II SA/Sz 1449/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. orzekającą o zatrzymaniu M. L. prawo jazdy kat. [...] do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji. W dniu 17 listopada 2017 r. M. L., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na opisaną wyżej decyzję. W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje : Na wstępie należy wskazać, że wniosek Skarżącego, pomimo wyraźnego wskazania, że dotyczy wstrzymania wykonania decyzji organu drugiej i pierwszej instancji, należało potraktować jako żądanie wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.. Powyższe jest konsekwencją okoliczności, że decyzja organu odwoławczego utrzymuje w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. i jako akt ostateczny podlega wykonaniu. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z kolei w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z cytowanego powyższej przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tak więc ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie zatem wniosku powinno odnosić się do konkretnych faktów i zdarzeń świadczących o zasadności wstrzymania, popartych stosownymi dowodami. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że Skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób go nie uzasadnił. Nie podał nawet, która z przesłanek uzasadnia w Jego ocenie wstrzymanie zaskarżonego aktu jak i nie powołał żadnych konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności złożonego żądania. Sąd z urzędu również nie dostrzegł takich okoliczności. Tym samym Skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby wystąpiły przesłanki do przyjęcia, że wykonanie wskazanej na wstępie decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym wyjaśnienia wymaga, że przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie można brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi, skoro przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.