium, na działkach inwestora spowoduje zniszczenie siedliska Natura 2000. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniósł C. D., zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy w postaci: a. art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy orzeczenia organu I instancji odmawiającego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. budowa czterech aparthoteli realizowanego na działkach ewidencyjnych nr [...] w obrębie ewidencyjnym U. , gmina U. (dalej również jako Inwestycja), w oparciu o wadliwe postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] roku, znak: [...], podczas gdy w istocie organ winien uznać, że na gruncie stanu faktycznego doszło do ziszczenia się przesłanek umożliwiających wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań; b. art. 81 ust. 1 u.d.i.ś. - poprzez jego błędne niezastosowanie i całkowite nieuwzględnienie okoliczności, że organ I instancji całkowicie pominął możliwość wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w oparciu o wariant zamienny Inwestycji, podczas gdy organ I instancji winien wskazać wnioskodawcom alternatywny sposób realizacji planowanej inwestycji; c. art.72 ust.1 i 1a u.d.i.ś. poprzez jego błędne niezastosowanie i niewłaściwe przyjęcie, że decyzje Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych w S. zezwalające na wyłączenie z produkcji gruntów rolnych i leśnych działek objętych przedsięwzięciem, winny zostać poprzedzone wydaniem decyzji środowiskowych, podczas gdy przepis ten na moment wydania decyzji wyłączających poszczególne działki z produkcji gruntów rolnych i leśnych, takiego obowiązku nie określał; d. art. 20, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej również jako "Konstytucja") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i działanie organu w sposób całkowicie nieuprawniony skutkujący naruszeniem konstytucyjnej zasady proporcjonalności oraz całkowitym ograniczeniem prawa własności przysługującego skarżącemu. 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: a. art. 138 § 2 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas, gdy w realiach niniejszej sprawy zaistniały okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzję w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w jego znacznej części. b. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o niekompletny stan faktyczny, czym organ II instancji naruszył zasadę prawdy obiektywnej, objawiającej się w: i. niezbadaniu stanu zagospodarowania działek otaczających nieruchomości, na których ma zostać zrealizowana Inwestycja, bowiem w dniu wydania skarżonej decyzji były one pozbawione pokrycia leśnego, a tym samym ich zagospodarowanie nie może doprowadzić do ewentualnego zalesienia terenu Inwestycji; ii. odmowie zasadności sporządzenia niezależnej ekspertyzy opartej na przeprowadzonych badaniach terenowych w zakresie składu jakościowego i ilościowego siedliska przyrodniczego występującego na terenie Inwestycji, podczas gdy w momencie wydawania decyzji zarówno przez organ I instancji jak organ odwoławczy, skład jakościowy i ilościowy wyżej wymienionego siedliska był okolicznością sporną, niewyjaśnioną w stopniu wystarczającym; iii. poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego polegającej na pominięciu faktów mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. nieprzeprowadzenia w toku postępowania dowodowego samodzielnie przez organ ustalenia czy inwestycja miałaby wpływ na ludzi oraz środowisko i wydanie decyzji wyłącznie na podstawie wadliwego postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy w toku prowadzonego postępowania organ zobowiązany był do weryfikacji stanowiska organu współdziałającego i wydania decyzji w oparciu o cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie; c. art. 80 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu ich dowolnej oceny, poprzez: prowadzenie ekspertyzy co do jakościowego i ilościowego składu siedliska przyrodniczego występującego na terenie Inwestycji, ze względu na uprzednie dokonanie wycinki drzew na tym terenie, podczas gdy okoliczność dokonania wycinki (na podstawie ostatecznej decyzji kompetentnego organu) nie wyłącza konieczności ustalenia stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania decyzji, będącego okolicznością sporną, tj. składu ilościowego oraz jakościowego siedliska przyrodniczego na terenie Inwestycji; ii. pominięcie wniosków zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko, złożonego do akt sprawy przez wnioskodawcę oraz odmówienie dokumentowi temu wiarygodności ze względu na to, że został on sporządzony po wycince drzew i krzewów na terenie Inwestycji, podczas gdy okoliczność ta w żaden sposób nie mogła wpłynąć na wiarygodność tego źródła dowodowego, a raport ten w najdokładniejszym stopniu oddawał stan terenu Inwestycji w chwili prowadzenia postępowania przez organy obu instancji. d. art.78 k.p.a poprzez jego niezastosowanie i nie dopuszczenie wnioskowanego przez Inwestora dowodu w postaci sporządzenia niezależnej ekspertyzy opartej na przeprowadzonych badaniach terenowych w zakresie składu jakościowego i ilościowego siedliska przyrodniczego występującego na terenie objętym wnioskiem oraz jego bezpośrednim sąsiedztwie wraz z oceną wskaźników umożliwiających zakwalifikowanie przedmiotowego siedliska do siedliska przyrodniczego [...], stanowiącego przedmiot ochrony w granicach obszaru Natura 2000 pn."[...]", pomimo iż istniały podstawy do jego zastosowania, z uwagi na to, że przedmiotem dowodu była okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. e. art. 8 ust.1 i ust.2 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasadę pewności prawa i brak umożliwienia stronie realizacji inwestycji ze względu na pozaprawne kryteria odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oraz nieprzeprowadzenie w całości postępowania dowodowego, podczas gdy w analogicznej sprawie zostało wobec sąsiedniej działki ewidencyjnej o nr [...] wydane w dniu [...] roku przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. (WST- [...]) postanowienie uzgadniające realizację przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000. f. art. 107 § 1 pkt. 6 i par. 3 k.p.a. w zw. z art.11 k.p.a. poprzez: i. jego niezastosowanie oraz brak wskazania faktów, które organ, uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności braku odniesienia się do wiadomości zawartych w przedłożonej do raportu "[...] dr inż. E. D.; S. kwiecień [...] r.); ii. braku uzasadnienia prawnego stawianego zarzutu dokonania wycinki drzew przez Inwestora niezgodnie z przepisami prawa w sytuacji pełnej legalności działań Inwestora potwierdzonej stanowiskiem Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych; iii. sporządzenie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia decyzji w oparciu o wadliwe postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] roku, znak: [...] (dalej również jako "RDOŚ"), co znacznie utrudnia poznanie motywów rozstrzygnięcia, polegających na zawarciu w jego treści sprzecznych i wykluczających się wzajemnie treści; i w konsekwencji powyższego uniemożliwienie weryfikacji wydanej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o: I. zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; II. zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a. o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy U. z dnia [...] roku, znak: [...] odmawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia i poprzedzającego ją postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] roku, znak: [...] III. na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. - o dopuszczenie dowodu z dokumentów prywatnych skarżącego w postaci pisma Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. z dnia [...] roku na okoliczność legalności podjętych przez Inwestora działań w zakresie działek [...] i bezzasadności kierowanych wobec skarżącego zarzutów Organu II instancji oraz RDOŚ w S. o złamanie zakazu dotyczącego usuwania drzew i krzewów; IV. na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. - o dopuszczenie dowodu z dokumentów prywatnych skarżącego w postaci postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] rok, wydanego w sprawie [...] na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi; V. na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a - o dopuszczenie dowodu z dokumentów prywatnych skarżącego w postaci "[...] dr inż. E. D.; S. kwiecień 2017 r.) na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi, jako dokumentu zawierającego wiadomości zaprzeczające twierdzeniom Organu II instancji oraz stanowisku RDOŚ z dnia [...] roku uznającym negatywny wpływ oddziaływania zamierzenia Skarżącego na obszar Natura 2000 oraz obszar chronionego krajobrazu pn. [...]" co skutkowało wydaniem decyzji odmownej; VI. zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi C. D. podniósł, że poza osią sporu jest okoliczność wskazywana przez organ, iż posadowienie Inwestycji znajduje się na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z postanowieniami planu, działki te zostały oznaczone symbolem 47UT - zabudowa usługowa. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że takie przeznaczenie nieruchomości umożliwia realizowanie zamierzenia inwestycyjnego, tożsamego z projektem, którego dotyczy postępowanie w niniejszej sprawie. Potwierdza to stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] roku ([...]). Orzeczenie to uzgodniło realizację budynku o analogicznym przeznaczeniu, do zabudowy stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania. Decyzja ta dotyczyła budynku, który ma zostać wybudowany na działce [...], sąsiadującej z terenem Inwestycji. Okoliczność zgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wypełnia przesłankę opisaną w dyspozycji art. 80 ust. 2 Ustawy. Odnośnie do art. 80 ust. 1, to zaskarżona decyzja (oraz decyzja organu I instancji) została poprzedzona uzgodnieniami pozytywnymi wydanymi przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., (Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w K.. Negatywna opinia została wydana wyłącznie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. (dalej jako "RDOŚ"). Należy jednak wskazać, że wynik postępowania przed RDOŚ, był całkowicie oderwany od dotychczasowego orzecznictwa tego organu, dotyczącego działek znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji. W sposób niezrozumiały organ II instancji przyjmuje ustalenia RDOŚ za swoje. Przy czym biorąc pod uwagę zasady doświadczenia życiowego oraz logiki formalnej, nie sposób dojść do przekonania, aby ustalenia te zasługiwały na podzielenie. Bezpodstawność stanowiska RDOŚ sprowadza się w gruncie rzeczy do błędnego wskazania, że wnioskodawca pomimo uzyskania ostatecznych decyzji kompetentnych organów, nie był władny dokonać zmian w zakresie zmiany gospodarki leśnej terenu Inwestycji. Z tym z kolei RDOŚ (oraz organ I i II instancji) błędnie wiążą brak możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W miejscu tym wskazać należy, że okoliczność uprzedniego usunięcia nasadzeń w żadnym wypadku nie może stanowić przedmiotu rozważań organu na gruncie niniejszego postępowania. Organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zobowiązany jest do samodzielnej analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod kątem stwierdzenia możliwości realizacji planowanego przedsięwzięcia - w przedmiotowej sprawie każda z planowanej zabudowy w ramach przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu, parametry budynków nie przekraczają dopuszczonych w planie, zaś powierzchnia biologicznie czynna działek jest większa niż minimalna powierzchnia wskazana w planie. Wymaga również podkreślenia, że organ pominął, iż wskazany plan zagospodarowania terenu, w tym parametry zabudowy uzyskały pozytywną opinię RDOŚ w S. w dniu [...] roku. Zgodnie z dyspozycją art. 81 ust. 1 u.d.i.ś., jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika brak możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji, spośród wariantów, o których mowa w art 66 ust. 1 pkt 5, wariant dopuszczony do realizacji (...). W realiach zaistniałego stanu faktycznego, organ nie tylko nie zaproponował realizacji planowanej Inwestycji w sposób alternatywny, ale nawet nie ustosunkował się do możliwości skorzystania z instytucji, o której mowa w art. 81 ust. 1 u.d.i.ś. Działanie takie w sposób istotny narusza interesy skarżącego. Należy bowiem wskazać, że z punktu widzenia realizacji Inwestycji, pożądanym przez wnioskodawcę (uczestnika obrotu prawnego) stanem rzeczy jest uzyskiwanie wyczerpujących informacji od organu. Tylko takie działanie można identyfikować z należytą realizacją zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.), pozwalającą w stopniu wystarczającym na obronę swoich interesów oraz praw. Organ zarówno I jak i II instancji w żadnym fragmencie uzasadnienia skarżonych decyzji nie wskazał wprost, że na gruncie niniejszego postępowania nie jest możliwe realizowanie dyspozycji art. 81 ust. 1 u.d.i.ś. To z kolei prowadzi do konstatacji, że takie działanie organu pozbawiło wnioskodawcę możliwości obrony swoich praw, bowiem organ w ogóle pominął taką możliwość (bez negatywnego ustosunkowania się do niej). Skarżący odnosząc się do nielegalnej wycinki drzew podkreślił, iż inwestor posiada prawomocne decyzje Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. z dnia [...] r. nr [...], [...], [...], [...], i [...] na podstawie, których skarżący otrzymał zezwolenie na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych, wydane na podstawie art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity z daty wydania orzeczeń: Dz.U. z 2015 r. poz. 909, ze zm.). Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym w czasie prowadzonych postępowań w sprawie zezwolenia na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych znajdujących się w granicach działek nr [...] i [...] decyzje, których wydanie jest poprzedzane uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostały wymienione w art. 72 ust. 1 i 1a u.d.i.ś. We wskazanym przepisie nie zostały wymienione decyzje zezwalające na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych, wydane na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Potwierdza to otrzymane przez inwestora stanowisko Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. z dnia [...] roku. Tym samym nie mają oparcia zarówno w przepisach prawa jak i ustaleniach faktycznych, zarzuty, że działanie Inwestora zmierzało do pominięcia przepisów prawa. Skarżący zarzucił, że przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji organ, całkowicie pomijając interesy skarżącego, a także zgromadzone w sprawie dowody, nadużył w sposób nieuprawniony władztwa, naruszając sferę prawa własności skarżącego pozbawiając go możliwości realizowania inwestycji na terenie stanowiącym jego własność; co więcej na samodzielnych działkach nabytych na podstawie odrębnych aktów własności od Skarbu Państwa, jako nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę usług turystycznych z możliwością lokalizacji usług towarzyszących (usług gastronomii, handlu, sportu i rekreacji, rehabilitacyjnych i zdrowotnych i in.) - co wynika z obowiązującego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego obszaru. Każda z zaprojektowanych inwestycji stanowiących samodzielny, niepowiązany ze sobą technologicznie i funkcjonalnie obiekt jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu, zaś parametry budynków usytuowanych na wydzielonych geodezyjnie działkach nie przekraczają parametrów dopuszczonych w planie zagospodarowania terenu, który, co należy podkreślić, uzyskał uprzednią pozytywną opinię RDOŚ w S. w dniu [...] r. RDOŚ w S. przedmiotowym uzgodnieniem planu dopuścił możliwość realizacji na działkach skarżącego budynków będących przedmiotem uzgodnienia, a same działki objęte uzgodnieniem zakwalifikowane zostały jako działki budowlane znajdujące się na terenach przeznaczonych do zabudowy. Planowana przez skarżącego inwestycja będzie realizowana z zachowaniem dotychczasowego leśnego charakteru działek (poza gruntami sklasyfikowanymi jako Bp). Skarżący chce, aby charakter działek w jak największym stopniu zachował swój dotychczasowy urok. W wariancie inwestycyjnym powierzchnia zabudowy budynków wynosi niespełna 17% powierzchni całkowitej działek inwestycyjnych, a powierzchnia biologicznie czynna nieprzekształcona - prawie 56%. Z uwagi na zakres projektowanego przedsięwzięcia, które obejmuje budowę aparthoteli na gruntach zewidencjowanych jako Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy), jego realizacja nie wiąże się ze znaczącym oddziaływaniem na środowisko oraz zlokalizowana jest poza terenem wykazującym cechy siedliska o kodzie [...]. Zdaniem skarżącego w tej sprawie doszło do nadmiernego naruszenia proporcji pomiędzy środkiem jakim jest ograniczenie czy wręcz pozbawienie prawa skarżącego do korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem a celem jakim jest ochrona interesu publicznego. Działania organu, dokonane w oderwaniu od podjętych przez skarżącego działań oraz czynności dokonanych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym miejscowym planem zagospodarowania terenu, planami zagospodarowania nieruchomości i bez wnikliwej analizy całokształtu materiału dowodowego uznać należy za naruszenie podstawowych zasad konstytucyjnej ochrony prawa własności. Kolegium w ramach niniejszego postępowania, było zobowiązane do ustalenia we własnym zakresie stanu faktycznego, przy jednoczesnym braku związania orzeczeniami innych organów administracji publicznej. Bezkrytyczne przyjęcie za własne ustaleń RDOŚ w S. co do stanu faktycznego oraz brak przeprowadzenia wizji, lokalnej doprowadziły do wydania skarżonej decyzji w jej obecnej, błędnej treści. Przede wszystkim organy w ramach niniejszego postępowania nie dokonały należytej inspekcji aktualnego stanu terenu inwestycji. Nie sposób jest się zgodzić z uzasadnieniem skarżonej decyzji (oraz decyzji ją poprzedzającej), że działki sąsiadujące z terenem Inwestycji są zalesione, przez co możliwe jest przywrócenie zalesionego zagospodarowania działek [...]. Należy podkreślić, że takie twierdzenie jest sprzeczne ze stanem faktycznym istniejącym na etapie wydania rozstrzygnięcia RDOŚ w S. oraz decyzji przez organ I instancji. Działki sąsiadujące z terenem Inwestycji zostały również pozbawione poszycia leśnego (krzewy oraz drzewa). W związku z tym trudno jest mówić o tym, aby posiadały one leśny charakter, a tym bardziej aby ich urządzenie mogło przywrócić leśny charakter terenu Inwestycji. Organ odwoławczy przeszedł również bezrefleksyjnie nad brakiem ustaleń Wójta Gminy U. jak i RDOŚ w S., co do kwestii związanych z występowaniem siedlisk na terenie Inwestycji. Z raportu zaprezentowanego przez wnioskodawcę płynie jednoznaczny wniosek, o braku siedlisk, mogących stanowić przeszkodę w pozytywnym załatwieniu sprawy. Twierdzeniom takim organy nie dały wiary. Jednocześnie organy odmówiły zasadności wnioskowi o przeprowadzenie niezależnej ekspertyzy w tym zakresie. Problem istnienia siedlisk na terenie inwestycji organy oparły wyłącznie na przypuszczeniach, Bowiem z raportu przedłożonego przez wnioskodawcę wynika jednoznacznie, że teren Inwestycji nie jest zamieszkały przez gatunki inne niż ptaki oraz nie stwierdzono gatunków rzadkich. Za to organ na karcie 10 uzasadnienia decyzji z dnia [...] roku uznał, że (...) biorąc pod uwagę wielkość terenu jego dotychczasowe wykorzystanie w ekstensywny sposób oraz lokalizację w otoczeniu kompleksów leśnych nie można wykluczyć występowania na tym obszarze innych gatunków zwierząt. Rozumowanie takie opatrzone jest nie tylko błędem co do ustalenia stanu faktycznego, bowiem najbliższe sąsiedztwo terenu Inwestycji straciło status leśnego. Jest ono przede wszystkim sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego oraz logiki formalnej. Przyjmując sposób rozumowania organu, należałoby ustalić, że na każdym terenie położonym w okolicy kompleksu leśnego na terenie całego kraju, może pojawić się gatunek zwierząt. To z kolei powodowałoby trwałe wyłączenie takich potencjalnych terenów z jakiejkolwiek możliwości adaptacji przez człowieka. W ocenie skarżącego, sposób rozumowania organu jest sprzeczny z intencją ustawodawcy oraz wykładnią teleologiczną przepisów Ustawy. Decyzja wydana w niniejszej sprawie powinna być wydana w oparciu o warunki stanu faktycznego istniejącego w momencie orzekania. Nie może się ona w żadnym wypadku opierać na ewentualnym stanie faktycznym, którego możliwość zaistnienia jest sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego oraz przeczy warunkom logiki formalnej. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia siedlisk zwierząt na danym terenie, lub wysokiego prawdopodobieństwa ich osiedlenia. Nie zaś, jak chce tego organ, w każdym potencjalnie możliwym przypadku. Taki sposób interpretacji stanu faktycznego doprowadził organ do absurdalnego wniosku na etapie subsumpcji przepisów ustawy. W zakresie postępowania dowodowego organ naruszył również zasady swobodnej oceny dowodów, dokonując ich dowolnej oceny. Przede wszystkim organ odmówił zasadności wnioskowi inwestora w zakresie konieczności przeprowadzenia niezależnej ekspertyzy co do jakościowego i ilościowego składu siedliska przyrodniczego występującego na terenie inwestycji. Okoliczności te bez wątpienia są w niniejszej sprawie sporne. Co istotne dotyczą one wiadomości specjalnych, o czym mowa w art. 84 k.p.a. Tym bardziej nie jest zrozumiałe stanowisko organu, wskazujące, że skoro na terenie Inwestycji doszło już do wycinki nasadzeń, przeprowadzenie wyżej wskazanej ekspertyzy jest bezprzedmiotowe. Co istotne, z tego samego powodu organ jak i RDOŚ w S. odmówił przydatności w sprawie raportowi złożonemu przez wnioskodawcę. Dla przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie nie jest istotne to, czy na terenie inwestycji doszło do usunięcia nasadzeń. Wbrew treści uzasadnienia obu skarżonych decyzji, badanie legalności wycięcia drzew oraz krzewów na działkach wnioskodawcy nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania. Organ a w szczególności organ uzgodnieniowy RDOŚ w S., zobowiązane były bowiem do ustalenia kwestii środowiskowych uwarunkowań, w każdym stanie fizycznym nieruchomości. Organ nie był uprawniony do podejmowania decyzji procesowych, uzależnianych bezpośrednio od kwestii tego, czy na działce wnioskodawcy doszło do usunięcia nasadzeń, czy też nie. Tymczasem zarówno RDOŚ jak i organ odwoławczy, w sposób arbitralny i bez powołania się na inny materiał dowodowy, w tym pochodzący z fachowej literatury tematu, czy też w oparciu o opinię biegłych, negatywnie oceniło merytoryczną zawartość raportu i załączników do niego. W orzecznictwie podkreśla się, że co prawda decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, pomimo iż uzależniona jest od niezaskarżalnego i istotnie kształtującego ją postanowienia RDOŚ w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, to nie oznacza to, że postanowienie takie nie powinno podlegać wnikliwej kontroli organu ostatecznie rozstrzygającego w sprawie. Nie można bowiem dopuścić do takiej sytuacji, że niezaskarżalne i nieweryfikowalne postanowienie wydane w postępowaniu akcesoryjnym będzie bezwzględnie dyktować wynik postępowania głównego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze jak i organ I instancji nie dokonały właściwej weryfikacji postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] roku i przedstawionej przez tenże organ współdziałający argumentacji. Uzasadniając odmowę uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia organ musi przedstawić swoje stanowisko w sposób konkretny, weryfikowalny, odwołujący się do jednoznacznych ustaleń i przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie postanowienie RDOŚ z dnia 17 marca 2020 roku wymagań takich nie spełnia. Formułując jedynie ogólnikowe motywy podjętego rozstrzygnięcia, opierające się na wątpliwościach organu co do wpływu , planowanego przedsięwzięcia na środowisko (m.in. obszaru Natura 2000), organ uchybił przepisom art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza rozstrzygnięć zarówno Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującego w mocy decyzję Wójta Gminy U. jak i RDOŚ w S. odmawiającego uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia wskazuje, że organy dopuściły się również naruszenia art. 8 k.p.a. w szczególności poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasadę pewności prawa. W uzasadnieniu przedmiotowego zarzutu należy wskazać, co było powoływane na wcześniejszym etapie postępowania, iż RDOŚ w S. postanowieniem z dnia [...] roku uzgodnił realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku hotelowo- usługowego z zapleczem [...] w U. [...] na dz.ew. [...] w obr. U. , w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000. W postanowieniu tym stwierdzono, że "realizacja projektowanego przedsięwzięcia nie będzie związana z istotnym, znaczącym, negatywnym wpływem na przedmioty ochrony, dla których został wyznaczony analizowany obszar Natura 2000 pn. "[...][...]". Swoje uzgodnienie ww. organ wydał w oparciu o przeprowadzoną na tym terenie inwentaryzację przyrodniczą, której wyniki zawarto w dokumencie pn. "[...] dr inż. E. D.; S. [...] r.). Inwentaryzacja ta stanowiła również podstawę i została załączona do raportu ooś dla objętego niniejszym postępowaniem przedsięwzięcia. Uzgadniając przedsięwzięcie na działce [...] RDOŚ w S. w wyżej przywołanym postanowieniu wskazał jednoznacznie, że: "przedmiotowe przedsięwzięcie nie stoi ponadto w sprzeczności z realizacją działań dotyczących ochrony czynnej siedliska 2180", "inwestycja nie jest sprzeczna z tym działaniem", "realizacja projektowanego przedsięwzięcia nie będzie związana z istotnym, znaczącym, negatywnym wpływem na przedmiot ochrony, dla których został wyznaczony analizowany obszar NATURA 2000 pn. "[...]", "przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie spowoduje zubożenia przyrodniczego terenu". Należy zauważyć, że Inwentaryzacja przyrodnicza działek Pracowni [...], na której oparł swoje rozstrzygniecie RDOŚ w S. dot. inwestycji na działce [...], była wykonana na potrzeby przyszłego turystycznego wykorzystania terenu również działek nr [...] i [...] - objętych przedmiotem niniejszego postępowania. Dodatkowo, inwentaryzacja przeprowadzona na skutek treści postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] r. znak: [...] (stwierdzającego konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ze względu na oddziaływanie na obszar Natura 2000, dla przedsięwzięcia) wykazała, że obecne pojedyncze gatunki charakterystyczne nie wytwarzają struktury charakterystycznej dla chronionego siedliska [...] (dotyczy to zarówno fragmentów drzewostanu w obrębie przedmiotowych działek inwestycyjnych, jak i obszaru przyległego od wschodu do obszaru inwestycji). Dopiero na obszarze mocno oddalonym od inwestycji (na wschód od dawnego terenu wojskowego ośrodka wypoczynkowego) ilość gatunków charakterystycznych rośnie i można przyjąć, że siedlisko występuje w postaci zbliżonej do pełnej. Pomimo, iż tryb uzgodnienia został oparty na art. 98 ustawy u.d.i.ś , (ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000), a odmowa uzgodnienia znak: została wydana w trybie art. 77 tej ustawy (ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko), niemniej jednak należy wyraźnie podkreślić, iż to potencjalne oddziaływanie na obszar Natura 2000 wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia zarówno co do działki [...] jak i działek [...]. Wyraźnie, w działaniach tego samego organu RDOŚ w S., mających odzwierciedlenie w odmiennych w swojej treści postanowieniach (w ramach tego samego obszaru Natura 2000) - pojawia się brak konsekwencji, uznaniowość w zakresie uwzględnienia w jednym postępowaniu treści dokonanej Inwentaryzacji zaś w drugim całkowite pominięcie istotnych elementów raportu i załączonej Inwentaryzacji. W uzasadnieniu zarzutu art. 107 § 1 pkt. 6 i par. 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a, należy wskazać, iż uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji, winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma kardynalne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3. W ocenie skarżącego, organ odwoławczy, opierając praktycznie w całości swoje uzasadnienie na wadliwym rozstrzygnięciu RDOŚ w S., pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wyjaśnił stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", do kompetencji sądów administracyjnych należy sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa o [...]". Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Przystępując do rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że w sytuacji przytoczenia w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, Sąd najpierw odnosi się do zarzutów natury proceduralnej. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu zachowano prawidłowy tok postępowania, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby istotnie wpłynąć na wynik sprawy, można przejść do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego. W tej sprawie, wbrew zarzutom skargi, ustalenia faktyczne poczynione przez organ są prawidłowe i odpowiadają zebranym dowodom zawartym w aktach administracyjnych. Sąd ustalenia te akceptuje w całości i uznaje za własne. Wbrew bowiem argumentacji strony skarżącej, w sprawie niniejszej organy przeprowadziły wszechstronne i kompletne postępowanie dowodowe i wyjaśniające, spełniające wymogi art. 7 i 77 k.p.a., z jednoczesną oceną zebranego materiału dowodowego stosownie do reguł wskazanych w art. 80 k.p.a. Zakres niezbędnych ustaleń faktycznych determinuje treść przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcia organów obu instancji odmawiających ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla opisanego przedsięwzięcia podjęto w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.ś" . Zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 u.d.i.ś., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone". W myśl art. 77 ust. 1 u.d.i.ś. jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji między innymi uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Stosownie do art. 77 ust. 3 ustawy, uzgodnień tych dokonuje się w drodze postanowienia. W niniejszej sprawie RDOŚ w S. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie czterech budynków aparthoteli na działkach [...] obręb [...]. RDOŚ zwrócił uwagę, że działki, na których skarżący zamierza realizować inwestycję znajdują się w obszarze Natura 2000, tj. specjalnym obszarze ochrony siedlisk przyrodniczych pn. [...]). Dla tego obszaru RDOŚ ustanowił plan zadań ochronnych. Przedmiotem ochrony są 22 siedliska przyrodnicze wymienione w załączniku I Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Nadto, w obrębie działek znajduje się siedlisko przyrodnicze o kodzie [...] – lasy mieszane i bory na wydmach nadmorskich. Według załącznika nr 3 do zarządzenia zagrożeniami dla siedliska przyrodniczego są: mechaniczne niszczenie roślinności, uruchamianie procesów ekologicznych, zaśmiecanie, wzrost antropopresji, niszczenie mechaniczne roślinności wydm, kłady, rozwiewanie wydm i niszczenie. Siedlisko ma status lasów ochronnych, jest szczególnie wrażliwe na zadeptywanie czy nasadzenia gatunków obcych ekologicznie i geograficznie a także zanieczyszczenia podłoża. Organ uzgadniający zwrócił również uwagę, że na terenach przewidzianych pod zainwestowanie nigdy nie była prowadzona działalność całoroczna. Dodatkowo na podstawie decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. grunty należące do skarżącego zostały trwale wyłączone z produkcji leśnej. W oparciu o te decyzje, na gruntach inwestora została przeprowadzana wycinka drzew i krzewów. Wyłączenie gruntów z produkcji leśnej skutkowało ich przekształceniem w zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy. Według ustaleń RDOŚ na działkach inwestora po usunięciu drzew i krzewów dokonano usunięcia części gleby, co doprowadziło do całkowitej degradacji fragmentu siedliska przyrodniczego. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że siedlisko o kodzie [...] nie odtworzy się. Nie jest to jednak- w ocenie organu- informacja definitywna, gdyż nie można wykluczyć możliwości odtworzenia się siedliska przyrodniczego. Skumulowane wylesienie spowodowało jednak znaczącą fragmentację i zniszczenie siedliska o wyjątkowej bioróżnorodności. Z przepisu art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody wynika, iż zabrania się podejmowania działań mogących w znaczny sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w sposób znaczący wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. A zatem, w świetle art. 33 ust. 1 i ust. 2 ustawy, właściwy organ dokonując uzgodnienia powinien rozważyć, czy planowana inwestycja, jaka ma być przedmiotem decyzji pozwolenia na budowę może pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w sposób znaczący wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Jak wyżej przedstawiono, organ uzgadniający wskazał na istnienie zagrożeń, które mogą pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych. Nie bez znaczenia jest dla negatywnego stanowiska organu uzgadniającego kwestia dokonanej zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na grunty przeznaczone do zabudowy w zestawieniu z planem ochrony siedliska [...]. Istotne w sprawie jest i to, że działki skarżącego znajdują się w granicach obszaru chronionego krajobrazu pn. "[...]" wraz ze wszystkimi wynikającymi z tego ograniczeniami, w tym chociażby wykorzystywania mas ziemnych z wykopów fundamentowych do niwelacji terenu (wg danych z raportu ooś). Jest to kolejne naruszenie zakazów obowiązujących na terenie chronionego krajobrazu. Teren działek inwestycyjnych objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego U. i części obrębów W. i G. - część A (uchwała nr [...] Rady Gminy w U. [...] z dnia [...] listopada 2010 r. – Dz.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Działki będące przedmiotem zainwestowania znajdują się na terenie elementarnym [...] zabudowa usług turystycznych z możliwością lokalizacji usług towarzyszących. Na terenie tym obowiązuje zakaz usuwania drzew i krzewów poza koniecznymi cięciami sanitarnymi. Usunięcia drzew i krzewów z działek skarżącego w oparciu o decyzje Dyrektora Regionalnego Lasów Państwowych w S. nie można utożsamiać z cięciami sanitarnymi. Takie działania wprost są niezgodne z ustaleniami planu miejscowego. Mając na uwadze przepis art. 77 ust. 1 u.d.i.ś., przed wydaniem decyzji, organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem wyspecjalizowanym: regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Organ ten, z racji swoich kompetencji, wbrew twierdzeniom skargi- jest w stanie samodzielnie ocenić wpływ inwestycji na środowisko, w oparciu o dane faktyczne wskazane w raporcie. Należy jednak zaznaczyć, że w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 k.p.a., obowiązuje zasada prawdy obiektywnej obligująca do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. W związku z tym, nawet gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości sporządzenia raportu oraz danych w nim zawartych, organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach musi samodzielnie ocenić, czy został on sporządzony zgodnie z przepisami. Tym bardziej taka ocena jest niezbędna w sytuacji, gdy stanowisko organu uzgadniającego oraz to, które zostało przedstawione w raporcie jest rozbieżne (co ma miejsce w tej sprawie). Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia (K. Gruszecki, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko Wrocław 2009, s. 179). Raport opracowywany jest na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia, ale oceniany przez organ administracji przeprowadzający ocenę oddziaływania na środowisko. W art. 66 u.d.i.ś. określono elementy, które powinien zawierać raport oddziaływania na środowisko. W myśl art. 66 ust. 1 pkt 5, raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis jego analizowanych wariantów. Przywoływany przepis wymienia trzy, to jest wariant proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny i wariant najkorzystniejszy dla środowiska. RDOŚ w postanowieniu odmawiającym uzgodnienia co do zasady stwierdził brak możliwości realizacji inwestycji na terenie stanowiącym własność inwestora ze względu na degradację siedliska przyrodniczego o wyjątkowej bioróżnorodności poczynioną zarówno poprzez wycinkę drzew i krzewów w oparciu o decyzje Dyrektora Regionalnego Lasów Państwowych w S., naruszających zakazy obowiązujące na obszarze chronionego krajobrazu oraz w planie miejscowym jak również zniekształcenie rzeźby terenu poprzez jego niwelację ziemią pochodzącą z wykopów. W tej sytuacji, skoro RDOŚ dostrzega możliwość odtworzenia się zniszczonego działaniem inwestora środowiska przyrodniczego, poszukiwanie wariantu, który z przyczyn ekonomicznych jest korzystny dla Inwestora i umożliwia realizację przedsięwzięcia, natomiast nie zawiera w istocie żadnych różnic w zakresie ochrony środowiska i występujących na tym terenie obszarów chronionych, należy uznać za niecelowe. Wskazać trzeba, że postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, przy czym jego wynik jest niezbędny dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas gdy postępowanie uzgodnieniowe obarczone jest wadami proceduralnymi (vide: wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 922/06 - wyroki WSA: w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 625/10 – w Bydgoszczy z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 742/07 – dostępne , jak pozostałe cytowane w tym orzeczeniu w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sprawie opinia RDOŚ jako organu specjalistycznego w zakresie ochrony środowiska oraz Kolegium są zbieżne, co wprost wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. Skoro organ prowadzący postępowanie główne nie ma wątpliwości co do słuszności stanowiska organu uzgadniającego, to niezrozumiały staje się zarzut skargi, iż Kolegium nie kontestuje merytorycznej treści uzgodnienia. Zdaniem Sądu, literalne brzmienie art. 77 ust. 1 pkt 1 u.d.i.ś. nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż zawarty w nim wymóg "uzgodnienia" – czyli osiągnięcie przez organy współdziałające konsensusu dotyczy wyłącznie przypadku wydania decyzji pozytywnej, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Powyższy wymóg nie dotyczy natomiast decyzji negatywnej. Organ występujący o uzgodnienie powinien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro jednak RDOŚ w sposób przekonujący negatywnie ocenia warunki realizacji przedsięwzięcia i w sposób wyczerpujący przedstawia argumentację w tym zakresie, to czynienie zarzutu Kolegium, że podziela zdanie organu uzgadniającego nie jest zarzutem trafnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający podziela, iż wiążący charakter stanowiska zajętego przez organ uzgadniający wyraża się w niemożności wydania decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także w niedopuszczalności określenia w decyzji pozytywnej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 marca 2011 r., IV SA/Po 751/10 oraz w wyroku z dnia 20.02.2014 r., sygn. IV SA/Po 1214/13, publ.). Oznacza to, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, po uzyskaniu negatywnego uzgodnienia z RDOŚ nie może wydać decyzji pozytywnej. Podkreślić należy, że z art. 80 u.d.i.ś. wynika, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia ma charakter związany, co oznacza że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w ww. ustawie. Przesłanki odmowy stanowią wyłącznie: niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2), odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ), brak zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1, wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 (art. 81 ust. 2 ), wykazanie, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j p.w. (art. 81 ust. 3 ). Jeśli żadna z ww. okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Organ uzgadniający, którym jest RDOŚ jednoznacznie odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, którą to odmowę obszernie i profesjonalnie uzasadnił. Nadto, jakkolwiek miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza na terenie elementarnym, na którym znajdują się działki skarżącego zabudowę usług turystycznych, to nie sposób pominąć okoliczności, iż inwestor jeszcze przed zakończeniem procedury zmierzającej do uzyskania pozwolenia na budowę złamał zakazy wynikające z przepisów prawa miejscowego i dokonał wycinki drzew i krzewów pomimo tego, że działań takich plan zabraniał. Dodać również należy, że zmiana przeznaczenia gruntów z leśnych na budowlane, wobec zakazów sformułowanych w planie miejscowym, nie mogła oznaczać automatycznej zgody na wycinkę drzew i krzewów, co w tym przypadku nie pozostawało bez wpływu na częściową degradację obszaru Natura 2000. RDOŚ jest organem państwowym, a co za tym idzie obiektywnym i bezstronnym, posiadającym specjalistyczną wiedzę fachową pozwalającą na dokonanie prawidłowej oceny planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli organ administracji nie dostrzegł z urzędu lub wskutek zarzutów strony, wad w rozumowaniu i ocenie dokonanej przez RDOŚ, to nie jest zobligowany na żądanie stron do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego w tym zakresie. Taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Kwestia zarzutów przepisów Konstytucji RP została prawidłowo i wyczerpująco rozstrzygnięta przez organ odwoławczy i stąd też powtarzanie argumentów dotyczących prawa własności ze zwróceniem uwagi na to, iż prawo to nie ma charakteru bezwzględnego, należało uznać za zbędne. Podsumowując, skoro w sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego, to wobec bezzasadności zarzutów skargi należało ją -na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalić.