II SA/Sz 169/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza R. z dnia [...] nr [...] w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

K.D. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza R. z dnia [...] r., nr [...] ustalającą na rzecz [...] Spółki z o.o. w P. warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji [...] na działce nr ew. [...], obr. R. Skarżąca zwróciła się w skardze z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Podniosła, że brak takiego wstrzymania spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Argumentowała, że inwestor na podstawie zaskarżonej decyzji, w ocenie strony wadliwej, podejmie dalsze kroki związane z realizacją budowy stacji [...]. Zdaniem strony, w przypadku podjęcia takich kroków, odwrócenie ich na skutek uchylenia zaskarżonej decyzji, wiązać się będzie ze znacznymi trudnościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna stanowi inaczej. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu powołanego przepisu, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Skutków takich nie wywołuje decyzja tego rodzaju jak w niniejszej sprawie, w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów, a zatem nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Decyzja ta nie wywołuje skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z jej treścią. Na podstawie takiej decyzji inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych. Decyzja w przedmiocie lokalizacji inwestycji jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego, nie stwarza zatem realnych skutków w sferze praw i obowiązków stron postępowania. Tym samym nie można stwierdzić na tym etapie postępowania zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2044/16, opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec twierdzeń skarżącej o wadliwości zaskarżonej decyzji, Sąd podkreśla, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu sąd administracyjny nie bada zasadności samej skargi. W świetle powyższych rozważań brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji organów obu instancji, objętych wnioskiem skarżącej, gdyż decyzje te nie mogą wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tego względu, Sąd stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.