II SA/Sz 1422/16

Dnia 9 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w przedmiocie umorzenia opłaty za przechowywanie broni p o s t a n a w i a odrzucić skargę

Komendant Wojewódzki Policji w S. pismem z dnia 7 października 2016 r. (doręczonym 13 października 2016 r.) poinformował R. W., że po ponownym przeanalizowaniu sprawy dotyczącej umorzenia należności z tytułu opłaty za przechowywanie w depozycie broni palnej myśliwskiej po zmarłym mężu, uznał iż należność w kwocie [...] zł została jej naliczona prawidłowo. W dniu 15 listopada 2016 r. R. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę dotyczącą naliczonej opłaty. Komendant Wojewódzki Policji w S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wyjaśnił, iż doręczając skarżącej pismo z dnia 7 października 2016 r. pouczył ją o możliwości złożenia skargi do właściwego sądu administracyjnego, w terminie, 30 dni od doręczenia tego pisma. R. W. wniosła skargę po upływie tego terminu. Sąd, zarządzeniem z dnia 14 grudnia 2016 r. (doręczonym w dniu 16 stycznia 2017 r.) zobowiązał skarżącą do wykazania, że przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała środek zaskarżenia poprzez wezwanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia naruszenia prawa, oraz do wykazania daty nadania tego wezwania w urzędzie pocztowym bądź złożenia bezpośrednio w siedzibie organu, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca na zarządzenie Sądu nie odpowiedziała. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., zważył co następuje: Wystosowane do skarżącej pismo z dnia 7 października 2016 r., dotyczące opłaty za przechowywanie broni palnej w depozycie, naliczonej na podstawie art. 23 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U z 2012 r. poz. 576 ze zm.), należy zaliczyć do czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Zgodnie z art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z odpowiedzi na skargę oraz przedłożonych przez organ dokumentów wynika, że pismo z dnia 7 października 2016 r. informujące skarżącą o naliczonej opłacie zostało jej doręczone w dniu 13 października 2016 r. Pismo to zawierało informację o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, ale nie zawierało pouczenia o konieczności wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, przed wniesieniem skargi. W dniu 15 listopada 2016 r. R. W. nadała w urzędzie pocztowym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Mimo błędnego pouczenia o trybie wniesienia skargi zawartego w piśmie organu, skarżącą obowiązywał tryb wniesienia skargi przewidziany ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym przewidziany art. 52 § 3 tej ustawy obowiązek wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca nie wykazała, by przed złożeniem skargi do Sądu na czynność wyrażoną w piśmie z dnia 7 października 2016 r. wezwała Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia naruszenia prawa. W tej sytuacji należało uznać, że skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpała przysługującego środka w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to poprzedza wniesienie skargi do sądu na czynność z zakresu administracji publicznej, a nie skorzystanie z tego środka zaskarżenia powoduje, że wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z tej przyczyny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.