II SA/Sz 18/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi S. Spółki z o.o. w G. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 5 listopada 2025 r. nr WOA.7721.177.2021.RK w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. umarza postępowanie odwoławcze, III. zasądza od Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie na rzecz strony skarżącej S. Spółki z o.o. w G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z 5 listopada 2025 r. nr WOA.7721.177.2021.RK, Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (ZWINB) - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez S. Sp. z o. o. z siedzibą w G. (dalej: Spółka lub Skarżąca) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 września 2021 r. znak: PINB.5142.7.2021 nakładającej na właściciela i zarządcę nieruchomości - tj. Spółkę, obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do 15 października 2021 r. projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem – orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nakazał Spółce rozbiórkę linii technologicznej do produkcji kart [...], zamontowanej w budynku, usytuowanym na działkach nr [...] i nr [...] obręb G.. W uzasadnieniu powyższej decyzji szczegółowo opisano dotychczasowy przebieg postępowania przed organem I instancji oraz przywołano przepisy mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał, że po rozpatrzeniu odwołania Spółki od powyższej decyzji, decyzją z dnia 27 października 2021 r., znak: WOA.7721.177.2021.JC, ZWINB w Szczecinie uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku rozpatrzenia sprzeciwu Spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, prawomocnym wyrokiem z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 1275/21, uchylił ww. decyzję ZWINB w S., wskazując w szczególności, że organ odwoławczy nie powołał się na naruszenie przepisów postępowania, ani też nie wskazał jakich dowodów sam nie może przeprowadzić nawet przy zastosowaniu art. 136 k.p.a. Organ przywołał także obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Wskazano dalej, że pismem z dnia 22 kwietnia 2022 r., Spółka wycofała swoje odwołanie od decyzji PINB w K. z dnia 9 września 2021 r. i wniosła o umorzenie postępowania odwoławczego. ZWINB w S. nie uwzględnił jednak cofnięcia odwołania i po ponownym jego rozpatrzeniu, decyzją z dnia 29 sierpnia 2022 r. "uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji w części dotyczącej wydania decyzji z dnia 9 września 2021 r., znak: PINB.5142.7.2021". W wyniku rozpatrzenia skargi Spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, prawomocnym wyrokiem z dnia 23 marca 2023 r., sygn. akt: II SA/Sz 998/22, uchylił ww. decyzję ZWINB. Organ przywołał obszernie fragmenty z uzasadnienia powyższego wyroku podkreślając, że od powyższego wyroku wywiódł skargę kasacyjną, która została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 sierpnia 2024 r. sygn. akt II OSK 1783/23. Prowadząc ponownie postępowanie odwoławcze, w ramach art. 136 k.p.a., organ odwoławczy wyjaśnił, iż uzupełnił materiał dowodowy o dokumenty pozwoleń na budowę. Organ uznał, że będąc związanym oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w ww. wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadne było przyjęcie w rozpoznawanej sprawie, iż materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia o rozbiórce linii technologicznej do produkcji kart [...]. W ocenie organu odwoławczego ustawienie linii technologicznej i produkcja kart [...] są niezgodne z planem zagospodarowania przestrzennego. Działki nr [...] i nr [...] położone są na terenie objętym uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia 8 sierpnia 2006 r., na obszarze elementarnym E22U, P i dopuszczalnym przeznaczeniem uzupełniającym w ww. planie są istniejące na dzień wejścia w życie ww. planu "usługi produkcyjne", a zatem produkcja konfekcji lekkiej w zakładzie krawieckim, nie zaś produkcja kart [...]. Zdaniem organu należy przywrócić porządek prawny wyrażony w ww. planie miejscowym, w zakresie przeznaczenia terenu, na który społeczność lokalna wyraziła zgodę w procedurze uchwalania planu miejscowego. Wskazano, że powyższej oceny organu nadzoru budowlanego nie może zmienić fakt wydania przez Wójta Gminy K. decyzji z dnia 9 lutego 2021 r., znak GNP.III.6724.77.2020, w której organ ten zawarł odmienne stanowisko co do zgodności produkcji kart [...] z planem miejscowym, niż w piśmie skierowanym do organu powiatowego, stwierdzając, że przedmiotowa produkcja jest zgodna z planem. Zdaniem ZWINB, postępowanie prowadzone na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130) ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zmiany zagospodarowania terenu niezwiązanej z wykonaniem robót budowlanych lub zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego i nie ma ono związku z postępowaniami organów nadzoru budowlanego. W postępowaniu naprawczym, prowadzonym w oparciu o przepisy art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, to organ nadzoru budowlanego ocenia zgodność robót budowlanych z obowiązującymi przepisami, w tym przypadku z przepisami planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ten nie jest zatem związany ustaleniami zawartymi w ww. decyzji. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że jego aktualne rozstrzygnięcie, nakazujące rozbiórkę linii technologicznej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, jest konieczne oraz jednocześnie najmniej restrykcyjne dla zobowiązanej strony. Nałożenie obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego prowadziłoby do niepotrzebnego przedłużania postępowania, bowiem inwestor nie mógłby przedłożyć projektu budowlanego zamiennego zgodnego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto niewykonanie tego obowiązku skutkuje sankcją wskazaną w art. 51 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, co w realiach badanej sprawy oznaczałoby rozbiórkę całego obiektu budowlanego. Należało zatem uchylić decyzję PINB w K. w całości i orzec o rozbiórce jedynie linii technologicznej do produkcji kart [...]. Dodatkowo wykonując zalecenie z zapadłych wcześniej wyroków organ ustalił, że inwestorzy wymienieni w decyzji o pozwoleniu na budowę nie posiadają prawa do dysponowania nieruchomością a zatem adresatem rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego jest Spółka, jako właściciel nieruchomości, bowiem wykonanie przedmiotowych obowiązków przez inwestorów jest niemożliwe, gdyż roboty przy budowie zakładu krawieckiego zostały zakończone. Pismem z 17 grudnia 2025 r. Spółka wystąpiła ze skargą na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a., wniosła o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości. Skarżonej decyzji zarzucono: A. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 139 k.p.a., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości oraz nałożenie na Skarżącą obowiązku rozbiórki instalacji, tj. środka mniej korzystnego dla Skarżącej od nałożonego przez organ I instancji obowiązku sporządzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego zamiennego, pomimo złożenia odwołania od decyzji organu I instancji wyłącznie przez Skarżącą, co doprowadziło do obiektywnego pogorszenia sytuacji jedynej odwołującej się strony, tj. z naruszeniem zakazu reformationis in peius, określonego w art. 139 k.p.a., przy jednoczesnym braku wykazania przez organ, że decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa usprawiedliwiającym orzekanie na niekorzyść Spółki. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do uchylenia decyzji organu I instancji oraz wydania decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, podczas gdy zakaz reformationis in peius wykluczał możliwość wydania decyzji pogarszającej sytuację Skarżącej jako jedynej strony wnoszącej odwołanie. 2) art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym oraz przyjęcie, że instalacja oraz produkcja kart [...] jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bez uwzględnienia ostatecznej i prawomocnej decyzji Wójta Gminy K. z dnia 9 lutego 2021 r., znak: GNP.III.6724.77.2020, dotyczącej instalacji i wskazującej, że wykonywanie działalności gospodarczej polegającej na produkcji kart [...] jest zgodne z postanowieniami planu miejscowego. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do przyjęcia, że budowa instalacji jest niezgodna z planem miejscowym i w konsekwencji stwierdzenia konieczności nałożenia w decyzji obowiązku rozbiórki instalacji, podczas gdy, uwzględniając wskazaną decyzję wójta wydaną w odniesieniu do tego samego obiektu w tym samym stanie prawnym, a także zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, należało powstrzymać się od oceny sprzecznej niż dokonana w istniejącej, ostatecznej i prawomocnej decyzji w tożsamym przedmiocie. 3) art. 8 § 2 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez arbitralne odstąpienie od przyjętego we wszystkich dotychczasowych decyzjach oraz wyrokach w niniejszej sprawie sposobu procedowania w trybie art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, które przewidywało nałożenie na Skarżącą obowiązku przedstawienia projektu budowlanego zastępczego i przyjęcie a priori po raz pierwszy w wydanej decyzji organu odwoławczego, że doprowadzenie instalacji do zgodności z planem miejscowym jest z góry niemożliwe, mimo że ani organy, ani sądy w dotychczasowych rozstrzygnięciach nie wskazywały na konieczność uznania rozbiórki za jedyne możliwe rozwiązanie. Taki sposób procedowania pozostaje w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej oraz stanowi obejście wiążących organ ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w prawomocnych orzeczeniach sądów administracyjnych. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do odstąpienia od dotychczasowego, konsekwentnie przyjmowanego kierunku postępowania oraz do uniknięcia konieczności zastosowania się do wskazań sądów, co w konsekwencji poskutkowało zastosowaniem wobec Skarżącej środka najdalej idącego w postaci nałożenia obowiązku rozbiórki, którego konieczność nie wynikała z dotychczasowego przebiegu sprawy ani z wiążących ocen prawnych sądów administracyjnych. B. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., tj.: 1) art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji organu I instancji pomimo upływu materialnego terminu 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, w sytuacji gdy upływ terminu uniemożliwiał PINB wydanie decyzji nakładającej na Spółkę obowiązki. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do wydania decyzji organu odwoławczego nakładającej na Spółkę obowiązek rozbiórki instalacji, podczas gdy decyzja organu I instancji, wydana po upływie wiążącego organy terminu, była niezgodna z prawem, co skutkowało koniecznością uchylenia decyzji organu I instancji oraz umorzenia postępowania; 2) art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 51 ust. 4 i 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji organu odwoławczego nakazującej rozbiórkę instalacji, przyjmując przedwcześnie, że przedłożenie projektu budowlanego zamiennego zgodnego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym będzie niemożliwe, podczas gdy ocena zgodności projektu budowlanego zamiennego z planem miejscowym powinna podlegać ocenie dopiero po sporządzeniu i przedstawieniu organowi projektu budowlanego zamiennego, przy wydawaniu decyzji na dalszym etapie postępowania legalizacyjnego. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do stwierdzenia niemożliwości przedstawienia projektu budowlanego zamiennego zgodnego z planem miejscowym i nałożenia w decyzji organu odwoławczego obowiązku rozbiórki instalacji, w sytuacji gdy ocena zgodności projektu zamiennego powinna być przedmiotem odrębnego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.). Nadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzona na powyższych zasadach kontrola skarżonej decyzji organu odwoławczego, doprowadziła Sąd do wniosku, że decyzja ta powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, a postępowanie organu odwoławczego powinno zostać umorzone, jednak z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Rozstrzygając w niniejszej sprawie należy w pierwszej kolejności zauważyć, iż postępowanie odwoławcze zakończone skarżoną decyzją zostało wszczęte odwołaniem Spółki od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 września 2021 r. nakładającej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane obowiązek sporządzenia i przedstawienia wyszczególnionych dokumentów. Nie jest aktualnie sporne, iż w badanej sprawie jedyną stroną postępowania prowadzonego przez organ I instancji była Spółka i to ona skorzystała z prawa wniesienia odwołania. Jak wynika z akt sprawy - i co potwierdził organ odwoławczy w swojej decyzji - pismem z 22 kwietnia 2022 r. wniesionym za pośrednictwem PINB w K. Spółka oświadczyła, iż na podstawie art. 137 k.p.a. cofa odwołanie od decyzji PINB w K. z dnia 9 września 2021 r. i wnosi o umorzenie postępowania odwoławczego. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy "nie uwzględnił cofnięcia odwołania" oraz po ponownym jego rozpatrzeniu wydał decyzję, w której "uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji w części dotyczącej wydania decyzji z dnia 9 września 2021 r., znak: PINB.5142.7.2021". W tym miejscu warto wyjaśnić, iż powodem uchylenia powyższej decyzji ZWINB było stwierdzenie przez Sąd administracyjny, iż organ odwoławczy nieprawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekając o uchyleniu w całości decyzji PINB i umorzeniu postępowania organu pierwszej instancji "w części dotyczącej wydania tej decyzji". NSA rozpatrując skargę kasacyjną organu odwoławczego potwierdził, iż WSA słusznie podniósł, że sposób sformułowania art. 138 k.p.a. pozwala na stwierdzenie, że zawiera on zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego, co oznacza, iż rozpoznając sprawę na skutek wniesienia środka odwoławczego, organ zobowiązany jest do wydania jednej z decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1, 2 lub 3, względnie § 2 lub § 4 k.p.a. Z powyższego wynika, iż nie jest dopuszczalne w razie uchylenia decyzji organu I instancji orzekanie o umorzeniu postępowania organu I instancji "w części dotyczącej wydania decyzji". Innymi słowy organ odwoławczy jest uprawniony wyłącznie do wydania jednego z rozstrzygnięć przewidzianych przez ustawodawcę dla postępowania odwoławczego i nie może dowolnie przypisywać sobie kompetencji nieprzewidzianych w ustawie nakazując dalsze prowadzenie postępowania, ale z pominięciem okoliczności objętych "umorzeniem postępowania organu I instancji". W zakresie zawartych w skarżonej decyzji obszernych cytatów z wyroków zapadłych na wcześniejszych etapach postępowania warto wyjaśnić, iż organ administracji jest oczywiście na podstawie art. 153 p.p.s.a zobowiązany zastosować ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, jednak nie zwalnia to organu z rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, także w tych zakresach, które nie były przedmiotem zarzutów do sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie taką okolicznością – całkowicie zbagatelizowaną przez organ odwoławczy było opisane powyżej cofnięcie odwołania przez Spółkę. Powyższa czynność Spółki powinna była zostać oceniona przez organ w szczególności w kontekście poczynionych aktualnie przez organ ustaleń co do stron postępowania naprawczego. Zgodnie z ustaleniami organu odwoławczego, jedyną stroną postępowania przed powiatowym organem nadzoru budowlanego była Spółka. Zgodnie z art. 137 k.p.a. strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Analiza treści skarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż organ odwoławczy nie wskazuje na naruszenie prawa lub interesu społecznego przez decyzję organu I instancji lecz opiera swoje rozstrzygnięcie na odmiennej od przyjętej przez PINB interpretacji zapisów planu miejscowego. Powyższe nie dawało jednak podstaw do nieuwzględnienia cofnięcia odwołania i przejścia do dalszego etapu orzekania w oparciu o całkowicie arbitralne stanowisko, iż "nałożenie obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego prowadziłoby do niepotrzebnego przedłużania postępowania". Skoro organ I instancji umożliwił stronie dokonanie oznaczonych czynności w postępowaniu naprawczym a strona cofając odwołanie zrezygnowała z możliwości kwestionowania w trybie instancyjnym takiego rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego, celowym było umożliwienie zobowiązanej stronie przedłożenia stosownych dokumentów. W oparciu o takie dokumenty możliwe byłoby dokonanie należycie wnikliwych ustaleń co do zgodności badanej inwestycji z planem miejscowym. O niezgodności skarżonej decyzji organu pierwszej instancji z prawem czy też interesem społecznym nie przesądza też powoływana przez organ odwoławczy "argumentacja mieszkańców G. ", którzy w szczególności nie byli stroną badanego postępowania. Wobec powyższego, w realiach badanej sprawy, oświadczenie Spółki w przedmiocie cofnięcia odwołania jako całkowicie jednoznaczne i wyraźne, jawi się jako skuteczne. Jak już wskazano powyżej mogłoby ono zostać nieuwzględnione, jedynie gdyby organ odwoławczy wykazał, że zaistniały okoliczności pozbawiające stronę prawa do dysponowania jej odwołaniem. W ocenie Sądu stanowisko organu, iż dalsze prowadzenie postępowania naprawczego prowadziłoby jedynie do niepotrzebnego przedłużania postępowania jest co najmniej przedwczesne i nie daje możliwości obrony swoich racji stronie w postępowaniu administracyjnym. Powyższe nie może być też oceniane w oderwaniu od zarzutu skargi, iż przyjęcie opisanego wyżej stanowiska doprowadziło organ odwoławczy do wydania decyzji o charakterze co najmniej radykalnym i niewątpliwie mniej korzystnej niż podjęta przez organ I instancji. Zdaniem Sądu w badanej sprawie okoliczności dające podstawy do wydania nakazu rozbiórki powinny podlegać kompleksowej ocenie w dalszym toku czynności powiatowego organu nadzoru budowlanego, w postępowaniu prowadzonym z poszanowaniem prawa strony do przedstawiania swoich racji na zasadzie art. 10 k.p.a. Jak wskazuje się w literaturze, skuteczne cofnięcie odwołania oznacza niedopuszczalność ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy. Następstwem skutecznego cofnięcia odwołania przez stronę jest bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, w związku z czym podlega ono umorzeniu. Dalszym następstwem takiej czynności jest uzyskanie cechy ostateczności przez decyzję wydaną przez organ I instancji. Cofnięcie odwołania trzeba w związku z tym traktować jako definitywną rezygnację z prawa do odwołania (tak A. Krawczyk [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. W. Chróścielewski, Warszawa 2025, art. 137). Wobec powyższego, mimo stwierdzenia podstaw do uchylenia decyzji organu odwoławczego, nie zasługiwał na uwzględnienie zawarty w skardze wniosek o jednoczesne uchylenie decyzji organu I instancji. Rezygnacja strony z prawa wniesienia odwołania oznacza bowiem brak możliwości dokonywania kontroli decyzji organu I instancji przez sąd administracyjny w szczególności z uwagi na brak wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Jeśli chodzi o pozostałe zarzuty skargi, to wobec cofnięcia odwołania i w konsekwencji stwierdzonych wyżej podstaw umorzenia postępowania organu odwoławczego, nie mogły one wywołać skutków wyrażonych we wnioskach skargi. Kontrola kwestionowanych przez Skarżącą ustaleń czy działań organu odwoławczego mogłaby następować w razie wydania decyzji przez ten organ - co z przyczyn wskazanych powyżej - nie mogło mieć miejsca. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o umorzeniu postępowania organu odwoławczego. Umarzając postępowanie odwoławcze Sąd miał na względzie, iż w opisanych wyżej okolicznościach podlegało ono umorzeniu przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 3). k.p.a. wobec cofnięcia odwołania złożonego przez jedyny podmiot, który wniósł odwołanie.